zondag 5 mei 2013

Fotoshotten

Geschreven in maart 2013.

De lente is wel theoretisch begonnen maar er heerst nog een pittige winterkou. Ik verlang nou wel naar wat warmere temperaturen maar de natuur laat zich niet bedwingen en zo blijf ik braaf en ook naar mijn genoegen de vetbollen voor de koolmezen aanvoeren.
Vorige week heb ik de goedwerkende vetbollen van Kruidvat voor het laatst opgehangen, en nu ze leeg zijn gegeten door de mezen heb ik als vervanging een hele grote bol met allerlei zaden, (cadeau van moeders) op gepastere afstand van het nestkastje, aan het einde van het balkon tegen een houtenklimrek opgehangen. Mijn logé, de koolmees, is weer teruggekomen op het nestkastje, alleen nu een uurtje later naar bed. Ik had mijn logé al een dikke week niet meer gezien en verwijte het aan de drukte bij de hangende vetbollen met al die mezen en de naderende lente om een geschikt plekje voor het broeden te vinden. Maar nu de rust weer is teruggekeerd bij het nestkastje zag ik deze week mijn logé weer terug!  Of het kan natuurlijk de aanhoudende winterkou zijn dat mijn logé weer teruggekomen is op zijn warme winterverblijf. Toch hoop ik stiekum dat er natuurlijk gebroed wordt in de lente.
Nu de grote grote zadenbol ook “werkt” hangen er weer regelmatig koolmezen aan en vanmiddag zelfs een roodborstje! Hij stond zo parmantig op de zaadbol. Later zag ik haar of hem zingend in de kale takken beneden mijn balkon, de rode wangetjes bollend.
Ook zie ik het roodborstje zo nu en dan scharrelend tussen of op bloempotten op zoek naar zaadjes van de erboven hangende zaadbol of op de reling van het balkon en dit keer zag ik dus het roodborstje voor het eerst op hoge hoogte op de zaadbol.
Zo vatte ik vanmiddag het plan op om het roodborstje eens te fotoshotten en op mijn blog te zetten.
Ik haal  mijn camera te voorschijn, zijn de batterijen zijn leeg, toen in de batterijenlader gedaan maar dan duurt het wel een paar uur voor je ze weer kunt gebruiken. Dus dat schiet niet echt op daarom vond ik maar dat ze na 10 minuten klaar moesten zijn en ik doe de batterijen weer in de camera. En ha, het werkt! Mijn positie ingenomen achter de vensterbank en een bloempot.
Ja, en dan komt het op je geduld aan want die vogels zijn ook niet gek. Ze hebben het gewoon door want elk beweginkje mijnerzijds zien ze natuurlijk en een groot hoofd achter het glas met een fel groenjasje is niet te negeren. Ik mijn velgroene jasje uitgetrokken en na nog wat andere houdingen uitgeprobeerd te hebben zit ik nu achter een granenontbijtbus met in mijn hand de camera rustend op een hoe kan het ook anders vogelwaxine lichtje. Nu is het dus weer geduld opbrengen, dat de mezen denken dat je bij het interieur hoort. Want de zadenbol hangt hoog en de mezen zien mij gauwer dan ik ze kan spotten. Ik krijg kramp in mijn been maar laat me hier niet door tegenhouden en ja hoor het roodborstje laat zich weer eventjes zien, ik druk maar zodra ik dit doe is het roodborstje al weer weg. Later komt er een koolmees op de bol af. Ik druk en kan hem vaker fotoshotten.
Dus is deze koolmees niks vermoedend “de filmster”van mijn blog dit keer.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten