woensdag 29 mei 2013

Weer toe aan eilandgevoel



Ik hou het weer via weeronline nauwlettend in de gaten,  het wil maar niet echt zomeren. Mijn broodnodige eilandengevoel had ik eigenlijk voor de maand mei al afgeschreven plus het feit dat ik ook met mijn werk in deze periode niet weg kon. (op het laatst bleek ik wel in mei weg te kunnen en weer niet in juni)
Toen weeronline vanaf 20 mei toch nog hogere temperaturen liet zien toen was ik niet meer te stuiten. Mijn eilandgevoel kwam in alle hevigheid en verlangen weer naar boven. En nu heb ik inmiddels als een volleerd google zoeker de jacht op huisjes en appartementen geopend en ja hoor diverse lastminutes en ook een bijna midweek. Een schattig huisje om zo te zien met een eigen terras om mijn ontbijtje heerlijk in de zon te nuttigen of een bakje koffie. Oh, wat heb ik hier zin in. En het uitzicht op de duinen is ook grandioos.
Maar echter naar mate de week vordert, vordert ook het weer naar slecht en regenachtig……..  Niet getreurd, mijn “survivaltools” gaan weer mee; schrijverij, leesboeken en puzzels. “Mijn maten” houden me onder elke (weers)omstandigheid  gezelschap en dat is voor mij een hele geruststelling. Schrijven houdt mij bij mijzelf en niks is zo relativerend als schrijven.
Ik mocht een nacht eerder komen in het huisje en heb hier natuurlijk gretig gebruik van gemaakt want het vakantiegevoel kan voor mij niet gauw genoeg beginnen.
Maandagmiddag laat vertrokken en ik zit op een zo te zien nieuwe boot; het oogt allemaal wat gezelliger en ik zie koffie-theecorners met keuze uit cappuccino, koffieverkeerd en diverse theesoorten. Op de oude boot kon je alleen een ouderwets bakje koffie halen, een lauwe flauwe bak koffie maar dat wist je, container koffie en dat hoorde bij de algemene vakantievreugde.
Als ik me wil installeren voel ik de lucht langs me heengaan en hoor een geblaas van jewelste, het voelt niks behaaglijk. Ik zie dan ook dat er allemaal ventilatieroosters boven de zitjes zijn geplaatst. Ja, hoor het tijdperk van de automatische luchtverversing is hier helaas ook doorgedrongen. Denk ik buiten kantoortijd hier vanaf te zijn, bedenken ze het ook nog eens op “mijn” boot naar Schiermonnikoog. Ik haal bij één van de thee-koffiecorners een muntthee. Een behulpzame man van de bediening doet er nog eens een extra muntje in en ik heb mijn thee.
Met sjaal en jas aan installeer ik me zo behaaglijk mogelijk op mijn plekje en eet mijn thuisgesmeerde brood op. Ik aanschouw het triestige, grijze weer buiten.
Ik vraag me af waarom ze met dit typische Hollandse weer nou zo nodig overal blazende airco’s willen hebben. Kijk, als we nou een aangenaam tropisch klimaat hebben dan begrijp ik het nut ervan maar dit geeft zo’n onbehaaglijk gevoel, die blazende lucht rondom je hoofd. Ben ik nou de enige die hier last van heeft?  Hebben mannen nou nooit last van koude nekken, ruggen of hoofden? Ik hoor daar eigenlijk nooit wat van. Of is dit nou echt zo typisch vrouwenverschijnsel, net als koude voeten?  Ik bedenk me dat dit daarom waarschijnlijk alleen maar door iemand bedacht kan zijn, die hier in iedergeval geen last van heeft. Dit is typisch bedacht door een zeer technisch mannenbrein, zeer verantwoord ecologisch en milieubesparend. Maar het keurmerk goedgekeurd door de vereniging van huisvrouwen hebben ze hier kennelijk niet op toegepast!
De bus brengt me later bij het huisje. Het ziet er modern en toch gezellig uit.
Onder de lage vensterbank voor het grote raam, met uitzicht op de duinen, een rij leesboeken. Ik bekijk ze en zie o.a. het boek Eten, Bidden, Beminnen van Elizabeth Gilbert waarvan een speelfilm met Julia Roberts gemaakt is.
Verder een leuke zithoek met grijze leerogende bank met twee rode leerogende stoelen en een kleine tafel, een klein modern keukentje met alles wat je nodig hebt en ook weer grandioos uitzicht.
Ik maak mijn bed op, leg mijn kleren in de kast. Daarna drink ik een cup a soup en lees wat in het gastenboek, iemand schrijft wie maakt het nou mee dat je elke ochtend wordt wakker gemaakt door de huisfazant!
Ik besluit nog een korte wandeling over het strand te maken, het is droog! Maar ik neem voor de zekerheid de extra large paraplu mee van het huisje, erg handig!
Ik loop een stukje over het strand. Een hond duikt in èèn van de plassen en zwemt als een dolle heen en weer. Ik moet er om lachen. Zijn baasjes lopen wat verder maar hij kan de plas niet verlaten en duikt er gewoon nog een keer erin en eruit. Verder is het strand uitgestorven.  Het gaat miezeren en ik besluit toch maar weer terug te lopen, paraplu wel tegen bestand maar miezerweer daar word ik ook niet vrolijk van. 
Ik ga vroeg naar bed. Om in de slaapkamer te komen moet ik een steile trap naar beneden. Wanneer ik bijna in slaap val hoor ik opeens iemand van de trap naar beneden komen. Het is zo levensecht dat ik er hartkloppingen van krijg. Ik ga razendsnel na of ik de deur op slot heb gedraaid en dat was wel het geval. Het geluid houdt opeens op. Het is stikkedonker in mijn slaapkamer, het raam is open en ik hoor hoe het stormt en raast, de donkere wolken vliegen voorbij en geven de kamer een beetje een horroreffect. Ik durf me niet te verroeren en ik weet niet hoelang ik al zo lig maar als ze me willen vermoorden dan hadden ze het allang kunnen doen, bedenk ik me ter geruststelling.
Echt lekker lig ik nog niet. Ik herinner me een scenario van vroeger dat ik eens logeerde bij een vriendin toen er ook midden in de nacht iemand door het huis banjerde toen de slaapkamerdeur werd open gedaan en ik kon voelen dat er iemand keek. De deur ging weer dicht maar ik had het niet meer. Ik durfde geen vin meer te verroeren, ik lag als een plank in bed. De volgende ochtend bleek dat het de broer van mijn vriendin was die midden in de nacht onverwachts was thuisgekomen en een slaapplaats zocht. Ik lag in zijn kamer!
Dus nu bedenk ik me dat hier vast ook een verklaring voor is en ik val gelukkig weer in slaap.
Dinsdag de volgende ochtend spits ik mijn oren en inderdaad ik kan de buren horen als ze de trap aflopen, dus deze misdaadserie is ook weer opgelost.
Wat kan een mens toch een schijterd zijn, ik dan in zo’n geval. Op zulke momenten zou ik het liefst een waakhond willen hebben, of tenminste een grote lobbes die gewoon met al z’n gesnurk er heerlijk doorheen slaapt omdat er ook niks aan de hand is en je weer rustig wordt van zijn ademhaling.
Ik doe de pistoletjes in de oven en neem er twee koppen thee bij. Daarna besluit ik om boodschappen in het dorp te gaan doen. Het is nog steeds triest grijzig weer maar het is droog. Het is nog maar tien uur s’ochtends als ik naar het dorp loop en ik de  boodschappen insla bij de Spar, de enige supermarkt van het eiland.
Het is druk bij de kassa als ik alle boodschappen met moeite in mijn rugtas prop met ondertussen ontstane zweetdruppeltjes op mijn neus en een warm hoofd.
Ik loop als een pakezel terug met in mijn handen de ciabati en kaiserbolletjes. Ik heb alles, zelfs verse walnotenkoeken van de warme bakker voor bij de koffie!
Ondertussen gaat het miezeren en ik loop met een verregende bril in een sjokkend marstempo naar mijn huisje,  mijn paraplu helemaal onderin de zware rugtas. Ik kan haast niet meer door mijn bril kijken en een beetje mopperend loop ik naar het huisje. Waar is mijn humor gebleven?
Bij het huisje aangekomen heb ik geen zin om binnen te zitten, daarvoor zit ik toch niet op Schier? Er is een klein afdakje met een houten bankje en daar besluit ik mijn koffie op te drinken met de heerlijke verse koek. Ook moet ik even contact hebben met de natuur dan kan ik me weer opladen. Het miezert nog een heel klein beetje maar het is nog hetzelfde triestige weer als gisteren, grijs weer. Zo had ik me het niet voorgesteld. Vaak valt het op een eiland wel wat mee omdat de buien snel overwaaien maar ja het miezeren blijft doorgaan en er is geen houden meer aan. Mijn benen worden koud en ik ga naar binnen.
Dan maar vanuit het huisje van het uitzicht genieten. Hopelijk laat de zon zich deze week nog zien want dat heb ik zo nodig om me op te laden. 
Ik wil wat gaan lezen maar toch kom ik niet helemaal “los” van alles, het vrije gevoel is er nog niet. Ik ben eigenlijk zo’n muts die liever binnen zit dan dat ze nat en als een verzopen kat buiten rondloopt ondanks dat ik liever buiten ben dan binnen. Maar mezelf opladen daar moeten wel enige voorwaarden aan verbonden zijn. Nee, ik ben niet zo veeleisend hoor, maar wel een beetje een muts zeg maar.
Zo’n miezerregentje of zo’n dag dat het buien plenst dan kruip ik liever in mijn holletje.
Het klinkt zweverig maar ik voel vaak welke energie een huisje heeft en dit huisje heeft dezelfde energie als mijn eigen huis! Dus niks mis mee en okee hoor. Maar daarom duurt het even om "los" te komen van thuis.
Het komt op mij over bij wijze van spreke: dan ben ik nog niet weg van alles en zit ik nog steeds “thuis” . Of een huis kan  ook een totaal andere energie hebben, vernieuwend, verfrissend alsof je een nieuwe jas aan hebt. En ik bemerk nu dat ik behoefte heb dus aan een nieuwe jas. Maar het is niet anders mijn “nieuwe jas” moet ik nu zelf maken. En zo is het ook goed.  
Ik pak het dikke boek van Eten, Bidden, Beminnen (verkort EBB) en ga lekker op de bank zitten met een dekbed eroverheen, lekker warm. Af en toe kijk ik uit het raam naar de duinen, het grijze weer, en even later vallen mijn ogen dicht. Na een uurtje wordt ik wakker en ik bekijk een van mijn favoriete kookprogramma’s van net 5 met “born2cook” en later “masterchef”.Oh, wat krijg ik toch altijd zin in om het wat zij zo makkelijk en in een handomdraai maken ook te maken. Ik wil dit toch eens googlen deze recepten, een aktie voor later thuis.
Doe nog even mee met een cardioprogramma en ga door de knieen voor stevige kuiten en dijbenen!
Het weer blijft triest deze dag, de vuurtoren is zelfs in een dikke nevel omhuld.
Verder gelezen in boek EBB. Een goedgeschreven heerlijk boek.
Ik besluit lekker vroeg te eten. Het wordt mijn favoriete tomatensoep met ciabati. Makkelijk en snel klaar. Men neme:  1 prei snijden in stukjes, deze aanbakken, 2 blikjes tomatenblokjes erbij en bouillon 600 ml van 1 groentetablet.  Voor de variatie doe ik ook wel wat ik in huis heb, alleen 2 uien in plaats van prei of wat je ook aan groente maar in huis hebt. De ciabati in de oven doen,  deze daarna in stukjes scheuren en in de afgekoelde tomatensoep doen. En je hebt je maaltijdsoep. De volgende dag eet ik nog een keer hiervan en besprenkel ik nu een ciabati met olijfolie en knoflook, peper, basilicum of oregano, daarop kaas en doe onder de gril. Ook smullen!
Ik ga om half negen nog even naar het dorp lopen, het is droog maar daar is alles ook mee gezegd want het is koud en het waait hard.
Morgen beloofd het de beste dag van de week te worden; droog met een beetje zon. Dus dan ga ik er van profiteren.
Woensdag, ik kijk ik vanuit mijn bed naar buiten.  Nog steeds prut weer, niks aanlokkelijks. Ik sta wat later op en als ik ontbijt komt de zon wat door en zie ik zo waar stukjes blauwe lucht. Ik weet niet hoe gauw ik naar buiten snel om mijn kop thee op terras te drinken. Maar valt dat even tegen, die vervelende wind raast behoorlijk, dus toch maar weer naar binnen. Even later is er niks meer over van die blauwe lucht.
Toch ga ik vandaag lopen. Ben het zat om weer een hele dag binnen te zitten ondanks mijn dikke leespil EBB.  Mijn plan is om een klein stukje langs het strand te lopen en vervolgens via het Jacobspad naar het dorp en dan een rondje om het vogelreservaat de Westerplas.
Ik ga monter op pad, mijn dikke herfstjas aan en daarover een regenjas. De wind waait hard en het is behoorlijk fris dat ik het eerste het beste duinpad in sla voor het strand bereikt is. Er is op een enkele fiets na niemand te zien. Als de zon zich weer wat laat zien, duik ik een duinpan in om mijn leeglopende batterij weer op te laden. Met een diepe zucht laat ik me zakken op de grond, God, wat was ik hieraan toe! Ik lig vijf heerlijke minuten met de zon op mijn gezicht. Daarna betrekt het weer en loop ik via het Bospad weer naar het huisje om nog wat water en papieren zakdoekjes op te halen. En wat gebeurd er? De zon laat zich regelmatig zien en ik kan zo waar bij het huisje uit de wind zitten.
Wat heerlijk, het rondje Westerplas laat ik acuut schieten voor een volgende keer.
Ik eet mijn broodje op en pak mijn dikke leesboek EBB. Zo zit ik nu al een uur en trek de relaxstoel uit. Nog een kopje koffie erbij en zo wordt mijn batterij weer aardig opgeladen. Ik voel me wel een beetje lui zo, omdat ik gisteren ook al veel heb gezeten en niet heb gewandeld. Maar ik voel me er nu lekker bij buiten in het zonnetje.
Toch ga ik om een uur of twee nog even een stuk lopen, het weer is omgeslagen tot stabiel zonnig weer maar nog steeds aan de frisse kant. Ik loop via een andere plas, de Berkenpla, naar het museumbunker. Deze bestaat nu een paar jaar en ik zag nu voor het eerst de bewegwijzering ervan.
Ik betaal een toegangskaartje. In de bunker staat een korte geschiedenis beschreven over de tweede Wereldoorlog en het eiland Schiermonnikoog. 
Het dorp is tot twee keer toe gebombardeerd. Eerst in 1941 tijdens en vuurgevecht tussen twee vliegtuigen en in 1943 dachten de Engelsen dat ze het eiland Borkum bombardeerden. Ook zijn er 300 arbeidskrachten waaronder ook eilanders op Schier te werkgesteld om bunkers te bouwen voor de Duitsers voor hun radarinstallaties en luchtafweergeschiet, en de bouw van een smalspoorlijn voor transport van bouwmateriaal en later om de bunkers(complex) van bevoorrading te voorzien. Ongeveer 600 duitse soldaten hielden zich op het eiland en zaten in zogenaamden burgercomplexen (woningdorpen).
Na de geschiedenis gelezen te hebben en de inrichting van de bunker te hebben bekeken ga ik weer naar buiten. Ik heb medelijden met die vriendelijke meneer bij de kassa want het is zo koud in de bunker, geen kacheltje te bekennen. Ik  ben inmiddels zo koud geworden in die bunker dat ik er een snotheus van heb gekregen.  Maar ach, hier wordt dus wederom bewezen dat mannen beter tegen de kou kunnen dan vrouwen.
Ik trek buiten mijn dikke regenjas over mijn jas aan om mij zo tegen de harde wind te beschermen en om het weer wat warmer te krijgen. Ik besluit nu dan toch over het strand terug naar het huisje te gaan. Het is waarschijnlijk de laatste mooie dag dat het nog kan. Een hevige storm heerst er op het strand, weinig mensen te zien. Het zand stuift enorm, het lijkt de Sahara wel. Machtig gezicht al dat schuivende opzwevende zand. Heerlijk zo midden tussen de natuurelementen, het voelen van al die oerkrachten. 
Bij het huisje aangekomen is het bijna vijf uur en is de zon net nog aanwezig op het randje van het terras. Daar ga ik zitten, weliswaar met vest en sjaal maar met een welverdiende kop thee met alweer een verse koek van de bakker, lekker nog eventjes buiten.
Terwijl ik op het terras zit, springt er opeens een “macho” kouw op het terras en loopt rond alsof het terras van hem is, z’n veren op z’n kop steekt hij parmantig op, van zo dit terras is van mij en valt er nog wat te halen? Hij kijkt wat rond en springt op de leuning van het houten bankje en schaaft z’n snavel wat heen en weer aan het hout en wast zich. Hij voelt zich blijkbaar wel thuis hier. Ja, meneer heeft zich ook het terras als z’n eigendom gemaakt. Naast de huisfazant is hier ook al een huiskouw te zien. Maar er is niks voor hem te halen dus hij vliegt weer weg. Even later piept hij nog even te voorschijn op het hekje van de buren en kijkt mij aan van krijg ik die koek nou nog of hoe zit het?
Ook verschijnt er even later een heel klein grijs/bruin onopvallend musje of vinkje uit een duinstruik naast mij. Ik zou hem haast kunnen aanraken maar hij is al weer weg.
De laatste zonnestralen, het is mooi geweest voor vandaag. Ik ben tevreden met deze mooie dag.
Na het eten nog even een ommetje via het zwarte duinpad naar de vuurtoren, koud!
De huisfazant heeft zich eventjes laten zien voor het huisje in de duinen wat zijn gebied is en hij maakt inderdaad een klokkend geluid.
Donderdag, ik ben laat wakker geworden en heb een slechte nacht gehad, gepieker over mijn baan. Het is ook een “nieuwe jas” waaraan ik brei en hoop dat dit positief zal uitpakken in de nabije toekomst. Maar in de nachtelijke uurtjes zie ik het dan opeens niet zo rooskleurig meer in deze zware crisistijd. Ik besluit na de vakantie meteen aktie te ondernemen. Dan heb ik het gevoel dat ik er tenminste iets aan doe. 
Hoeveel mensen houden hun baan en blijven toch zitten ook al zijn ze er niet helemaal te vreden mee? Deze mensen, vind ik veel moed hebben, inclusief mezelf omdat ze juist steeds elke dag doorgaan en maar weer doorgaan, nooit opgeven om de doodeenvoudige reden; er moet brood op de plank komen. Maar wanneer is eigenlijk je grens bereikt? Ik heb het gevoel dat ik mijn grens steeds maar weer een beetje verleg. Vandaar dat ik brei aan een "nieuwe jas". 
Verder krijg ik het idee dat Nederland  zo'n beetje van vrijwilligerswerk aan elkaar hangt, het zijn haast complete banen geworden. Zij nemen al meer ruimte in en passeren gevaarlijk de grens van het betaalde werk lijkt het. Ook komen er steeds meer 10-15 urige contracten of nul uren contracten. Hoe kan men nou bouwen op dit los zand en je maandelijkse vaste lasten hiermee van betalen, laat staan een koopwoning?
 Maar de zon schijnt en een blauwe stukje lucht is te zien. Pluk de dag!
Het is inmiddels lunchtijd en ik zit aan de koffie met hoe kan het ook anders weer een lekkernij van de bakker erbij. (daarom zat mijn rugtas zo vol) Dit is mijn luxe hotelletje, geen dure koffie met diepvries appelgebak op terras van een hotelrestaurant. Nee, dit is veel lekkerder, proost!
Ik lees nog wat over de geschiedenis van Schiermonnikoog.
In de Middeleeuwen was het eiland Schiermonnikoog in het bezit van het klooster Klaerkamp. Dit klooster stamt uit het jaar 1166. De kloosterlingen, die behoorden tot de orde van de Cisterciënzers, bewoonden het eiland. Door hun grijze ('schiere') monnikspijen kreeg het eiland de naam Schiermonnikoog. Het woord 'oog' in Schiermonnikoog betekent 'eiland'. Evenals de andere kloostergoederen in Friesland werd Schiermonnikoog in de 16e eeuw eigendom van de provincie Fryslân.  Doordat deze in financiële moeilijkheden kwamen moesten zij het eiland verkopen. Het eiland is diverse keren in particulier bezit geweest. O.a. familie  Stachouwer gaf het dorp haar vorm, straatnamen als voor-midden- en langestreek, in de 17e eeuw. Maar zij konden het onderhoud van de dijken niet langer bekostigen. Toen kwam mr. Banck (1860) en hij legde de waddendijk aan. Hier staat nu het bankje van Banck ter nagedachtenis aan hem. Ook heeft hij de duinen met helmgras aangeplant ter bestrijding van de enorme verstuiving van de duinen. In 1892 werd een Duitse graaf Von Bernstorff eigenaar en daarna zijn zoon. Na de tweede WO kwam het eiland weer in bezit van de Nederlandse staat en behoorde het weer bij Friesland.
Door sluiting van de Lauwerszee in 1969 worden versnelde zandplaten/banken gevormd aan de oost en westkant van het eiland. Maar is het “wandelen” van het eiland gestopt.
Rondje Westerplas vanmiddag alsnog gedaan en daarna bij de viswinkel op het terras kibbeling gegeten.
Vroeger zijn er veel dorpen door de zee weggeslagen, ten zuiden van de Westerplas, daardoor heeft men toen later het huidige dorp Schiermonnikoog meer oostwaarts geplaatst.
Via een duinpad terug naar huisje gelopen. In een duinpan liggen is nog te fris.
Maar het terras bij het huisje is prima en ik schenk mezelf een wit wijntje in en proost tegen de vuurtoren die ik net kan zien vanaf het terras. Ik heb een heel tevreden gevoel over mijn vakantie die met zo slecht weer begonnen is maar uiteindelijk de zon toch nog kwam.
Ik besluit morgenochtend de boot weer te nemen.
Vrijdag, als ik opsta is het een nog mooiere dag  dan de afgelopen dagen, het is een stuk warmer en de zon schijnt volop. Ik kan de verleiding niet weerstaan om mijn laatste half uurtje buiten op het terras te zitten en voor een laatste keer het boek EBB te lezen. (thuis het boek uit de bibliotheek halen om verder te lezen)
En dan opeens zie ik ook de huisfazant in volle glorie op een duintop staan. Hij maakt het typische klokkende geluid weer.
Hij verdwijnt nu eens niet maar blijft staan en zo te zien maakt hij uitgebreid en in alle te vredenheid zijn veren schoon. Ik kan hem dus nu beter bewonderen en zie hoe mooi hij eigenlijk is, op zijn borst kleuren de veren glimmend goudbruin in de zon. Mooi hoor.
Ik raak er een beetje ontroerd van en zie het als een laatste afscheidsgroet!

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie



Geen opmerkingen:

Een reactie posten