zaterdag 4 mei 2013

"Latrelatie" voor 1 weekend



Mijn moeder is aan het logeren in een Landalgreen huisje dit weekend met haar zus haar familie en aanhang. Ook mij moeders zus is weduwe en alweer zo’n 15 jaar alleen, sindsdien trekken die twee regelmatig met elkaar op en werd mijn tante door onze familie opgevangen. Nu ook mijn moeder alleen is, mijn vader overleed in 2010,  wordt zij ook meer betrokken bij de familie van mijn tante en dat is dus dit weekend in een Landalgreen huisje bij de Veluwe.
Elk gingen ze met hun reiskoffertje op wieltjes de deur uit en werden zij keurig vervoerd door “De Valys”.
Nu heb ik mijn ouders hondje dit weekend te logeren en hij raakt al aardig thuis. Zelfs zo thuis dat hij het terrein rondom de flat en mijn balkon al als territorium beschouwt en de gewoonte ontwikkeld dat bij elk onschuldig geluid van een hond of wat anders hij een blaf laat horen. Dan raakt hij aardig gewend. Zo ook toen ik hem kortgeleden even na het eten wilde uitlaten vlakbij de flat. Daar kan hij plassen vlakbij bosjes. Maar meneer gaat dit keer niet naar een net bosje toe, nee hoor, bij de eerste beste paal van de flat piest hij tegenaan! We stonden net daarvoor in de lift met een flatbewoonster die hem zo’n schattig hondje vond en zij hem daarna zag piesen tegen de paal van de flat en er een opmerking over maakte dat hij tegen de flat pieste. Om je dood te schamen! Meneer was al die tijd een voorbeeldig hondje en deed keurig zijn plasjes en poepjes in bosjes of een veld rondom de flat en nu net uitgerekend moet hij tegen de paal van de flat piesen……………Ik zei tegen haar: “ ja zo heb ik hem niet opgevoed hoor” maar ja, zijn en mijn image lagen al aan gruzelementen. Ik had hem niet aan de lijn omdat het altijd goed ging. Fout dus, ik leer nu dat als Skipper zich meer op zijn gemak gaat voelen, hij alles moet “markeren” als zijn territorium, inclusief de flat.
Nu dus maar weer aangelijnd.
Het is een hondje met merk; "havannees", klein formaat me zwart koppie en rug en witte pootjes. Mijn vader kamde hem elke dag, vanwege zijn fijne en lange haren, dat snel gaat klitten, het was echt zijn hondje. Toen mijn vader eindelijk met zijn lang verwachte hondje met grote rode strik aan kwam zetten, wist hij nog niet dat Skipper een hondje met gebruiksaanwijzing bleek. Want Skipper bleek totaal niet gesocialiseerd te zijn. En mijn ouders dachten er zelfs over om hem weer terug te brengen bij de fokker, zo erg was het.  Hij was niet gewend om aan de lijn te lopen, luisterde niet en was voor alle honden bang, zo bang dat hij de eerste beste lobbes die maar even bij hem in de buurt kwam aanviel. En ja dat was ook niks voor mijn ouders. Ze wilden een keurige beleefde hond en niet een die de buurthonden lastig viel. Mijn ouders waren niet de jongste meer en wilden daarom geen hele jonge hond meer en zo konden ze deze twee jarige hond kopen van de fokker.
Hij was namelijk opgevoed bij een Amerikaans echtpaar en toen zij een baby kregen hebben ze het hondje, heel triest, weer in het vliegtuig naar de Nederlandse fokker teruggestuurd, in een te kleine bench, waar hij ook als puppie in zat.
Van dit avontuur heeft hij een verlatingsangst aan overgehouden. Dat mijn ouders dit zwaarder vonden wegen, daarom hebben ze hem gehouden. Want ze wilden hem niet weer terugsturen naar de fokker, dan zou hij er nog traumatischer aan toe zijn. Dus hij is uiteindelijk bij mijn ouders gebleven. Gelukkig is Skipper wat socialer geworden inmiddels en willen de buren ook op hem passen als dit nodig is.
Maar het is nu de eerste keer dat hij bij mij komt logeren en hij loopt mij overal in huis achteraan, het liefst zit hij nog bij mij op het toilet. 
Dit keer ben ik vanochtend een rondje om het meer gaan lopen met Skipper. Het was heerlijk weer. We zijn 5 uur onderweg geweest en Skipper ligt nu heerlijk te slapen.
Onderweg nog wat gedronken. Ja, het is mij wel bevallen met een maatje lopen! Ik praat zelfs met hem, zo van, nou Skipper nog even volhouden, we gaan zo even wat drinken. En om de zoveel tijd stopt hij en kijkt hij achterom of ik hem wel volg! Dan geef ik hem weer een complimentje en monter volgt hij weer zijn pad!
Het is geen hondje dat naast je wilt lopen, dat is niks voor hem. Dat heb ik al zo vaak geprobeerd, volgens de Cecar Milan methode. Het is een hondje dat je veel zelfvertrouwen moet geven en hij mag graag voorop lopen, dus van mij mag hij, maar dan wel aangelijnd. En hij loopt nu keurig in een rechte lijn, dat is de laatste tijd enorm verbeterd. Vroeger zigzagde hij over de hele weg omdat hij niet wist hoe en waar hij moest lopen.
Het is alweer laat in de avond en “we” gaan zo naar bed, dan ligt Skipper weer lekker in z’n mandje te snurken naast mijn bed. Ik had gisteravond bijna mijn oordoppen gepakt maar ben toch in slaapgevallen.
Ik moet grinneken, het lijkt verdacht veel op een "latrelatie" maar dan maar voor 1 weekend en dat is prima.

Tot de volgende keer,
hartelijke groet van Jorie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten