zaterdag 31 mei 2014

Weer een mooie dag

Vanochtend weer gewandeld in het park met Amber en even opgelopen met twee rustige duo honden. Amber liep op het grindpaadje voor het eerst los, naast de weg. Ik dacht, oké als het goed is blijft Amber bij deze roedel en kan ik haar wel los houden. Toch zat ik wat in dubio want het blijft een hond en mijn logica hoeft niet die van Amber te zijn natuurlijk. Ze liep al op het grasstrookje naast het grindpad en daarna kwam de autoweg. Opeens sprong ze toch op de autoweg! Allerlei gedachten ratelden door mijn hoofd, van reageer als een roedelleider, vooral rustig blijven en niet boos reageren. Ik riep met kracht Ambers naam want ze moest direct komen voordat er ook maar 1 auto langskwam anders was het te laat. En ze kwam gelukkig!
Dus voortaan toch aan de lijn ondanks het rustige honden koppeltje, was dit dus geen garantie van veilig op het grindpaadje blijven!
Ik heb weer wat geleerd, bij twijfel altijd vast nu. En veiligheid boven alles.

Zaterdagmiddag weer samen met Amber in Leeuwenborg met de roedel honden gewandeld als trainingscursus. Dit keer meer aan de lijn dan los omdat er een gemuilkorfde hond tussen zat. Deze stoere knaap moest de trainster nog wat beter leren kennen of hij ook agressie toonde. De baas moest dan leren direct te reageren als de hond enig agressie toonde. Deze Staffordshire bull terrier was een echte stoere macho en liet zich dan ook af en toe gelden. Geen hond voor een beginneling dus. Ik had duizend maal liever mijn eigen lieve Amber!
Amber gedroeg zich voorbeeldig in de groep, ze bleef keurig bij mij in de buurt. Ook heeft ze weer heerlijk door het gras liggen rollebollen. Dit is haar favoriete bezigheid als ze het naar haar zin heeft, dan gaat ze heerlijk op haar rug liggen en kronkelt ze alle kanten op en dat hoeft niet altijd door de poep of een andere geur te zijn maar ook gewoon omdat ze het lekker vindt om in het gras te liggen rollen op haar rug, een gratis massage! Zo'n koddig gezicht, dat koppie te zien genieten!

Smiddags eventjes naar mijn tante in Maartenshof geweest, waar ze vanaf 1 april revalideert. Ze had een gebroken stabiele schaambeenbreuk en een scheur in het bot van haar rechterarm, opgelopen doordat ze was gevallen. Erg pijnlijk deze schaambeenbreuk.  Nu mag ze 12 juni eindelijk weer naar huis. Elke zaterdagavond ging ik bij haar langs om samen naar Blauw Bloed op tv te kijken en nam ik een thermoskan gekookt water mee en zakjes rooibosthee. Nu zat mijn tante zat heerlijk buiten met mijn nicht, daarna ben ik met Amber doorgelopen naar het losloopgebied en zijn we daar dik een uur geweest.
Amber vindt het er heerlijk. Ze heeft daar ook een kuil ontdekt en ze was weer driftig aan het graven, zo grappig gezicht, haar kont zag je op een gegeven moment er nog net uitsteken. Ook duikt ze daar lekker de bosjes in en dan roep ik haar 1 keer. Daarna loop ik rustig kuierend door, genietend dus. En dan komt Amber er eventjes later als een speer weer op mij af. Ze is dan zo'n vrolijk meisje.
Ze lijkt te zeggen: "ja vrouwtje ik kom heus wel hoor maar ik ben nu aan het genieten, zie je dat niet?"
Nou ik geniet ook als Amber geniet, zo is het.

Thuis kippenfilet voor Amber gekookt, met rijst en bruinbrood erdoor, heeft ze dit heerlijk opgepeuzeld.
Ik geef haar liever iets te weinig dan te veel. Het eten zet in de buik van een hond op had ik gelezen. Als een hond te veel eet kan er grote gasontwikkeling, als een ballon ontstaan in de buik. Dit kan grote druk geven op het middenrif zodat een hond het benauwd hiervan kan krijgen. Nu gaf ik in het begin best wel een grote portie s'avonds omdat ze niet erg veel reserve had. Maar s'avonds leek ze hier last van te hebben omdat ze dan erg snel en benauwd ademde, een erg akelig gezicht en gehoor. Nu verdeel ik de portie en krijgt ze smorgens en s'avonds te eten, ze is nu niet benauwd meer.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!








woensdag 28 mei 2014

Regen en nog eens regen

Vandaag lijkt het erop dat het gewoon de hele dag blijft regenen. Zou dit ons voorland worden?
KNMI sprak deze week van een mogelijke weerscenario voor de 21e eeuw. De zomerse buien zouden in intensiteit toenemen evenals de winterse neerslag maar het blijft een scenario omdat het eenvoudig niet te bewijzen is met goed onderbouwde argumenten. Evenals de voorspellende temperatuursverhoging, dit zou het gevolg zijn van het broeikaseffect maar ook dit is niet te bewijzen, het zou  wel een klein aandeel op de temperatuursverhoging hebben. Maar het merendeel is waarschijnlijk gewoon toe te schrijven aan de gevolgen van de natuurlijke variabiliteit van het klimaat. Dus zeg maar gewoon dat Moedertje Natuur haar gang gaat.
Heb mijn regenpak aangetrokken en ga met Amber het park in. Ik was van plan om alleen een rondje park te doen, dat is ongeveer een kwartiertje. Maar gaande weg dacht ik, ach we gaan gewoon de heuvel weer op dan zijn we iets langer onderweg ook al heeft Amber alles al gedaan. Ik wil me toch niet door een regendagje uit het veld slaan? De vogeltjes trekken er zich in ieder geval niks van aan en zingen gewoon hun lied. Het ruikt zo lekker fris en dus roep ik Amber om de heuvel op te gaan en mij te volgen. Ik huppel de heuvel op om hier kracht bij te zetten.
Als ik achterom kijk zie ik een Amber met een triest koppie. Ze kijkt zo treurig waar is die vrolijke Amber met haar kwispelende staart en vrolijke koppie gebleven? Honden kunnen niet praten maar haar uitdrukking zegt genoeg. Waar zijn we nou mee bezig denk ik, ik doe het voor Amber maar het hoeft zo te zien niet voor haar.
Dus besluit ik terug te keren en ik zeg tegen haar kom we gaan "naar huis", dit zeg ik vaker tegen haar als we dicht bij huis zijn. Nou ze weet niet hoe snel ze rechtsomkeert moet maken, zo snel heeft ze nog niet naar een commando geluisterd! Ze begrijpt me dus drommelsgoed die schat en ze rent als een verzopen rat voor mij uit naar huis, zo blij is ze. Amber houdt dus niet erg van regen dat is duidelijk! Net als het vrouwtje dus................ Zelfs de gegraven kuil slaat ze over en dat zegt wat!
Ze ligt nu heerlijk te slapen op haar matje op de grond. 'S-avonds mag ze weer lekker bij mij op de bank maar  overdag steeds een natte Amber op de bank gaat mij wat te ver.
Als ik na haar eten te hebben gegeven ga stofzuigen zie ik Amber op de bank liggen. Ik zeg haar van de bank af te gaan en dat doet ze. Ik zeg, goed zo en ga verder met stofzuigen. Als ik even later weer kijk dan zie ik haar weer op de bank liggen!
Nu hef ik mijn stem meer maar ze blijft schattig liggen. Oké, denk ik,"be de roedelleider" en verhef mijn stem wat meer. Maar ze blijft liggen en kijkt zo sneu. Dan bedenk ik me dat de boodschap misschien te boos is overgekomen! Wat ben ik toch een slechte roedelleider, dat ik denk dat bij Amber een boze harde stem werkt. Juist, niet! De trainster van de zaterdaggroep "wandelen met een roedel honden" had zelf ook gezegd dat Amber een zacht meisje was en je haar met zachte hand moest aanpakken!
Nu  ik dit door heb zeg ik het op een vriendelijke manier maar wel duidelijk en ze reageert gelijk!
Bij Amber moet ik dus ALLES ALTIJD met zachte hand doen, ook als het niet gelijk lukt.  Ik zal dit als een wijze les onthouden.
Je krijgt het hondje dat het beste bij je past zegt men, nou Amber kan niet beter bij mij passen!


Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!






dinsdag 27 mei 2014

Ik ben helemaal Zennnnnnnnnnnnn .............

Vergeleken met vorige week ben ik al een stuk relaxer en zekerder met Amber als ik haar los laat lopen.
Ze volgt me wanneer ik haar roep als we de heuvel op gaan langs de snelweg en ze mij het hele paadje volgt of voorop loopt. Ik doe nu dus alsof ik "de roedel" ben en kijk niet op of om en stap zelfverzekerd en genietend door want ik wil bovenal genieten en geen stresskip zijn. Daarom zeg ik af en toe hardop Zennnn ... Zennnnn en nog eens Zennnnn en ga met mijn handen naar beneden naar de aarde toe, dat gebaar maakt mij rustig en het werkt ook nog eens op de lachspieren. Erg ontspannend dus. Ja, ik moet er wat voor over hebben om een rustige roedelleider te zijn..............en wat al niet meer (duidelijk, zelfverzekerd, positief en leven in het hier en nu)
Dit gevoel dat Amber mij nu volgt dat geeft mij zelfvertrouwen en sterkt mijn roedelleider zijn!
Glimlachend loop ik met Amber het pad af. Maar ik ben wel voorzichtig en preventief want ze kan wel nog steeds zo oversteken dus doe ik de riem om daar waar nodig is. Ook als ik op een bankje zit en een nest van een waterhoen voor ons boven het water uit steekt. Het blijft een jachthondje en ik wil geen zielige vogels in Ambers bekje hebben.
Dus ik oefen me suf om een goed roedelleider te zijn. Ook door me positief op te stellen en ben me vooral bewust wanneer ik dat niet ben!
Het is leuk te zien dat Amber geniet in de natuur dan is het gewoon een heel ander hondje. Staart omhoog en koppie fier of neus ruikend op de grond.
We lijken wel wat op elkaar, zo samen genieten we van de natuur.
Het lijkt me heerlijk om er in de toekomst een hele dag met haar erop uit te trekken in de natuur maar voor nu is dat nog te veel. Eerst maar kleine korte wandelingen van een uur.
Wij redden het wel met z'n tweeën.
Het fluitje gebruik ik wat minder omdat ik las dat honden een erg goed gehoor hebben kan Amber mij met gemak horen, ook al heb ik geen harde stem. Op het moment suprême wanneer Amber moet komen roep ik 1 keer vriendelijk maar duidelijk,  soms nog een keer,  en loop dan ferm en genietend in het hier en nu door als een roedelleider. Dat Amber weet dat zij moet komen is al voldoende! Zo mooi.  Het fluitje neem ik nu mee voor noodgevallen.
Het wordt al leuker om roedelleider te zijn.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer.



zaterdag 24 mei 2014

Wandelen met een roedel honden

Nu Amber sinds een dikke week af en toe los loopt in losloopgebieden , heb ik ondervonden dat een hondenfluitje een ideaal hulpmiddel is om mijn snuffelende hond, die ergens diep in de bosjes verborgen zit weer te voorschijn te toveren. Dat de boekjes je vertellen dat je altijd positief je hondje moet roepen en vooral enthousiast zodat ze ook zin heeft om weer naar je toe te komen, is het oefenen waard.
Ik was me vooral bewust dat mijn stem gauw klonk als een radeloos iemand die er geen vertrouwen in had dat ze terug kon komen, als het wat langer duurde dan normaal. En wat is normaal? Dat ik had ondervonden dat je vooral geduld moest hebben en je echt de tijd moest nemen voor de wandeling met veel onderbrekingen, als snuffelen hier en snuffelen daar, een bosje in en eindelijk een bosje uit, grassprietjes kauwen, drollen besnuffelen, alles besnuffelen en vooral veel kijken want alles is nieuw voor Amber.
Ik, een fanatieke wandelaar met snelle tred, moest leren mijn tempo te minderen en mijn modus in een relaxstand te zetten. Dat is natuurlijk lang niet verkeerd want zo word ik gedwongen om te ontstressen en uit mijn sleurstand te komen van alsmaar doorgaan. Want die modus heb ik lang volgehouden!
Dat mijn stem vaak stressgevoelig is als ik moe ben dan kan het erg handig zijn om een hondenfluitje te nemen. Ik wordt minder moe en zo zijn Amber en ik beide te vreden.
Ik probeerde het fluitje thuis eerst uit want eigenlijk had ik er zelf nog niet zo verdusie in.
Maar het werkt echt, Amber kwam fier aanlopen met haar oortjes gespitst!
In de praktijk betekende dit dat ze nu wat langer in bosjes kan struien zonder dat ik mijn stem te veel hoef in te spannen om haar nog te bereiken. 
Vanochtend liet ik haar weer los en dook ze naast het pad op de heuvel de bosjes in. Deze bosjes gaan uiteindelijk over in een weilandje met een langslopend grindpaadje en daarachter de weg met auto's.
Natuurlijk wilde ik niet dat ze daar helemaal naar toe zou lopen, als ze dit al van plan was. Maar dat weet je natuurlijk nooit. Dus ik blaas preventief op mijn fluitje en al wandelend loop ik door.
Ik zie haar mij volgen in de bosjes en ze komt triomphantelijk voor mij op het pad staan, van zo hier ben ik al, zocht je me? Op zo'n moment moet ik zo lachen om haar. En het doet me elke keer goed dat ze ook daadwerkelijk komt en er niet als een speer vandoor gaat. 
Nu was het zo ver. Na onze ochtendwandeling zouden Amber en ik met een groep honden gaan wandelen en de hondentaal erbij gaan leren. Flesje water, handdoek en nog een fleecedeken en mijn hondenfluitje niet te vergeten mee. Samen met Amber leren en elkaar nog beter leren kennen. Ik was best zenuwachtig van te voren maar toen ik dit merkte, dacht ik meteen: meid, bekijk het lekker luchtig, dit is om te genieten om samen met je hondje te doen. En ik GENOOT tijdens de wandeling. Amber paste goed in de groep en ze volgde gewoon de roedel. Ik wilde mijn fluitje gebruiken maar eigenlijk was dit overbodig!
De honden gingen zo leuk met elkaar om en Amber genoot, ze ging zelfs een beetje uit haar dak door een sprintje te maken en even later in een slootje met algen te belanden waar ze snel weer uit klom. Misschien was dit nou niet helemaal de bedoeling. Dus ik weer met een kleddernatte Amber in de auto terug naar huis en een visje opgehaald onderweg voor ons allebei. Weer een mooie dag.



Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer.












dinsdag 20 mei 2014

Amber is goud waard

Zij is mijn nummer 1
en maakt elke dag weer goed 

Zij geeft mij een doel om op te staan
en om al mijn liefde te geven 

Ze geeft mij avontuur
ik wandel zonder plannen routes die ik anders nooit loop

Ze is DE reden
om goed voor haar te zorgen

Zij tovert een glimlach op mijn gezicht
en mijn hart laat weer tederheid toe 

Zij is aandoenlijk
en komt kwispelend naar mij toe

Ze leert mij vertrouwen
en ik haar

Ze ruikt aan alle geurtjes
en ik leer geduld te hebben

Zij duikt in bosjes
en ik leer geduld te hebben

Ze leert mij haar positief te benaderen
en haar enthousiast te belonen

Haar te vreden zien 
dat doet mij goed

Haar mooie dikke amberkleurige vacht te aaien
en haar lekker tegen me aan

Haar vertederende snuitje
en ik loop elke dag zonder morren met de poepzak

Zo kom ik weer uit mijn negatieve spiraal 
en wordt ik weer langzaam degene die ik ooit was

Maar of ik helemaal "de oude" word
dat zal de tijd leren , er wordt aan een nieuwe jas gewerkt

Vele illusies ben ik armer 
maar heb ook een kracht in mij gevonden om door te gaan

Nooit meer op een ander bouwen
hoe dicht ook iemand bij mij staat

Maar één ding is zeker, samen stappen Amber en ik
weer met vertrouwen in de toekomst!







Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!






Jonge vogeltjes op mijn balkon

Ik houd van het voorjaar, kwetterende vogelgeluiden in de vroege ochtend of avond; vogels druk zoekend naar een wormpje of een insect en weer een nieuwe generatie voortbrengend.
Mijn balkon, dit keer voor het eerst, een decor van een jonge vogeltjes, schreeuwend naar voedsel. Moedermus laat, na een grondige inspectie, haar kind achter op de railing van het balkon en gaat op zoek naar voedsel. Maar ook een koolmees heeft haar jong achtergelaten en nu zitten de beide vogelbolletjes, kwetterend en met de vleugeltjes slaand op mijn balkon. Wat een prachtig gezicht.
Een dikke kraai wilde vanochtend op de balkonrailing gaan zitten. Maar als deze aan "mijn jongegrut" gaat zitten, dan verjaag ik deze kraai met liefde.
Dus een risico zit er wel degelijk in om de hulpeloos schreeuwende koters achter te laten.
De kraaien zijn zeker een gevaar. Er zitten een stuk of drie van deze loeders in de buurt dus een lekker hapje is zo verorberd als ze willen.
Dat mijn hondje Amber niet op het balkon wil, vind ik helemaal niet erg want ze heeft wel degelijk een neus voor vogels of eenden. Ze loert op allerlei vogeltjes die in de bosjes zitten in het park als we onze sociale wandeling in het park doen dan roep ik ferm: no, no en beloon ik haar met een stukje brie. Ze luistert al beter en we worden een echt team. En zo leer ik ook geduld met haar hebben als ze aan al die lekkere geurtjes nog eventjes aandachtig wil ruiken en de bosjes graag hiervoor in duikt. Maar ze komt terug en dat is zo mooi van haar en dan beloon ik haar uitbundig en je ziet aan haar koppie dat ze geniet. Ook andere honden vindt ze reuze spannend en je ziet haar zelfvertrouwen groeien als ze weer een paar hondjes heeft besnuffeld. Of een gegraven kuil vindt ze ook eindeloos. Dan steekt ze haar koppie bovenuit de kuil als ik haar roep en ze gaat dan lekker nog even door.
Maar mijn balkon dat is mijn plekje en dat wil ik zo houden,  laat mij maar met de vogels op het balkon zitten, als de zon tenminste schijnt!


Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!



zaterdag 10 mei 2014

Even voorstellen; mijn hondje Amber



Astrid-002 (640x565)


Dat ik een echte hondenliefhebber ben zat er al van jongs af aan in.
Ik was een jaar of acht toen ik en mijn zus buiten aan het spelen waren, er een hondje kwam aanlopen, en bij ons in de tuin bleef. Wij probeerden hem 's-avonds binnen te lokken  toen onze ouders op visite waren. Dat ging eigenlijk heel gemakkelijk, deze hond "hoorde" gewoon al bij ons en nam zijn plekje toen al in. Hij was al bij wijze voorbestemd om bij ons te wonen. Zo heb ik dat tenminste altijd gevoeld. Toen wij voor vier jaar naar Curaçao emigreerden wilden mijn ouders de hond in eerste instantie niet meenemen. Maar ik kreeg het gelukkig voorelkaar om mijn ouders over te halen om hem wel mee te nemen  naar Curaçao. Vanaf die tijd was hij een volwaardig gezinslid en bleef deze speciale hond, Joeks genaamd, mijn hele jeugd bij ons.

Mijn lang gekoesterde wens om ooit een hondje te nemen is nu dan werkelijkheid geworden.
Omdat ik in een soort van sabbatical jaar zit en meer vrije tijd heb gekregen, heb ik nu eindelijk de tijd om een hondje op te voeden en in mijn leven toe te laten, liefde te geven en lange wandelingen samen te maken, heerlijk!

Na veel sites bekeken te hebben, vond ik in Balkbrug een stichting voor opvang van honden uit het buitenland, een erg fijn adresje.
Ik tufte er verschillende keren met de auto op mooie voorjaarsdagen heen , het voelde als een zonnige toekomst! En wat had ik behoefte aan een positieve impuls in mijn leven, na alle ellende van het loslaten van een vaste baan, waar ik niet happy meer in was.
Ik wandelde dan met verschillende asielhondjes, die op de site stonden, waarin ik geïnteresseerd was.
Maar dat ene hondje waar ik naar zocht was er nog steeds niet bij.

Toen ik weer eens op hun site keek zag ik een leuk donkerbruin hondje uit Turkije,  iets langhaar, met een pluimstaart en een wit/grijs snuitje. Haar vrolijke uitstraling en dat ze zo'n makkelijk hondje was, dat gaf de doorslag.
Ze is een mix. Door haar snuitje en tekening lijkt ze op een Drentse patrijshond,   kooikerhondje en zelfs op een bordercollie. Maar door haar donkerbruine vacht, lijkt ze ook op het ras Eupagneul Picard, uit Frankrijk afkomstig en weer verwant is aan de Ierse setter. Laatst zag ik een hond die dezelfde bruinachtige lange vacht had als Amber, sprekend, alleen een reu en veel groter. Dat hondje bleek een Duitse staander, langhaar. Dan zit Amber dichter tegen dit ras aan. Want een Ierse Setter is meer naar de oranjebruine kant toe.

Ik belde meteen het asiel want uit ervaring wist ik dat de hondjes snel door vele hondenliefhebbers gereserveerd werden. Ik zei dat ik erg geïnteresseerd was in dit hondje en dat ik meteen  kwam om met haar te wandelen en kennis te maken.
Het was weer een stralende dag. Dit zou weleens het hondje van mijn dromen kunnen worden!
Zenuwachtig stapte ik uit de auto en een van de vrijwilligsters kwam al met het hondje Astrid aanzetten.
Voorzichtig en lief snuffelend kwam ze voor mij zitten, een schatje, zo lief!
Ik wandelde met haar en mijn gevoel werd bevestigd dat dit het hondje was waar ik op wachtte. Ik durfde het haast nog niet te geloven!
Ze liep keurig aan de riem, maakte contact met mij door steeds achterom te kijken en bleef rustig bij mij zitten als ik stilstond. Ze bleef rustig en dat was wat ik zocht; een rustig hondje.
De knoop was doorgehakt. Ik wist het zeker, dit hondje kwam bij mij. Ik was zo zenuwachtig, voor het eerst was ik de adoptieouder en zou ik het asiel verlaten met een hondje. Een hondje dat samen met mij een zonnige toekomst tegemoet ging en wij elkaars gezelschap zouden delen.

Na de autorit, een eerste wandeling gemaakt in het park. Er loopt een heel mooi asfalt en grindpaadje door het park, over een heuvel door bosjes, dennenbomen en grazige weitjes. Dit vind ze prachtig en dan ben ik een uurtje onderweg. Ze heeft al een voorkeur, ze loopt liever door open gebied. Ze loopt dan een stuk fieriger! Dan komt haar jachtinstinct in haar naar boven.
Er liep eens een vette dikke duif op het pad en ze ging in sluipstand erop af. ik leer haar dit niet aan te moedigen en als ze het commando "no, no" hoort dan weet ze al dat het niet mag.

De eerste avond heeft ze braaf doorgeslapen en ze laat zich ook horen als ze wat moet doen, door onrustig te worden. Als ik buiten met haar ben dan trekt ze niet nog eens aan de riem als ze nog wat moet doen en ik weer naar huis met haar ga . Nee, ze blijft dan in huis onrustig. Zo leer ik haar elke dag beter kennen.

Er is nu een week om en ik kijk met vol vertrouwen naar de toekomst met haar. Ze heet intussen "Amber", passend bij haar mooie kleur en ze luistert nu ook naar haar nieuwe naam.
Het eten moet nog wel wat op gang komen daarvoor heb ik het asiel nog eventjes om advies gevraagd.
Een beetje kattenragout door de brokken doen, dat zou helpen om te leren brokken eten. Want ze eet geen brokken, alleen een klein beetje blikvoer.
En ik als kersverse moeder van dit prachtige hondje, maakte me al zorgen of ze niet uitgehongerd was, na al die lange wandelingen met haar.
Dus leer ik mijn geduld te bewaren en mij geen zorgen te maken om haar de kans te geven om aan haar brokken te laten wennen.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer.