woensdag 27 december 2023

Een familiegeschiedenis "Betty".

Tijdens de kerstdagen heb ik in één week een boek uitgelezen van 618 pagina's. De dochter schrijft haar familiegeschiedenis vanaf de jaren '50 en '60, op ter ere aan haar moeder Betty en ook om de waarden en normen van hun cherokee afkomst niet te verloochenen maar deze vooral in leven te houden. Het verhaal speelt zich af in Ozark, staat Arkansas in Amerika.
Het is een ontzettend triest familieverhaal maar Betty weet te overleven door haar liefdevolle vader die van cherokee afkomst is en die haar  moed geeft door zijn prachtige lieve verhalen. 
Hij heeft het niet makkelijk door zijn afkomst waarop neer wordt gekeken. Toch probeert hij het beste ervan te maken. Hij heeft vele baantjes maar blijft nooit lang.  Van de argwanende discriminerende dorpsbewoners, zijn er ook sommigen, die hij kruiden geeft voor hun kwalen.  Op het einde van zijn leven, krijgt hij toch een soort van erkenning en worden er lieve anekdotes over hem verteld door de dorpsbewoners. 
Zijn vrouw, Betty's moeder, komt uit een gezin waar incest "gewoon" was. Haar moeder stond het toe dat haar vader haar verkrachte als jong meisje en dit jaren zo doorging. Ze is hier nooit van hersteld en de trauma's blijven haar volgen de rest van haar leven en waar het gezin ook onder lijdt.
Het boek is zo goed geschreven dat je de pijn en het verdriet kan voelen maar bovenal ging mijn hart uit naar de vader van Betty, een liefdevolle man, ondanks alle pech die het gezin overkomt, verliest hij nooit zijn liefde voor zijn gezin.
Betty is zijn oogappeltje omdat ze op hem lijkt, qua uiterlijk. En net als hem wordt ze ook hier vaak om gepest. Hartverscheurend! Terwijl haar zussen en broers allemaal op hun moeder lijken, blank en rossig. 
Ze hebben een ingewikkelde relatie onderling. En later in de geschiedenis ontwikkeld dit naar nog meer treurnis en verdriet. 
Een boek die je als mens wat doet. De mensheid in zijn algemeen en wat we elkaar aan  doen. En de kracht die je in jezelf kan vinden om door te gaan zoals Betty die haar eigen weg uiteindelijk vind en zich vrij maakt. Een boek vol offers, overwinning en hoop.

We gaan naar het nieuwe jaar toe en ik neem dit boek voor altijd mee in mijn hart!

Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!




dinsdag 5 december 2023

Een bijzondere wandeling en kerstgevoel

Ik trek mijn wandelschoenen aan om weer even wat aan de conditie te doen. Loop langs mijn lievelings route, het dijkje op. Er is hier altijd zoveel te zien. Weilanden met Belgische trekpaarden happend van de droge hooi opgerold in het plastic. Reigers, broedende ooievaar in het voorjaar, eenden, nijlganzen die al weer vertrokken zijn naar Zeeland, Spanje of de Britse eilanden, want ik zie ze niet meer in de weilanden. Koeien zijn inmiddels ook van het land gehaald. Alleen de paarden staan het hele jaar rond in de wei.
De schattige kastanje rode kleurige varkens zijn helaas naar de slacht gegaan maar hebben een heerlijk vrij en gelukkig maar kort leventje gehad vanaf eind maart tot november op twee plekken waar ze heerlijk konden scharrelen. Volgend jaar zullen er vast wel weer nieuwe roodbruine schattige varkens staan om de Bereklauwen in te dammen.
Spelende honden in het losloopgebied, er is altijd wat te zien. Ook een rood jong katje langs de weg in het gras speurend naar een kikkertje of muisje. Als ik het schouwspel gade slaat dan heeft ze me in de gaten en komt mauwend op me af. Ik hurk om haar te aaien en dan zit ze plotseling op mijn benen te spinnen en te krioelen. Ze bijt wat op de topjes van mijn vinger en ze krijgt er geen genoeg van, ze krioelt erop los. Wat geniet ik van dit schattige poesje. Zo vol overgave naar het leven en zichzelf.  Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Zo geniet ook ik tussen mijn tranen door van dit prachtig schepseltje. Dan is het tijd om weer verder te gaan mede door de kramp in mijn benen. Ik zet haar voorzichtig neer. Toch wil ze het nog een keertje weer proberen en springt ze voorzichtig weer op mijn schoot en geniet ook ik weer even van dit cadeautje dat letterlijk in mijn schoot valt! Later bedenk ik dat ik het graag op die manier wil, een hond die mij uitkiest omdat het voor het dier de goede energie is, waar ze zich lekker bij voelt en vertrouwd. Het raakte mij ook dat dit katje zo op haar gemak bij mij was en dat ik dus daardoor ook kon ontspannen en genieten.  Er lopen wel vaker katten langs mijn wandelroutes en als ik dan hurkte kwamen ze wel aanlopen en mouwen maar verloren ze gauw hun interesse. 
Ja, dit was een echte klik, zo bijzonder!!! En als ik dezelfde route weer terug loop, is daar op een andere plek het zelfde rode katje weer. Ze heeft mij dit keer niet in de gaten, ze loert op een prooi, even later springt ze er bovenop en heeft ze een muisje in haar bek, die ze gelijk opeet. Dat doet mij meteen denken aan Amber die altijd op muizenjacht was en ze dan ook direct opat. 

Later op de dag doe ik boodschappen en zie ik in de etalage van een bloemenzaak een gezellige kerstetagère, die ik al eerder bewonderde. Bovenop staan  3 mini kunst kerstboompjes, een lichtje en een grappige eland met de poten bungelend over de rand en een dennenappel tussen de voorpoten. Beneden op het plateau twee glas geblazen vogeltjes met bruin, zwarte en witte spikkeltjes.
Nu staat het kerst tafereeltje op de salontafel, een mooie harmonieuze tafereeltje. Het klopt gewoon, de sfeer, de kleuren, wat staat dit leuk zo, Het is genieten als ik hiernaar kijk, lezend met een boek op de bank. 

Dat een gewone dag zo bijzonder kan zijn, dat geeft mij een warm kerstgevoel!

een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer! En fijne kerst!

woensdag 22 november 2023

Piepschuimkorrels en ander ongemak

Wat ben ik ziek geweest van de corona vaccinatie, uiteindelijk toch naar Schier geweest waar ik een appartement lastminute had gereserveerd. Was ik echt aan toe om de vermoeienissen van het "dorp" achter me te laten; aanvaring met buurvrouw, haar gebrek aan respect of te wel lompheid naar mij toe. Nu weet ik dat ze  erg kort van stof is en een aparte manier heeft van communiceren, lomp, grof, die je moet leren "begrijpen", oftewel mee leren leven en "ja en amen knikken". En soms kan ik er inwendig ook wel om lachen, hoe erg verschillend wij zijn.  Maar misschien kwam het door de koorts van de vaccinatie, dat ik er helemaal klaar mee was. En dat het bij mij in het verkeerde keelgat schoot, toen ze zei "doe niet zo belachelijk". Het leek wel een herhaling van lompheid van mensen om mij heen. Waarschijnlijk heb ik een allergie voor lompheid. Maar het is ook een kans dat ik mij niet meer de mond liet snoeren. Ik laat mij nu HOREN, wat ik eigenlijk best eng vind, juist tegen mensen die er vaak niet zo voor open staan, of (verkeerde soort) empathie uitdragen. Het was een vervolg van de piepschuimkorrels, dat verhaal was nog niet afgelopen. Want toen ik de laatste tijd getrippel hoorde boven mijn raamkozijn, en ik daarna op het balkon zag dat er een muisje richting balkon van de buurvrouw ging. Toen begreep ik dat het afgelopen was om de koolmezen te voeren. Toen Amber er niet meer was vorig jaar en de winter in aantocht was, heb ik een leuk voedervogelhuisje gekocht met een rietendakje en deze opgehangen op de scheiding waar eigenlijk de enige plek hiervoor was. Bij eventuele overlast wilde ik dit graag van de buurvrouw horen, zei ik. Maar nu ik ontdekte dat er een muisje was, kon ik beter zelf het heft in handen nemen en geen voer meer geven. De volgende dag bedankte ze mij hiervoor want ze had toch wel veel rotzooi op haar balkon. Alles leek nu te zijn verdwenen, de rotzooi, de piepschuimkorrels en de muizen. De muis was blijkbaar de boosdoener van de piepschuimkorrels en had een nestje achter het houtenschot waar blijkbaar een lege ruimte zat met isolatie, zodat de korrels vrijkwamen. Dit zeggende tegen de buurvrouw. We waren er nu wel gerust over dat de muis verdween en we er niet druk meer over zouden maken. Wat we altijd tegen elkaar zeiden. Niet wetende dat er nog zoveel achterna kwam, waar ik met mijn lamlendige koorts en grieptoestand totaal niet op stond te wachten.

Toen de buurvrouw op hoge hakken de volgende ochtendvroeg voor mijn deur aanbelde. En ik met mijn coronaprikbijwerkingen nog de slaap uit mijn ogen moest wrijven, de deur opende. Gelukkig was ik wel op en ontbeet ik net. Ik schrok ervan dat ze er stond. "Er moest wat gebeuren, m.b.t.  de muizen, dat stond vast, maar hoe doen we dat?" zei ze. Dit overrompelde mij, en ik wist niet zo gauw wat te zeggen want het was toch al opgelost en afgehandeld?? Bij wijze van spreken als een hypothetische stelling bedoeld zei ik dat dan niemand meer de vogels moest voeren als je de muizen weg wilde hebben. Maar ja, niet wetende dat de buurvrouw op hoge hakken dit verhaal en mijn naam noemende een ander bestuurslid op de hoogte hiervan stelde en ze een brief hierover wilden uitprinten voor op het prikbord. Ik kreeg het er al benauwd van (dat ik het kwade beest dan zou worden dat er niet meer gevoerd mocht worden). Deze zorg sprak ik later aan haar uit maar dit leek ze maar niet te begrijpen. Dus heb ik voordat ik naar Schier ging nog een kort net briefje in haar brievenbus gedaan. Al met al hadden we nog even contact voordat zij wegging naar een herdenkingsbijeenkomst in België de volgende ochtend vroeg en ze het te druk had om dit te lezen. Waarop ik haar toen nogmaals uitlegde wat ik had geschreven in mijn briefje, toen ze hiernaar vroeg. Als je dit zo leest dan  lijkt het heel gewoon, niks a/d hand zou je zeggen, maar niemand anders dan alleen mijn buurvrouw kan zo op een toon spreken, dat ze het heeft tegen haar onderdanen,  of te wel personeel.  Geen warmte zit er in dat mens, ze is hard tegen zichzelf maar ook hard tegen een ander. Soms lach ik er inwendig om. Maar nu haalt ze het bloed onder mijn nagels. "Haar enige reactie, "doe niet zo belachelijk" op een toon die totaal geen ruimte overliet voor begrip of iets anders, toen kon ik niet anders dan gehoor geven aan zoveel gebrek aan respect. Het kan niet altijd van 1 kant komen, de mijne, dus zei ik: "Dat ik mij zeker niet serieus genomen voelde door zo'n uitspraak, dat ik dat toch ook niet deed bij haar? En ik wilde me wel kunnen uitspreken naar haar toe". Wat bleek uiteindelijk, het bleek dat het een zelfde soort briefje zou worden als de vorige keer; "let op de duiven niet voeren, ten behoeve van overlast en ongedierte". Het laatste was een toevoeging. Maar omdat ze zo op hoge poten bij mij aan de deur ochtendsvroeg stond omdat ik telefonisch zo vroeg niet opnam, en ze een ander bestuurslid verwittigde diezelfde ochtend nog, die gewoon op zijn werk was, werd er een groter drama geschetst dan het eigenlijk was. Terwijl we de vorige dag gewoon vanuit gingen dat de muis nu wel wegging, omdat ik in ieder geval geen voer meer gaf, en ze nog een lokdoosje zou aanbrengen. Dat ze dan alsnog voor mijn deur stond verbaasde me ten zeerste dus.

Uiteindelijk wenste ik na "de aanvaring" haar sterkte omdat ze de volgende ochtendvroeg naar een herdenkingsdienst van familie ging in Belgie. 

Dus al goed eind goed denk je, maar na Schier,  is de rust weer gedaan en schreeuwt ze me toe: "als je wegloopt kan ik je niet horen", toen ik met mijn boodschappen door liep na haar verhaal van wegversperringen aangehoord te hebben. Weer die lompheid waar ik zo slecht tegen kan. Ja ik moet toch rekening houden met het feit dat ze gewoon een lompe bootwerker is, in tegenstelling tot haar frêle damesachtige verschijning. Toch was ze inmiddels ook wel een oud besje aan het worden, alhoewel ze kwiek altijd aan de slag is op haar balkon met ramen en vloeren schoonmaken e.d. En sociale contacten en afspraken genoeg.  Jammer, dat we onze fietsbergingen vlak bij elkaar hebben want ik hoor ook wel eens haar hardop een nare opmerking maken, die niks te wensen overlaat, als onze deuren open staan.  En schreeuwt ze me toe als ze bij de uitgang is: "moet ik de deur voor jouw openlaten? Ja, dat doe ik gewoon voor je hoor", op een toon die erg sarcastisch overkomt. Ik negeer haar gedrag wederom en we wensen elkaar beleefd een prettige dag. Er is niks veranderd. Ze is weer mijn "kwade" buurvrouw, net toen het eventjes "goed" leek te gaan. Ach ja, we zijn net mensen met onze kwetsbaarheden en rariteiten. Het enige wat ik mijzelf kan geven is zelfrespect, mijzelf wel zien en horen. Als de ander dat niet kan op dat moment en  het respect niet kan geven. Dus is dat het beste wat ik voor mijzelf kan doen. Ja ik heb wat te stellen met mijn buurvrouwen!!! 

een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!!

zondag 29 oktober 2023

Niet meer ieders vriend.

Iets positievers kan ik op dit moment niet bedenken. Terwijl ik altijd het positieve in de ander of in elke situatie wil proberen te zien, dat was jaren mijn motto geweest. Het maakte mijn leven leuker en lichter. Maar ik ben op een punt gekomen, dat er uitzonderingen zijn.

Een opgewonden standje,  een zwart wit denker, grof in de mond en een veel te luide stem. Alles waar ik een hekel aan heb dus. Maar ik wilde zoals altijd ieders vriend zijn. Toen hij meerdere toenaderingen zocht, die voor mij niet echt hoefde maar goed bedoeld was, nadat ik hem ooit mijn absent briefje had gegeven voor mijn afwezigheid bij de VvE-vergadering. Hij was vaak bij deze vergaderingen aanwezig, waar ik kennismaakte met zijn te luide stem.

Toen hij mij een keer vroeg nadat hij een paar keer in het ziekenhuis had gelegen met een soort van  Covid -achtige probleem, maar het dus niet was, of ik zijn kleren naar het ziekenhuis wilde brengen als hij daar weer zou liggen, anders moest hij weer in zo'n ziekenhuishempje liggen, wat hij onprettig vond. Nou dat wilde ik wel mits er verder geen andere mantelzorgachtige dingen bijkwamen want dat wilde ik echt absoluut niet. 

Waar we eerst alleen maar een praatje over de verduurzaming van onze woningen deelden, gingen de toenaderingen, misschien best onschuldig en goed bedoeld mij tegenstaan; zijn gedrag, zijn te luide stem, niet alleen in vergaderingen dus,  kwam best intimiderend over,  toen hij bij mijn voordeur aanbelde voor een goed bedoelde actie van Pearl.

Dat hij soms aan domme acties doet, en ik hem daarop aanspreek op een zo vriendelijk mogelijk toon of als hij een zwart/wit uitspraak doet en ik de andere kant van mijn verhaal belicht, hopende dat hij het dan beter begrijpt.

Toen hij in zijn tuin, die vol met tegels lag,  zoals altijd gif ging spuiten, ging mijn groene milieu hart protesteren. Als ik nu niks zeg en ik zit op mijn balkon dit te gedogen, dat vond ik geen optie. Dus ik zei zo vriendelijk mogelijk, dat dit gif eigenlijk heel schadelijk was voor de bijen en vlinders. Ik haalde mijn overleden vader er nog bij, dat hij ook altijd gif spoot op het terras ter voorkoming van onkruid en wij er gewoon thee bij dronken. Toen wisten we niet dat het niet goed was voor het milieu maar nu wel. Het volgend jaar daarop zat ik op mijn balkon en het moest zo zijn, dat ik zag dat hij vloeistof, wat azijn bleek te zijn,  uit een fles gooide op zijn tegels en het in brand stak, terwijl het best waaide en we al een te droge zomer hadden. Ik was gewoon bang er hoefde maar 1 klein takje in de fik te waaien en we hadden een brand in onze gemeenschappelijk gort droge tuin die aan zijn tuin grensde. Hij zei: "Nee niks aan de hand hoor, hij deed het voorzichtig, Er kon niks gebeuren!!" Ik vond het zo'n domme actie, dat ik er het zwijgen verder maar toe deed. Toen ik hem later dat jaar weer met de gifspuitbus zag, vroeg ik: buurman wat zit er in de spuitbus, toch geen gif? Toen ging hij helemaal over de rooie: " Ik heb je toch gezegd dat ik het niet meer zou doen,   JE LUISTERT NIET!! " zei hij met die luide stem. Toen ik mij probeerde te herpakken tegen zoveel lompheid, zei ik: " ik zag die gifspuitbus weer vandaar, en het was maar een vraagje hoor.......". Maar dan is het goed. Het bleek dat er nu azijn in de gifspuit zat................ Zijn azijnaktie van vorig jaar was blijkbaar een compromis dat hij geen gif meer zou gebruiken. 

Later dacht ik dit gaat het hem niet worden, het contact ging mij zo tegenstaan, dat ik er helemaal vanaf wilde. Ik bracht hem eind van de dag de sleutel van zijn woning terug, voor mijn nog toekomstige kledingtaak en zei dat het helemaal aan mij lag maar ik wil zo ruzie voorkomen in de toekomst, dat het beter was om de sleutel terug te geven. Hij keek mij verbaasd aan:" maar ik was niet boos op jou hoor en wat heeft de sleutel hiermee te maken?"

Toen ik sorry zei,  het is beter zo,  wat voelde ik mij toen een harteloze, harde tante!

Je kan niet telkens ieders vriend zijn.  Mijn energie en positiviteit raakte op. Het was echt beter zo.  Je eigen best vriend  is veel beter!!! En dat is zoals je ziet ook al een hele klus.

Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!



vrijdag 27 oktober 2023

Lang weekend op Schier zonder Amber najaar 2022

Avond van te voren op het laatst gewisseld van een zware rugtas naar een klein koffertje op wielen.

Het is nog wennen  weer alleen op vakantie. Mis mijn Amber. Als ik in bed lig, bekijk ik de laatste foto's, die ik van Amber heb gemaakt, haar vrolijke koppie, terwijl ze nog geniet op het hotelterras van een vis & chips, zonder zout. Zo saampjes genoten we van dit menu.

Ik was zenuwachtig om weer alleen op reis te gaan, zonder Amber, het is zo anders. Toen Amber er nog was kon ik mijn aandacht op haar richten, ze was eigenlijk voor mij een soort rustpunt, een baken, waar ik mij op kon focussen. 

Op de boot zaten we als haringen in een ton, bijna op elkaars schoot. Omdat ik mij nu niet meer op Amber kan richten, focus ik mij op kleine details, zo blijf ik dicht bij mezelf en voel ik me niet letterlijk als een haring ingeblikt. Het is een soort van onopvallend kijken, naar bijvoorbeeld een leuke gele tas, zo'n  vlot model, opgerold aan de bovenkant. Erg leuk. Of goh wat heeft die een leuke bril, of wat een schat van een hond. Maar ook schrijven in mijn dagboekschrift helpt. Als ik merk dat ik te veel kijk, dan richt ik me op iets anders, wat mij aantrekt, vooral iets leuks, want kijken doe ik nou eenmaal graag. Maar het moet niet te veel zijn dat de ander het er benauwd van kan gaan krijgen. Dat was ooit gebeurd tijdens mijn jeugdjaren, toen was ik blijkbaar ook aan het kijken, en keek vol interesse naar het eten op het bord van 2 jongedames. Het was in een restaurant en daar wilde ik een hapje eten, maar wist nog niet wat ik zou bestellen, dus dat bord zag er wel lekker uit blijkbaar. Toen één van die meiden zei: heb ik wat van je aan of zo?! Schaamde ik me rot natuurlijk, die les ben ik nooit vergeten, vandaar.

De laatste week voor Schier, was ik op zoek naar een leuk klein rugtasje, handig en praktisch moest deze ook zijn. Ik kwam bij de Kipling uit maar deze was weer te klein en de ander was  wel een erg oud model, die mijn moeder altijd bij zich droeg en ik had behoefte aan iets fris en nieuw. Het bleek nog een hele zoektocht. Uiteindelijk een eenvoudige rugtasje van Eastern gevonden, een gele.  Die kan ik ook op de voorkant dragen, een vakje met ritsje  zodat ik bij het geld kan komen. En zo mijn handen toch vrij heb.

Aan verjaardagen doe ik allang niet meer. Maar het is een mooie aanleiding om een weekendje uit te waaien. Gelukkig ben ik ingeënt, een booster dit keer. De man naast me heeft een vriendelijke open blik en voelt zich vrij om een praatje met me aan te knopen. Hij blijkt uit Utrecht te komen. Hij komt al 30 jaar op he eiland met zijn vriend/partner en dit keer gaat ook zijn neef mee. Wat wordt ik, nog steeds, toch altijd ongemakkelijk als mensen hun aandacht op mij richten. Er fluistert een duiveltje in mij dat zegt: "Goh, hij vindt je de moeite waard om zo open met je te praten". Ik leg de gemene criticus het zwijgen op en richt me op de positieve kant, om het stemmetje te neutraliseren: we zijn gewoon 2 vriendelijke mensen  die als vriendelijke mensen gewoon een praatje met elkaar maken. Gewoon een praatje maken zonder er iets meteen wat van te denken, dat hij iets moet van je en dus kon ik me ontspannen. Immers hij had een partner. Gewoon een praatje van mens tot mens, he!, he!, pffffffffff.......  Zo kwam ik door dit gewone praatje vanzelf in een ontspannen modus. En dat maakte mijn eerste reisje alleen wat makkelijker. Hebben we niet allemaal een gemene deler, dat we om wat voor reden dan ook, naar dit eiland gaan om het leuk te hebben of te ontspannen van een vermoeide tijd? En daar is Schier de perfecte plek voor, eerst een korte boottrip, waar je vakantiegevoel al een beetje op gang komt en dan het eiland, een afgelegen, prachtige plek vol met natuur, zonder drukte van mensen en auto's.

Het huisje geïnspecteerd, sleutel lag in kastje. Er was waarschijnlijk nog niet schoongemaakt, allemaal kruimels op de stoelen, maar sanitair was ok. Een gezellige inrichting. Ja en dan kijk ik naar de details he, We zullen maar zeggen wat achterstallig onderhoud, een kapotte lamp, schaar en cv behuizing. Er miste duidelijk een liefdevolle hand. Maar al gauw legde ik dit allemaal naast mij neer, ik wilde me niet ergeren maar ontspannen toch op dit eiland?

Bij vrouwe Jacoba een heerlijke vega lasagne besteld, die ze 's avonds kwamen brengen. Door mijn gigantische honger bijna helemaal opgegeten. (het waren 2 porties). Een kriekbiertje erbij en daarna naar de "Mask Singer "op tv gekeken. Wie doet mij wat!

De volgende ochtend, naar vrouwe Jacoba gelopen voor broodje en croissant en meteen een fiets gehuurd. Na het ontbijt gefietst naar de Kobbeduinen, waar het mij zwaar viel met de hellingen! Geen conditie meer opgebouwd de laatste tijd, de korte loopjes met Amber.  Volgende keer lekker een e.bike huren. Cappuccino op terras bij het Nauderstroan. En daarna begon het te regenen. Naar huisje maar terug.

Smiddags een vvv route gelopen in het dorp, langs oudste huisje van timmerman Marten, begraafplaats, De eerste bewoners van het eiland waren de monniken, deze hadden voor een deel al een waddendijk aangelegd. Daarna kocht de adelijke fam. Stachouwer het eiland van Friesland in 1640 en bleef 2 eeuwen op het eiland. Daarna kocht Eric Banck, jurist te Den Haag het eiland in 1858 op 24 jarige leeftijd, voor bijna 97.00 gulden. En legde verder de zeedijk aan om het eiland te beschermen,  Vandaar het bankje op de dijk ter herinnering. 

In 1892 kocht een Duitse graaf het eiland, Bernstorff-Wehningen voor 200.000 gulden. Alhoewel de graaf goed met de eilanders kon opschieten, werd na de 2e wereldoorlog al zijn bezittingen geconfisqueerd door de Nederlandse regering. Hij ligt dan ook naast de Got Tjark, grote kerk, in het centrum van Schier begraven, dit wilde hij graag om zijn verbondenheid met het eiland te symboliseren. Ook was er een zeevaartschool gehuisvest in het nu leuke snuisterwinkeltje vlakbij het hofje en de monnik en de onderkaak van de walvis als poort en ingang daar naar toe. Hotel van de Werff was vroeger het gemeentehuis en posthuis. 

Kabeljauw met friet bij de viswinkel gehaald, was heerlijk vers met een krokant deegje. Natuurlijk deed dit mij denken aan mijn maatje. Er hingen foto's van walvisvaarders. De opa van de visverkoper stond of zat op de walvis met zijn maten.

Zondag in de regen, een groepsexcursie gedaan over walvisvaarders.  De groep was een leuke mix van jong stel met baby en middelbaar en mijn leeftijd, zeg ouder. Maar het kon me niet bekoren,  De gids was chaotisch in zijn spreken, niet goed te volgen en ook niet inspirerend. Zo dat allemaal gezegd hebbende, hebben we nog een slappe gratis bak koffie bij hotel van der Werff gedronken. Leuke groep. niks mis mee. Maar ik vond het wel welletjes, Dus ben ik na een handdruk voor de gids hem gesmeerd. Noot uit wikipedia: er gaat nog steeds een fabeltje rond dat levertraan van walvissen gemaakt zou worden. Dit fabeltje is ontstaan omdat lang geleden er ook uit walvissen olie (walvistraan) gewonnen werd. Dit werd alleen als brandstof voor olielampen en verwarming gebruikt. Dit heeft dus verder niets te maken met de levertraan. De levertraan komt namelijk uit de lever van de familie van kabeljauw vissen. 

De 1e boot van 10.30 uur weer teruggenomen, het weer nog steeds slecht. De capucino op de boot bij de cafetariabar smaakte weer prima!


Een hartelijke groet van Jorie                                                                                                    en tot de volgende keer!





maandag 9 oktober 2023

Je kan maar beter een hond nemen

Het is heerlijk om single te zijn, toch heb je wel eens als ieder mens momenten dat je behoefte hebt aan een vriendelijk woord of gebaar van een medemens. Maar dan wel gemeend natuurlijk, anders komt het als een toneelstukje over, en als ik ergens een hekel aan heb dan is het dat wel.  Het komt bij mij in ieder geval niet binnen. Meestal weet je wel of het goedbedoeld is en of het uit onhandigheid komt.

Maar dat ik nou juist van mijn "kwade" buurvrouw een aaneenrijging van complimenten krijgen?  Waar wil ze nu weer controle over hebben, denk ik dan of wat wil ze van mij. Ja, echt. Een mens verandert niet zo maar hoor. Ik ben altijd erg spaarzaam over mijn privé leven. Het is hier net een dorp zo af en toe. Toch komt ze aan bepaalde informatie dat ik denk, hoe komt ze daaraan, wat bedoelt ze nou toch hiermee. Het is net niet mijn situatie maar het is wel eigenaardig, zo dicht zit ze erbij, maar toch net iets anders. Erg unheimisch.

Ik kan er  ook geen spelt tussen krijgen als ze aan het woord is, dus laat ik haar. Het is altijd éénrichtingsverkeer geweest, misschien onzekerheid? Dus valt het erg op dat ze de laatste tijd  anders doet dan anders. Hoe zal ik het zeggen, ze  was nooit complimenteus en nu opeens wel.  Misschien dat ze haar leven verbeterd denk ik nog. Dat de kleur groen ook haar kleur is, mooie trui e.d. En of ik ook met de 4 mijl meedoe, dan kan ze zwaaien naar me. Terwijl ik hier nooit aan meegedaan heb. Een beetje akelige interesse opeens. Ze zou toch niet verliefd op mij zijn? De buurvrouw verliefd? Nee, dat kan niet, of ze moet bi zijn, terwijl ze dat misschien zelf niet weet. Ach ja, je bent nooit te oud om te leren toch. Misschien kan ik het haar vragen, Goh wat is er toch met je aan de hand, ben je verliefd of zo? Je doet zo anders dan anders de laatste tijd. Nee, ik bemoei me liever niet met persoonlijke en privé aangelegenheden, daar houd ik me liever buiten. Beter voor beide en het "dorp". 

Als we elkaar in de Ah ontmoeten begint ze alweer over die app die zo handig is en of ik er ook een heb. Ze weet inmiddels toch wel mijn antwoord dat ik niet zo "appig" ben. 

Ach ik vermijd haar vanaf nu maar een beetje, als ze op het balkon is. Kan ze een beetje rust krijgen. Want ze bemoeit zich een beetje te veel met mij dat zal ze wel aan mijn gezicht gemerkt hebben, want toen ze laatst zei in de Ah dat er iemand langs zou komen van de technische dienst, keek ik haar wat verrast aan. Nou je hoeft hem niet binnen te laten, vulde ze voor mij in. Dan zeg je toch dat je geen last meer hebt van korrels.  Eénrichtingsverkeer,  het veraste mij weer op dat moment in de Ah.  Dat was wat er aan schortte, zoals altijd. Hoe aardig ze ook probeert te zijn en denkt mij te helpen. Het gaat altijd weer mis, ik kan er op wachten. In het verleden zei ik daar wel eens wat van. Maar dat drong echt niet tot haar door, ze bleef wie ze was, een gepensioneerde schoonmaak directrice van een bajes. Die rol heeft ze nooit afgelegd. 

En het verhaal begint al gekkere vormen aan te nemen. 

De buurvrouw heeft namelijk een inpandige garage en daar had ze ook last van de korrels. Ik vroeg me af hoe die korrels dan wel niet naar binnen zijn gekomen.  Die  waaien toch niet zo maar haar afgesloten garage in naar de regenpijp op het rooster. (en bovendien de garage zat aan de andere kant van het appartement)  Toen ik haar hiernaar vroeg, legde ze het bozig uit, (als je verliefd bent dan val je niet zo uit naar je geliefde toch, dus verliefd is ze niet, maar wat dan wel?) Vandaar dat ze de technische dienst erbij had gehaald en deze zonder het te zien concludeerde dat het niet met de bouw had te maken maar met een amateur, die bezig was geweest. Een amateur? Bedoelde hij de klusjesman hiermee? Want het ging inderdaad wat amateuristisch. En zelf wist de technische dienst niks af van deze klachten met piepschuimkorrels, die wij bewoners, keurig in detail, noteren in een systeem.  Zodat men dit kan repareren.

Toen ik de buurvrouw weer tegen kwam op haar balkon, zei ik dat ik de korrels liet liggen voor de technische dienst, mochten die nog komen. Het was inmiddels al 2 weken geleden en de korrels kwamen nog steeds op het balkon, na de reparatie, als het waaide, in mindere mate,  maar toch. Toen de buurvrouw doodleuk zei: O die heb ik afgezegd, de buurvrouw wil niet dat je aan de deur komt, had ze tegen de technische dienst gezegd! 😖😖😖  De winter komt er aan dus dat scheelt weer. 

Er is altijd wel wat, zo heb ik weer een blog om over te schrijven.

tot de volgende keer

hartelijke  groet van Jorie!


zaterdag 23 september 2023

"Een mysterie"

Een zwoele nazomermiddag, zoveel te warme dagen gehad deze zomer, dat je liever in de schaduw zit met een boek of binnen waar het koel en behaaglijk is.
Deze zomerse namiddag, met een licht briesje, was gewoon heerlijk aangenaam weer.  Lekker om iets te ondernemen, een terrasje pikken en lopend daar naar toe gaan, zonder je in het zweet te werken.
Het was niet bomvol maar gewoon gezellig druk. Ik installeer me onder een grote parasol en kijk uit op een vijver en bestel een Americano, zwarte koffie met ijsblokjes, wat eigenlijk niet de bedoeling was maar verrassend lekker blijkt.
De ijskoffie's tegenwoordig komen vaak kant & klaar uit machines en zijn erg zoet, en zonder ijs.
Dus wilde ik eens iets anders, geen zoete ijskoffie dus. En ik kreeg de zwarte variant.
Naar mensen kijken, jongelui, oude lui alleen of met z'n twee, en een ouder stel met een oude zwaar hijgende licht bruine labrador. Het bakje water werd  bijgevuld. De hond slenterde wat rond. Ik smelt helemaal als ik een oude hond zie. 
Toen het stel van de hond wegliep, was de hond opeens zonder baasje.
Het meisje van de bediening en ik dachten dat de labrador van hun waren.
Het bleek een mysterie te zijn wie het baasje was ondanks gevraag van inmiddels meer mensen die betrokken waren bij de speurtocht op zoek naar het baasje. Achter mij had de hond een klik met een meisje die hem stevig knuffelde maar al twee andere honden had, dus kon hij niet met haar mee. En ik wilde wel zijn baasje zijn maar het klikte alleen omdat ik een koekje gaf anders had ie geen echte interesse. Dus dan liever niet bedacht ik me, het moet een blijvertje zijn en met graagte toch? Mijn "toekomstige hond" moet wel een klik met mij hebben en niet alleen ik een klik met de hond. Want dat had ik een beetje gemist met mijn lieve Amber. Haar aanhankelijkheid liet ze nooit merken! Geen likje, kwispeltje nooit, misschien 1 keer een klein kwispeltje. Daar heb ik me best wel wat schuldig over gevoeld. Dat de liefde meer van mijn kant kwam, zo voelde ik dat tenminste. Ik had het ook natuurlijk kunnen weten van te voren. Amber liet het namelijk toen met de eerste kennismaking al wel merken. Ik was meer enthousiaster dan zij. Maar ik dacht dat komt wel, het is een rustig hondje en ze moet nog acclimatiseren enzo. Maar ze had best haar voorkeuren naar mensen toe, bleek. Toen ik haar nog maar net had, toen sprong ze zomaar bij een vreemde vrouw in de auto. Het was bij mij in het parkje, bij een parkeerplaats vol met auto's. Ze zou wel gedacht hebben, leuk ik wil nog een keer met iemand meerijden. 
Want ze kwam helemaal uit Turkije met de auto via Duitsland naar Nederland. Dat was ze gewend.  En auto rijden heeft ze altijd prachtig gevonden.
Maar het stak me wel een beetje, was ze me nu al zat? Ach wat was ik een onzeker baasje. Ik was het zelf ook niet gewend , mijn eerste hondje, zo verantwoordelijk voelde ik me voor haar om haar te geven wat ze nodig had, alsof het mijn eigen adoptiekind was, zo voelde het toen. 
We moesten beiden aan elkaar wennen. Het was toch wat voorzichtig beginnen voor mij, hoe kwalijk kon ik het haar nemen? Ik heb me altijd een beetje schuldig gevoeld naar haar toe of ik wel het baasje was die zij wilde of nodig had. Gek he, Ze hield van in de natuur zijn en vrij te zijn, dat kon ik haar tenminste geven. En daar hebben we van genoten! Ik had zoveel voor haar over........... 
Dus zo wilde ik het oude hondje van het terras "zonder baasje" nog meenemen en zo niet meer vanwege mijn oplettendheid, dat het van beide kanten moet komen. En dat geld uiteindelijk ook voor mensen en relaties. Een harde les maar waar.
Maar ik zat heerlijk op dat terras onder de bomen en parasols een beetje mijn gedachten de revue te laten passeren en naar de mensen te kijken. Heerlijk! Uiteindelijk is het mysterie opgelost, namelijk het baasje werd gevonden, een zeer relaxte terrasbezoeker, die het allemaal aanzag en zag dat het goed was, de hond was niet vervelend, en kreeg water en een knuffel op zijn tijd. Zo'n sfeer was het, een bijzonder mooie relaxte zwoele zomerse namiddag op een fijne plek in het plantsoen.
Ik zei: " mooi dat de hond weer een baasje heeft, gelukkig". Een happy end.
Een heerlijke Ginger beer nam ik nog en proostte stilletjes op de goede afloop. Waar anders moest de hond heen, niet bij mij in iedergeval!!

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

zondag 20 augustus 2023

Hellup, mijn account wordt eruit gegooid

Even schrikken van de mail dat mijn account eruit wordt gegooid, bij niet meer dan 2 aktiviteiten op mijn blog/account. Het valt achteraf mee, las ik het gaat om eens in de 2 jaar.

Daarom ben ik meteen maar gaan inloggen en inderdaad het hele jaar 2022 niks geblogd. 

Een verdrietige tijd, van tegenslagen, en rouw, die ik niet zo gauw met een kleine kwinkslag naar positiviteit kon draaien en waar ik ook niet op zat te wachten. Het was zoals het was. Soms heeft het tijd nodig en moet een blog wachten op je schrijfsels. Verplichting kan niet samen gaan me een creatief proces. Maar deze alarmbel was wel een duwtje om mij weer aan het schrijven te krijgen. Want daar haal ik ook best wel veel plezier uit. En kan ik alles van me afschrijven! Maar alles op zijn tijd natuurlijk. 

Het jaar van overlijden van mijn moeder in 2021 en mijn maatje Amber in 2022.

Amber die allang niet meer vrij was en haar buggy haar enige wereldje was geworden.. Het voelde voor mij als een boek dat uit was. We hadden alles gedaan wat zo leuk was en nu was de tijd dat het bergafwaarts ging.  Het doet je denken aan dat alles sterfelijk is. Het was een verdrietige tijd.  Ik verloor mijzelf een beetje door het vele zorgen. Ik werd me bewust van mijn eigen gezondheid en hoe belangrijk die was. Als ik gestrest ben dan ga ik vaak zuchten, vermoeidheidspufjes, mijn lichaam gaf aan dat ik een grens had bereikt. Ik hield altijd enorm van bewegen, dat was in het slop geraakt door het zorgen, ook al deed ik morgensvroeg nog wel een wandeling of na 2 uur als ik Amber had uitgelaten. Dan sprong ik gauw op de fiets. Maar ik was zo gewend met ons tweeën te zijn, dat ik het zonder Amber maar wat ongezellig vond.  Toen Amber er niet meer was, was ik letterlijk uit het lood geslagen. Ik wist niet dat dit bestond maar het bestaat dus. Het is zoiets als een kip zonder kop rondlopen in je eigen huishouding. Toen ik weer meer ging wandelen en fietsen, lagen er zoveel herinneringen met Amber onderweg, dat ik steeds in tranen lag bij een plek waar Amber zich zo fijn voelde. Daarom wilde ik eigenlijk uit mijn directe omgeving weg, een weekendje  naar mijn favoriete eiland Schier. Ging redelijk goed, het praktische gedeelte,  maar zonder Amber vond ik het maar wat leeg. Veel regen. Weer onder de mensen zou me goed doen, dacht ik. Maar de excursie viel tegen; een walvisvaarders excursie, Schier had zo zijn tekens op het eiland die nog van de walvisjacht waren. De dienstdoende excursieleider was maar moeilijk te volgen, ik liet het maar los om het allemaal te begrijpen. erg vermoeiend ook. Had er ook geen zin meer in, het demotiveerde  me zelfs. Ik google het thuis wel op, hoe dat zit met die levertraan, en wat blijkt; deze komt uit de lever van kabeljouwvissen. dus toch niet van de walvis!! Hoe is dit fabeltje dan ontstaan in mijn kinderjaren, toen ik ook a/d levertraan  "moest". Nog wat slappe koffie in hotel van de Werf gedronken. Het hotel ziet er nog steeds hetzelfde uit, als 30/40 jaar terug. Nog even contact met stel van mijn leeftijd, die uit Friesland kwam. Uit mijn cocon stappen van verdriet, rouw en kwetsbaarheid, zo zonder Amber, voelde als weer opnieuw beginnen, kaal om weer alleen te zijn................ 

Stappen gezet in  2022 om mijn appartement te verduurzamen; van het gas af, elektrisch koken nu. De oude stoppenkast eruit en nu ziet de meterkast er weer van deze tijd uit. Ook dubbel glas in plaats van enkel. Maar dat is vindt ik zelf een fiasco. Als het buiten kouder is dan 8 á 10 graden en ik doe morgensvroeg de gordijnen of luxaflex open dan voel ik koude lucht van de ramen af komen. Dat mag dus eigenlijk niet hoorde ik van een andere glaszetter. Daar moet ik nog steeds een keer actie voor ondernemen. Omdat het met het bedrijf dat mijn glas heeft geplaats niet echt jofel ging (communicatie bij hun niet op orde en ik had ze 3 dagen over de vloer, (incl. schilderen kozijnen), was een aanslag op mijn privacy, kan ik wel zeggen, ik was er wel klaar mee. Een bed & breakfast was er niks bij. Door de gebrekkige communicatie van hun bedrijf en lange klusduur, had ik er eigenlijk geen zin meer in om bij hun garantie te vragen. Heb wel gezegd dat het tegenviel, en dat ik liever trippelglas had gedaan als ik dit geweten had. Maar ze beweerden dat het goed glas was. Tot ik bij iemand anders zag dat er veel dikker glas bestond bij Hr++ . Ik had heel dun glas, van amper 2 mm. Deze glaszetter zei dus dat het niet mag dat er kou vanaf de ramen mocht komen. Iedereen in de wijk was namelijk bezig met dubbel glas te plaatsen en als er weer een wagen met glasplaten stond, ging ik als een ekster erop af om te bekijken hoe die glasplaten eruit zagen, dikte e.d. of een praatje maken. Maar tot actie komen ben ik nog niet. Kom wel weer een keer in actie als ik er weer zin in in heb. De frustratie zit nog hoog merk ik van veel verwachtingen van dubbel glas en het moeizame proces hoe het allemaal ging. Dus dat was allemaal 2022. 

Het gemis zal altijd blijven maar het slijt wel. Er komen geen tranen meer. Geen hondje weer zei ik altijd maar soms heb ik er stiekem wel weer zin in. Maar dat kan ook wel weer zo omdraaien. Dus de tijd is er nog niet voor. Zag trouwens een schat van een jonge herdershond, om op te vreten,  in de stad met zijn baasje. Dan krijg je weer een glimlach  van op je gezicht. 😑 

Een hartelijke groet van Jorie

en zal wat meer weer gaan posten over het jaar 2023, tot de volgende keer!












zondag 15 januari 2023

Mijn meisje en maatje is er niet meer

Mijn lieve Amber is er niet meer..............

Ik heb mijn lieverd  helaas in september 2022 in moeten slapen. 

Ze ging steeds slechter lopen en genoot al een hele tijd niet meer echt. Thuis was ze een wrak; door haar blindheid en doofheid moest ik haar elke ochtend begeleiden naar haar mandje in de woonkamer en haar etensbakje. Vaak trok ze zich terug in de hobby kamer. We hadden eigenlijk geen echt contact meer met elkaar, door haar doofheid en blindheid. Troosten of aanhalen liet ze niet toe.

Haar oriëntatie was weg en wat liep ze toch slecht, ondanks de vele eilandjes die ik maakte om haar loopgang te vergemakkelijken naar haar mandje in de woonkamer.

Ze sliep de hele winter van 2021 en 2022 uit tot vaak 2 uur in de middag. Ik verwelkomde haar dan met een vreugdevolle groet maar ze reageerde niet, zo oud was ze geworden.

Ik wist dat haar einde naderde maar wilde het niet weten.

De nieuwe buggy die ik in 2021 had aangeschaft vond ze eerst niks maar door er snoepjes in te gooien vond ze dit toch waanzinnig! Van haar blije koppie heb ik nog een foto gemaakt in de buggy, die ik dagelijks meedraag op mijn mobiel.. Het hele jaar 2021 hebben we genoten. Toch werden het steeds kortere ritjes omdat ze altijd ging staan in de buggy en nooit zitten. Waardoor haar verzwakte achterpoten al zwakker werden en ze onstabieler ging lopen. Ik durfde de buggy niet meer te gebruiken.

In 2022  liepen we het dagelijkse rondje benzinepomp en later met mooi weer gingen we daar elke dag bij het bankje zitten. Hier haalde ze nog wel plezier uit maar dit verdween ook in de loop van 2022. Ze werd onrustig en ging niet meer lekker ontspannen liggen bij ons bankje, waar ik dan koffie dronk en een leesboek, en een snoepje voor haar, dit ritueel zo lang mogelijk voor haar rekte. Zodat ze langer buiten kon blijven. Want thuis was ze een oud teruggetrokken hondje.

Ik pakte de nieuwe buggy maar weer uit wanhoop eigenlijk, omdat ze niet meer bij ons bankje wilde liggen en tot mijn verbazing ging ze voor het eerst zitten in de buggy! Zo ontlaste ze haar achterpoten gelukkig! We konden weer iets langere ritjes maken tot het hotel of rondje kerk, naar de bibliotheek, naar de glasbak, etc.

Zo hebben we van de zomer in 2022 toch nog genoten. Maar zodra ze uit de buggy was, was Amber eigenlijk een heel oud hondje. Met kloppend hart de dierenarts gebeld. Gepraat over kwaliteit van leven.  Eerst nog haar dosering verhoogd,  om haar lopen te verbeteren. Dit heeft niet geholpen, het werd eerder erger. Toen moest ik een beslissing nemen. Wil ik haar nog slechter hebben?  Een hondje die alleen nog lol heeft in de buggy en daarnaast eigenlijk een oud besje is. Heeft ze pijn, je weet het niet. In het park lieten de honden haar met rust, ze was oud en dat wisten de meesten wel. Amber kon geen hond meer zien of horen. Maar er was er één kleine jonge brutale, die haar opeens in haar snuit beet. Amber gilde het uit en rende verward rond aan de riem. Ze liet zich niet troosten door mij. Amber was altijd een erg zelfstandig hondje, troosten dat wilde ze nooit, optillen idem dito.

Ik wilde niet zien dat ze al zo oud was maar ik moest het wel zien. Ze kon haar plas alle avonden niet meer inhouden en ik moest om de 2 uur vanaf 5 uur savonds met haar naar buiten, Dit betekende eten, afwassen en uitlaten, nieuws kijken en uitlaten, en nog een tv programma kijken of een stukje lezen, en weer uitlaten savonds. Dit was in de winter van 2020 al begonnen. Toen nog niet alle avonden maar wel vaak.

Ik heb haar met liefde verzorgd maar heel eerlijk moet ik zeggen dat het mij best af en toe zwaar viel. Wat heb ik van haar gehouden en heb ik met liefde voor haar gezorgd. In goede en slechte tijden altijd, kon ze op mij rekenen. Wat hebben we veel meegemaakt.  Maar ik kon het zelf niet langer aanzien allemaal. Ze was een oudje van 14 jaar, ze was op en hoelang ga je dan nog door..... Een boekje van de dierenarts gaf doorslag. en de dierenarts zei ook, de kwaliteit van leven wordt alleen maar slechter.Toen heb ik de knoop doorgehakt. 

Het was zo vredig allemaal gegaan, in haar Buggy dat wilde ik, kreeg ze een spuitje. Haar as heb ik verstrooid op het veldje waar ze zo gelukkig was met het graven naar muizenholletjes.

Wat mis ik haar!!

Dag lieve Amber, ik geef al mijn liefde die ik aan jou gaf, nu aan mezelf. Dat is best een opgave maar we komen er stapje voor stapje.

Vriendelijke groet van Jorie en tot de volgende keer