zaterdag 23 september 2023

"Een mysterie"

Een zwoele nazomermiddag, zoveel te warme dagen gehad deze zomer, dat je liever in de schaduw zit met een boek of binnen waar het koel en behaaglijk is.
Deze zomerse namiddag, met een licht briesje, was gewoon heerlijk aangenaam weer.  Lekker om iets te ondernemen, een terrasje pikken en lopend daar naar toe gaan, zonder je in het zweet te werken.
Het was niet bomvol maar gewoon gezellig druk. Ik installeer me onder een grote parasol en kijk uit op een vijver en bestel een Americano, zwarte koffie met ijsblokjes, wat eigenlijk niet de bedoeling was maar verrassend lekker blijkt.
De ijskoffie's tegenwoordig komen vaak kant & klaar uit machines en zijn erg zoet, en zonder ijs.
Dus wilde ik eens iets anders, geen zoete ijskoffie dus. En ik kreeg de zwarte variant.
Naar mensen kijken, jongelui, oude lui alleen of met z'n twee, en een ouder stel met een oude zwaar hijgende licht bruine labrador. Het bakje water werd  bijgevuld. De hond slenterde wat rond. Ik smelt helemaal als ik een oude hond zie. 
Toen het stel van de hond wegliep, was de hond opeens zonder baasje.
Het meisje van de bediening en ik dachten dat de labrador van hun waren.
Het bleek een mysterie te zijn wie het baasje was ondanks gevraag van inmiddels meer mensen die betrokken waren bij de speurtocht op zoek naar het baasje. Achter mij had de hond een klik met een meisje die hem stevig knuffelde maar al twee andere honden had, dus kon hij niet met haar mee. En ik wilde wel zijn baasje zijn maar het klikte alleen omdat ik een koekje gaf anders had ie geen echte interesse. Dus dan liever niet bedacht ik me, het moet een blijvertje zijn en met graagte toch? Mijn "toekomstige hond" moet wel een klik met mij hebben en niet alleen ik een klik met de hond. Want dat had ik een beetje gemist met mijn lieve Amber. Haar aanhankelijkheid liet ze nooit merken! Geen likje, kwispeltje nooit, misschien 1 keer een klein kwispeltje. Daar heb ik me best wel wat schuldig over gevoeld. Dat de liefde meer van mijn kant kwam, zo voelde ik dat tenminste. Ik had het ook natuurlijk kunnen weten van te voren. Amber liet het namelijk toen met de eerste kennismaking al wel merken. Ik was meer enthousiaster dan zij. Maar ik dacht dat komt wel, het is een rustig hondje en ze moet nog acclimatiseren enzo. Maar ze had best haar voorkeuren naar mensen toe, bleek. Toen ik haar nog maar net had, toen sprong ze zomaar bij een vreemde vrouw in de auto. Het was bij mij in het parkje, bij een parkeerplaats vol met auto's. Ze zou wel gedacht hebben, leuk ik wil nog een keer met iemand meerijden. 
Want ze kwam helemaal uit Turkije met de auto via Duitsland naar Nederland. Dat was ze gewend.  En auto rijden heeft ze altijd prachtig gevonden.
Maar het stak me wel een beetje, was ze me nu al zat? Ach wat was ik een onzeker baasje. Ik was het zelf ook niet gewend , mijn eerste hondje, zo verantwoordelijk voelde ik me voor haar om haar te geven wat ze nodig had, alsof het mijn eigen adoptiekind was, zo voelde het toen. 
We moesten beiden aan elkaar wennen. Het was toch wat voorzichtig beginnen voor mij, hoe kwalijk kon ik het haar nemen? Ik heb me altijd een beetje schuldig gevoeld naar haar toe of ik wel het baasje was die zij wilde of nodig had. Gek he, Ze hield van in de natuur zijn en vrij te zijn, dat kon ik haar tenminste geven. En daar hebben we van genoten! Ik had zoveel voor haar over........... 
Dus zo wilde ik het oude hondje van het terras "zonder baasje" nog meenemen en zo niet meer vanwege mijn oplettendheid, dat het van beide kanten moet komen. En dat geld uiteindelijk ook voor mensen en relaties. Een harde les maar waar.
Maar ik zat heerlijk op dat terras onder de bomen en parasols een beetje mijn gedachten de revue te laten passeren en naar de mensen te kijken. Heerlijk! Uiteindelijk is het mysterie opgelost, namelijk het baasje werd gevonden, een zeer relaxte terrasbezoeker, die het allemaal aanzag en zag dat het goed was, de hond was niet vervelend, en kreeg water en een knuffel op zijn tijd. Zo'n sfeer was het, een bijzonder mooie relaxte zwoele zomerse namiddag op een fijne plek in het plantsoen.
Ik zei: " mooi dat de hond weer een baasje heeft, gelukkig". Een happy end.
Een heerlijke Ginger beer nam ik nog en proostte stilletjes op de goede afloop. Waar anders moest de hond heen, niet bij mij in iedergeval!!

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten