Even schrikken van de mail dat mijn account eruit wordt gegooid, bij niet meer dan 2 aktiviteiten op mijn blog/account. Het valt achteraf mee, las ik het gaat om eens in de 2 jaar.
Daarom ben ik meteen maar gaan inloggen en inderdaad het hele jaar 2022 niks geblogd.
Een verdrietige tijd, van tegenslagen, en rouw, die ik niet zo gauw met een kleine kwinkslag naar positiviteit kon draaien en waar ik ook niet op zat te wachten. Het was zoals het was. Soms heeft het tijd nodig en moet een blog wachten op je schrijfsels. Verplichting kan niet samen gaan me een creatief proces. Maar deze alarmbel was wel een duwtje om mij weer aan het schrijven te krijgen. Want daar haal ik ook best wel veel plezier uit. En kan ik alles van me afschrijven! Maar alles op zijn tijd natuurlijk.
Het jaar van overlijden van mijn moeder in 2021 en mijn maatje Amber in 2022.
Amber die allang niet meer vrij was en haar buggy haar enige wereldje was geworden.. Het voelde voor mij als een boek dat uit was. We hadden alles gedaan wat zo leuk was en nu was de tijd dat het bergafwaarts ging. Het doet je denken aan dat alles sterfelijk is. Het was een verdrietige tijd. Ik verloor mijzelf een beetje door het vele zorgen. Ik werd me bewust van mijn eigen gezondheid en hoe belangrijk die was. Als ik gestrest ben dan ga ik vaak zuchten, vermoeidheidspufjes, mijn lichaam gaf aan dat ik een grens had bereikt. Ik hield altijd enorm van bewegen, dat was in het slop geraakt door het zorgen, ook al deed ik morgensvroeg nog wel een wandeling of na 2 uur als ik Amber had uitgelaten. Dan sprong ik gauw op de fiets. Maar ik was zo gewend met ons tweeën te zijn, dat ik het zonder Amber maar wat ongezellig vond. Toen Amber er niet meer was, was ik letterlijk uit het lood geslagen. Ik wist niet dat dit bestond maar het bestaat dus. Het is zoiets als een kip zonder kop rondlopen in je eigen huishouding. Toen ik weer meer ging wandelen en fietsen, lagen er zoveel herinneringen met Amber onderweg, dat ik steeds in tranen lag bij een plek waar Amber zich zo fijn voelde. Daarom wilde ik eigenlijk uit mijn directe omgeving weg, een weekendje naar mijn favoriete eiland Schier. Ging redelijk goed, het praktische gedeelte, maar zonder Amber vond ik het maar wat leeg. Veel regen. Weer onder de mensen zou me goed doen, dacht ik. Maar de excursie viel tegen; een walvisvaarders excursie, Schier had zo zijn tekens op het eiland die nog van de walvisjacht waren. De dienstdoende excursieleider was maar moeilijk te volgen, ik liet het maar los om het allemaal te begrijpen. erg vermoeiend ook. Had er ook geen zin meer in, het demotiveerde me zelfs. Ik google het thuis wel op, hoe dat zit met die levertraan, en wat blijkt; deze komt uit de lever van kabeljouwvissen. dus toch niet van de walvis!! Hoe is dit fabeltje dan ontstaan in mijn kinderjaren, toen ik ook a/d levertraan "moest". Nog wat slappe koffie in hotel van de Werf gedronken. Het hotel ziet er nog steeds hetzelfde uit, als 30/40 jaar terug. Nog even contact met stel van mijn leeftijd, die uit Friesland kwam. Uit mijn cocon stappen van verdriet, rouw en kwetsbaarheid, zo zonder Amber, voelde als weer opnieuw beginnen, kaal om weer alleen te zijn................
Stappen gezet in 2022 om mijn appartement te verduurzamen; van het gas af, elektrisch koken nu. De oude stoppenkast eruit en nu ziet de meterkast er weer van deze tijd uit. Ook dubbel glas in plaats van enkel. Maar dat is vindt ik zelf een fiasco. Als het buiten kouder is dan 8 á 10 graden en ik doe morgensvroeg de gordijnen of luxaflex open dan voel ik koude lucht van de ramen af komen. Dat mag dus eigenlijk niet hoorde ik van een andere glaszetter. Daar moet ik nog steeds een keer actie voor ondernemen. Omdat het met het bedrijf dat mijn glas heeft geplaats niet echt jofel ging (communicatie bij hun niet op orde en ik had ze 3 dagen over de vloer, (incl. schilderen kozijnen), was een aanslag op mijn privacy, kan ik wel zeggen, ik was er wel klaar mee. Een bed & breakfast was er niks bij. Door de gebrekkige communicatie van hun bedrijf en lange klusduur, had ik er eigenlijk geen zin meer in om bij hun garantie te vragen. Heb wel gezegd dat het tegenviel, en dat ik liever trippelglas had gedaan als ik dit geweten had. Maar ze beweerden dat het goed glas was. Tot ik bij iemand anders zag dat er veel dikker glas bestond bij Hr++ . Ik had heel dun glas, van amper 2 mm. Deze glaszetter zei dus dat het niet mag dat er kou vanaf de ramen mocht komen. Iedereen in de wijk was namelijk bezig met dubbel glas te plaatsen en als er weer een wagen met glasplaten stond, ging ik als een ekster erop af om te bekijken hoe die glasplaten eruit zagen, dikte e.d. of een praatje maken. Maar tot actie komen ben ik nog niet. Kom wel weer een keer in actie als ik er weer zin in in heb. De frustratie zit nog hoog merk ik van veel verwachtingen van dubbel glas en het moeizame proces hoe het allemaal ging. Dus dat was allemaal 2022.
Het gemis zal altijd blijven maar het slijt wel. Er komen geen tranen meer. Geen hondje weer zei ik altijd maar soms heb ik er stiekem wel weer zin in. Maar dat kan ook wel weer zo omdraaien. Dus de tijd is er nog niet voor. Zag trouwens een schat van een jonge herdershond, om op te vreten, in de stad met zijn baasje. Dan krijg je weer een glimlach van op je gezicht. 😑
Een hartelijke groet van Jorie
en zal wat meer weer gaan posten over het jaar 2023, tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten