Ik loop nou niet te koop dat ik singel ben. Omdat ik natuurlijk vaak alleen met mijn hond wandel betekent dit nog niet dat hieruit geconcludeerd kan worden dat ik alleen woon toch? Maar bij het volgende gesprek, dacht ik echt, heb ik een sticker op mijn voorhoofd met singel erop?
Laatst kwam ik in een computer winkel waar ik mijn pc ter reparatie had.
Opeens zei de goede man die bij mij in de buurt woonde, dat hij daar niet meer woonde. Dit naar aanleiding dat ik mijn adres doorgaf omdat hij de verkeerde pc vanuit de reparatiehoek acher de winkel meenam die ook mijn naam had maar alleen het adres klopte niet.
Toen hij terugkwam nu met mijn pc, vertelde hij opeens, dat hij gescheiden was omdat ze eigenlijk beiden eenzaam waren en dat ze besloten hadden daarom uit elkaar te gaan.
Ik vond dit eigenlijk nogal wat dat hij mij dit vertelde. Toen hij mij daarna vroeg of ik ook alleen was bekroop mij het gevoel dat ik dit gesprek niet wilde hebben want dit werd een beetje te persoonlijk, zo waar ik niet op zat te wachten, zo maar in een computerwinkel.
Ik zou hem wel verbaasd hebben staan aankijken want hij zei nog het is gewoon uit belangstelling hoor niet uit nieuwsgierigheid.........
Toen ik bevestigend antwoordde op zijn vraag zei hij of ik dan niet online wilde daten?
Ik kom liever gewoon iemand tegen zei ik, bijvoorbeeld samen met de hond of zo. Natuurlijk heeft ieder mens behoefte aan gezelschap, hield ik het wat algemeen.
Maar je deelt toch niet zo gauw je gevoelens als je eens een lonely day hebt, daar zit niet iedereen op te wachten. Als ik een koffiedate met iemand heb dan wil ik het toch gezellig houden, was mijn antwoord op zijn vraag hoe ik met eenzaamheid omging.
Toch vond ik dit gesprek al behorend intiem worden en voelde ik me er niet prettig onder. Ik kende die beste man niet eens! Hij mocht dan een aardige behulpzame man zijn, die op mijn pc vragen altijd geduldig uitleg gaf. Maar mij ging dit gesprek eigenlijk een beetje te ver............voorbij mijn eigen grens.
Gelukkig kwam er een klant binnen en we konden ons gesprek beëindigen.
Elkaar succes wensend namen we afscheid.
Zo zie je maar weer dicht bij kerst en de donkere dagen, misschien was het dat dit het gesprek veroorzaakte en hij zijn ei kwijt wilde.
Dat hij nu juist mij hiervoor aansprak, ach ik zal het hem maar vergeven, het is bijna kerst!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
maandag 25 december 2017
Lonely at Christmas?
Nee hoor, niet lonely at christmas. Het zijn voor mij gewoon 2 zondagen.
Om nou niet te saai de dagen door te brengen doe ik met het eten toch iets kerstachtigs, maar wel makkelijk.
Gewoon spruiten uit blik met kip drumsticks en tuttifrutti.
De bevroren drumsticks had ik vergeten uit de vriezer te halen dus pruttelen ze al eind van de ochtend op een laag pitje. Bestrooid met Tandoori kruiden begint het nu lekker te ruiken.
De tutti Frutti had ik wel een dag van te voren geweekt en die zijn nu lekker klaar.
Vanochtend de hond uitgelaten en dan merk je dat vele mensen weg zijn of bezoek hebben met de kerst. Ik kwam geen één hond tegen.
Op het laatst kwam ik nog een vriendin met haar man en hond tegen, ze deden een late ochtendronde.
Lekker twee bekers chocolademelk met cocos chocolade kransjes erbij en daarna met een boek op de bank gelezen. O.a. de kunst van het omdenken van Berthold Gunster. Het spreekt mij zeer aan vanwege het aankweken van een positieve levenshouding wat begint bij een positief zelfbeeld en door het gewoon "te doen" daardoor creëer je beweging in plaats van stilstand of stagnatie.
Een ja zeggen tegen elke situatie of gevoel die zich aandient en dat is dus accepteren van dat wat er is of zich aandient.
Je bevorderd het stromen van het leven als een rivier. Natuurlijk blijven er stemmen in je hoofd die zich gefrustreerd of teleurgesteld voelen als iets (behoorlijk) tegenzit want dat hoort er altijd bij dat kan je niet stoppen, die stem niet en voor 70% gaan dingen niet zoals je verwacht. Maar ook daar ja tegen zeggen is zijn advies!
Heel interessant. Mijn grondhouding kan ook wel iets daarvan gebruiken.
Als ik na een lange tijd mijn moeder weer eens spreek, blijkt dat zij nog steeds dezelfde is gebleven en ik in mijn patroon ook naar haar toe. Dat valt eventjes vies tegen en ik ben er dus chagarijnig van. Ook dat mag er dus zijn. Maar dan ben je er nog niet want door mijn grondhouding te veranderen door te doen en ja te zeggen op de situatie kan er iets daadwerkelijk veranderen.
Mijn moeder is niet de makkelijkste en heeft de neiging om mij te claimen. Het liefst heeft zij dat ik aan haar wensen voldoe, zonder te vragen of het mij wel uitkomt. Dat benauwd mij enorm, dus.
Of zij wil iets dat ik niet zie zitten en dan accepteert ze dit morrend.
Het zijn dan geen vrolijk gezellig kabbelende gesprekjes meer maar meer dat onze degens elkaar kruisen , zo van wie krijgt er gelijk of wie geeft wie ruimte.
Dit wil ik dus veranderen maar hoe? Ik wil dat we een volwassener relatie krijgen. Mijn moeder kan ik niet veranderen. Dus het is aan mij om mijn grenzen duidelijk aan te geven. Of zal ik juist met haar meegaan? Dus ja zeggen op de situatie die zich aandient? Zoals Gunster dit doet.
Zou ze mij dan niet nog meer claimen?, denk ik dan.
Hier ben ik nog niet uit. Ik moet er nog maar eens een nachtje over slapen.
Tweede kerstdag ga ik naar haar toe, dat is morgen.
Eens zien of het gezellig wordt en ik ja kan zeggen tegen wat zich aandient of wordt het weer de degens kruisen? Of zal ik gewoon mijn grenzen aangeven?
Optie 1: Mijn moeders plan volgen: ze pikt mij op met de auto (wat ik dus niet wil, ik wil niet dat mijn bejaarde moeder mij ophaalt terwijl ik ook met de bus kan). Ik ben geen kind die opgehaald hoef te worden!! En drink ik thee bij haar of ze drinkt thee bij mij?
Optie 2: Ik kom alleen savonds op de koffie bij haar.
Optie 3: Ze eet bij mij en ik rijdt haar naar huis en dan drinken we nog eventjes één kop koffie bij haar thuis.
Vrede op aarde!!
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Om nou niet te saai de dagen door te brengen doe ik met het eten toch iets kerstachtigs, maar wel makkelijk.
Gewoon spruiten uit blik met kip drumsticks en tuttifrutti.
De bevroren drumsticks had ik vergeten uit de vriezer te halen dus pruttelen ze al eind van de ochtend op een laag pitje. Bestrooid met Tandoori kruiden begint het nu lekker te ruiken.
De tutti Frutti had ik wel een dag van te voren geweekt en die zijn nu lekker klaar.
Vanochtend de hond uitgelaten en dan merk je dat vele mensen weg zijn of bezoek hebben met de kerst. Ik kwam geen één hond tegen.
Op het laatst kwam ik nog een vriendin met haar man en hond tegen, ze deden een late ochtendronde.
Lekker twee bekers chocolademelk met cocos chocolade kransjes erbij en daarna met een boek op de bank gelezen. O.a. de kunst van het omdenken van Berthold Gunster. Het spreekt mij zeer aan vanwege het aankweken van een positieve levenshouding wat begint bij een positief zelfbeeld en door het gewoon "te doen" daardoor creëer je beweging in plaats van stilstand of stagnatie.
Een ja zeggen tegen elke situatie of gevoel die zich aandient en dat is dus accepteren van dat wat er is of zich aandient.
Je bevorderd het stromen van het leven als een rivier. Natuurlijk blijven er stemmen in je hoofd die zich gefrustreerd of teleurgesteld voelen als iets (behoorlijk) tegenzit want dat hoort er altijd bij dat kan je niet stoppen, die stem niet en voor 70% gaan dingen niet zoals je verwacht. Maar ook daar ja tegen zeggen is zijn advies!
Heel interessant. Mijn grondhouding kan ook wel iets daarvan gebruiken.
Als ik na een lange tijd mijn moeder weer eens spreek, blijkt dat zij nog steeds dezelfde is gebleven en ik in mijn patroon ook naar haar toe. Dat valt eventjes vies tegen en ik ben er dus chagarijnig van. Ook dat mag er dus zijn. Maar dan ben je er nog niet want door mijn grondhouding te veranderen door te doen en ja te zeggen op de situatie kan er iets daadwerkelijk veranderen.
Mijn moeder is niet de makkelijkste en heeft de neiging om mij te claimen. Het liefst heeft zij dat ik aan haar wensen voldoe, zonder te vragen of het mij wel uitkomt. Dat benauwd mij enorm, dus.
Of zij wil iets dat ik niet zie zitten en dan accepteert ze dit morrend.
Het zijn dan geen vrolijk gezellig kabbelende gesprekjes meer maar meer dat onze degens elkaar kruisen , zo van wie krijgt er gelijk of wie geeft wie ruimte.
Dit wil ik dus veranderen maar hoe? Ik wil dat we een volwassener relatie krijgen. Mijn moeder kan ik niet veranderen. Dus het is aan mij om mijn grenzen duidelijk aan te geven. Of zal ik juist met haar meegaan? Dus ja zeggen op de situatie die zich aandient? Zoals Gunster dit doet.
Zou ze mij dan niet nog meer claimen?, denk ik dan.
Hier ben ik nog niet uit. Ik moet er nog maar eens een nachtje over slapen.
Tweede kerstdag ga ik naar haar toe, dat is morgen.
Eens zien of het gezellig wordt en ik ja kan zeggen tegen wat zich aandient of wordt het weer de degens kruisen? Of zal ik gewoon mijn grenzen aangeven?
Optie 1: Mijn moeders plan volgen: ze pikt mij op met de auto (wat ik dus niet wil, ik wil niet dat mijn bejaarde moeder mij ophaalt terwijl ik ook met de bus kan). Ik ben geen kind die opgehaald hoef te worden!! En drink ik thee bij haar of ze drinkt thee bij mij?
Optie 2: Ik kom alleen savonds op de koffie bij haar.
Optie 3: Ze eet bij mij en ik rijdt haar naar huis en dan drinken we nog eventjes één kop koffie bij haar thuis.
Vrede op aarde!!
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
dinsdag 5 december 2017
Sinterklaasavond voorpret
Ik doe zelf niet aan Sinterklaasavond meer maar toch kon ik het niet laten om wat snacks te kopen.
De snacks had ik in gedachten voor een vriendin en haar gezin. Een plastic Albert Heijn tas had ik ook nog, goh wat zijn die tassen goed voor allerlei doeleinden zeg! Want recyclen met plastic tassen daar ben ik een kei in.
Met een zwarte stift schrijf ik met grote letters de "zak van Sinterklaas" en een mijter doe ik er ook nog bij, de AH in het midden. Zo nu de snacks erin en klaar is de klus alweer. Het gedichtje had ik van te voren al klaargemaakt en met een nietmachine aan de zak vastgemaakt.
Met Amber in het donker naar het adres waar de actie moest plaatsvinden.
Gek is dat maar toen ik de tas voorzichtig zonder geluid te maken aan de deurknop van de buitendeur hing, ervoer ik weer het spannende gevoel van de voorpret van surprises maken en de verrassing die het opleverde.
Toen ik eventjes aanbelde, begonnen de honden te janken, rende ik snel met Amber weg. Heerlijk om zo'n actie te doen.
Maar het verhaal heeft ook nog een leuk staartje, die ik jullie niet zal onthouden.
Toen ik dus met Amber onze avondwandeling afmaakte, zag ik een puber met z'n moeder, dezelfde actie ondernemen! Natuurlijk kon dit gebeuren op zo'n avond als deze, maar toch.
Het zou toch niet waar zijn, dacht ik. Ik keek nog eens goed...... en ja, hoor de jongen had ook een Albert Heijn tas in de hand die hij aan de deurknop hing bij een ander woonblok van dezelfde huizen. Zijn moeder riep wat en zei dat hij snel weg moest zijn.
Ik liep richting de moeder en vertelde mijn zelfde actie met dezelfde Albert Heijn tas. Ze moest erom lachen en we deelden onze voorpret die onze acties opleverden.
Samenzweerderig als twee "echte Pieten", die hun taak volbracht hadden, wensten we elkaar nog een fijne Sinterklaasavond en glimlachend gingen we ieders ons eigen weg weer ............
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De snacks had ik in gedachten voor een vriendin en haar gezin. Een plastic Albert Heijn tas had ik ook nog, goh wat zijn die tassen goed voor allerlei doeleinden zeg! Want recyclen met plastic tassen daar ben ik een kei in.
Met een zwarte stift schrijf ik met grote letters de "zak van Sinterklaas" en een mijter doe ik er ook nog bij, de AH in het midden. Zo nu de snacks erin en klaar is de klus alweer. Het gedichtje had ik van te voren al klaargemaakt en met een nietmachine aan de zak vastgemaakt.
Met Amber in het donker naar het adres waar de actie moest plaatsvinden.
Gek is dat maar toen ik de tas voorzichtig zonder geluid te maken aan de deurknop van de buitendeur hing, ervoer ik weer het spannende gevoel van de voorpret van surprises maken en de verrassing die het opleverde.
Toen ik eventjes aanbelde, begonnen de honden te janken, rende ik snel met Amber weg. Heerlijk om zo'n actie te doen.
Maar het verhaal heeft ook nog een leuk staartje, die ik jullie niet zal onthouden.
Toen ik dus met Amber onze avondwandeling afmaakte, zag ik een puber met z'n moeder, dezelfde actie ondernemen! Natuurlijk kon dit gebeuren op zo'n avond als deze, maar toch.
Het zou toch niet waar zijn, dacht ik. Ik keek nog eens goed...... en ja, hoor de jongen had ook een Albert Heijn tas in de hand die hij aan de deurknop hing bij een ander woonblok van dezelfde huizen. Zijn moeder riep wat en zei dat hij snel weg moest zijn.
Ik liep richting de moeder en vertelde mijn zelfde actie met dezelfde Albert Heijn tas. Ze moest erom lachen en we deelden onze voorpret die onze acties opleverden.
Samenzweerderig als twee "echte Pieten", die hun taak volbracht hadden, wensten we elkaar nog een fijne Sinterklaasavond en glimlachend gingen we ieders ons eigen weg weer ............
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
woensdag 22 november 2017
Vrienden op afstand..............
Herken je dit dat een buurvrouw zich zo bemoeit met je leven dat het irritaties oproept?
Je moet namelijk weten dat ze hoofd van de huishoudelijke dienst in een gevangenis is geweest. Ze zwaaide daar waarschijnlijk met harde hand de scepter zoals ik me dat kan voorstellen. Want het lijkt alsof ze nog geen afscheid van haar werk heeft genomen. Ze doet alsof ik en haar medebewoners haar bajesklanten zijn. Ze schreeuwt altijd op barse toon tegen me alsof ik doof ben en iedereen kan dan ook heerlijk meegenieten. Dus zoek ik haar nou niet echt op, dat kan je begrijpen.
Laatst kwam ik toevallig met mijn hond haar ook net tegen en nodigde ze me met barse stem uit om even met haar mee te lopen. Dat ik mij hier niet erg op verheugde en mij afvroeg hoe ik dit in beleefde termen kon afweren, herhaalde ze haar vraag nog eens op barse toon.
Ik dacht toen, ach even met haar meelopen dat kan geen kwaad.
Maar ik had al spijt toen we nog maar een paar meter hadden gelopen.
Als een niet te stoppen vuurpeloton spuwde ze haar vragen op mij af.
Vragen die op zich niks voorstelde maar hoe zei ze stelde was genoeg om mijn haren rechtop te doen staan. Het was geen interesse maar haar mening doordrammen.
Ze hoorde nog geen eens wat ik zei, als een generaal liep ze snel voor mij uit met haar paraplu hoog in de lucht en keurde mij geen blik waardig.
Ze strooide haar orders over mij uit als een geslepen en gedrilde gezagvoerder alsof ze nog daadwerkelijk de scepter zwaaide in de gevangenis.
Ik verfoeide haar en mijzelf op dat moment om met haar mee te zijn gegaan.
Hoe kon ik nou denken dat ze ooit zou veranderen. Het was nooit gezellig met haar.
Het is dat wij elkaar nog wel eens op ochtenden op ons balkon elkaar zien met onze huishoudelijke bezigheden, dan groet ze mij eventjes met een kuch.
Maar toen ze vanochtend weer op barse toon vanuit haar balkon antwoord verwachte van mij op haar vraag of meer order "of het ook regende?" . Had ik even geen zin om hierop te reageren. Maar ze herhaalde stoïcijns ook hier weer haar "bevel" nu met haar stem een octaaf lager. Ik gebaarde door met mijn hand buiten het balkon te voelen of het nog regende en mijn schouders wat op te halen. En ging door met waar ik mee bezig was. Daarop liep ze wat verongelijkt weg. Waarschijnlijk omdat ik niet haar volle aandacht had.
Het moet toch niet gekker worden, ik kookte van woede.
Wie dacht ze wel niet dat ze was!!!
Ja, ze bleef de scepter ook hier zwaaien vanaf haar balkon, dat was wel duidelijk.................
Maar ik gaf niet op, ze moest maar eens weten wat ze deed met haar houding, hoe ze mensen afschrikte en wegjaagde.
Ik zal haar opbellen want dat mens moest niet zo drillen.
Ik belde haar op en vroeg haar netjes of ze open stond voor mijn advies.
Welk advies was haar antwoord. Juist daar wilde ik het nu over hebben, zei ik. Nou vlug, dan want ik heb het druk. Dat was steevast haar stokpaardje.
Ik vroeg haar of ze wist dat ze zo delegeerderig overkwam. Ze antwoorde: "daar moest ik niks van aantrekken want zo was haar vader ook die vijftig man onder zich had. Ze was van aanpakken en niet zeuren".
Juist, maar het schoot mij in het verkeerde keelgat, zei ik, en ik vertelde van onze laatste korte wandeling en wat ik allemaal niet van haar zou moeten doen.
Niks van aantrekken was weer haar antwoord en wij blijven gewoon vrienden. Dit was een order, punt.
Ik moest inwendig lachen want met haar kon je hier eigenlijk niet gewoon over praten en dat had ik ook kunnen weten. Het was zo zot, dat de situatie iets komisch kreeg.
Ze was iemand van de ouderwetse stempel.
Zo zal ze altijd blijven. Het was haar mening en haar houding, punt.
Om de situatie niet verder te laten escaleren antwoordde ik: Ja we blijven gewoon vrienden hoor.
Ze wenste me nog een fijne dag toe en ik haar ook.
Zo dat was ook weer "opgelost".
Het heeft mij in ieder geval lucht gegeven en vrienden op afstand, dat lijkt mij het beste in dit geval!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Je moet namelijk weten dat ze hoofd van de huishoudelijke dienst in een gevangenis is geweest. Ze zwaaide daar waarschijnlijk met harde hand de scepter zoals ik me dat kan voorstellen. Want het lijkt alsof ze nog geen afscheid van haar werk heeft genomen. Ze doet alsof ik en haar medebewoners haar bajesklanten zijn. Ze schreeuwt altijd op barse toon tegen me alsof ik doof ben en iedereen kan dan ook heerlijk meegenieten. Dus zoek ik haar nou niet echt op, dat kan je begrijpen.
Laatst kwam ik toevallig met mijn hond haar ook net tegen en nodigde ze me met barse stem uit om even met haar mee te lopen. Dat ik mij hier niet erg op verheugde en mij afvroeg hoe ik dit in beleefde termen kon afweren, herhaalde ze haar vraag nog eens op barse toon.
Ik dacht toen, ach even met haar meelopen dat kan geen kwaad.
Maar ik had al spijt toen we nog maar een paar meter hadden gelopen.
Als een niet te stoppen vuurpeloton spuwde ze haar vragen op mij af.
Vragen die op zich niks voorstelde maar hoe zei ze stelde was genoeg om mijn haren rechtop te doen staan. Het was geen interesse maar haar mening doordrammen.
Ze hoorde nog geen eens wat ik zei, als een generaal liep ze snel voor mij uit met haar paraplu hoog in de lucht en keurde mij geen blik waardig.
Ze strooide haar orders over mij uit als een geslepen en gedrilde gezagvoerder alsof ze nog daadwerkelijk de scepter zwaaide in de gevangenis.
Ik verfoeide haar en mijzelf op dat moment om met haar mee te zijn gegaan.
Hoe kon ik nou denken dat ze ooit zou veranderen. Het was nooit gezellig met haar.
Het is dat wij elkaar nog wel eens op ochtenden op ons balkon elkaar zien met onze huishoudelijke bezigheden, dan groet ze mij eventjes met een kuch.
Maar toen ze vanochtend weer op barse toon vanuit haar balkon antwoord verwachte van mij op haar vraag of meer order "of het ook regende?" . Had ik even geen zin om hierop te reageren. Maar ze herhaalde stoïcijns ook hier weer haar "bevel" nu met haar stem een octaaf lager. Ik gebaarde door met mijn hand buiten het balkon te voelen of het nog regende en mijn schouders wat op te halen. En ging door met waar ik mee bezig was. Daarop liep ze wat verongelijkt weg. Waarschijnlijk omdat ik niet haar volle aandacht had.
Het moet toch niet gekker worden, ik kookte van woede.
Wie dacht ze wel niet dat ze was!!!
Ja, ze bleef de scepter ook hier zwaaien vanaf haar balkon, dat was wel duidelijk.................
Maar ik gaf niet op, ze moest maar eens weten wat ze deed met haar houding, hoe ze mensen afschrikte en wegjaagde.
Ik zal haar opbellen want dat mens moest niet zo drillen.
Ik belde haar op en vroeg haar netjes of ze open stond voor mijn advies.
Welk advies was haar antwoord. Juist daar wilde ik het nu over hebben, zei ik. Nou vlug, dan want ik heb het druk. Dat was steevast haar stokpaardje.
Ik vroeg haar of ze wist dat ze zo delegeerderig overkwam. Ze antwoorde: "daar moest ik niks van aantrekken want zo was haar vader ook die vijftig man onder zich had. Ze was van aanpakken en niet zeuren".
Juist, maar het schoot mij in het verkeerde keelgat, zei ik, en ik vertelde van onze laatste korte wandeling en wat ik allemaal niet van haar zou moeten doen.
Niks van aantrekken was weer haar antwoord en wij blijven gewoon vrienden. Dit was een order, punt.
Ik moest inwendig lachen want met haar kon je hier eigenlijk niet gewoon over praten en dat had ik ook kunnen weten. Het was zo zot, dat de situatie iets komisch kreeg.
Ze was iemand van de ouderwetse stempel.
Zo zal ze altijd blijven. Het was haar mening en haar houding, punt.
Om de situatie niet verder te laten escaleren antwoordde ik: Ja we blijven gewoon vrienden hoor.
Ze wenste me nog een fijne dag toe en ik haar ook.
Zo dat was ook weer "opgelost".
Het heeft mij in ieder geval lucht gegeven en vrienden op afstand, dat lijkt mij het beste in dit geval!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
vrijdag 17 november 2017
Probeer ook eens een spannende bril
Tegenwoordig kan je veel lezen over de verschillen tussen introverten en extraverten. De amerikaanse juriste Susan Cain, zelf introvert, schreef een boek, "quiet, the power of introverts in a world that can't stop talking" (2012). Het werd een bestseller in Amerika en ook in Nederland.
Ze wilde hiermee afrekenen met de gestructureerde ondergewaarde introverte.
Het werd tijd dat er meer ruimte komt voor de bescheiden mens. Om de boel in balans te brengen, schreef ze. En om een lans te breken voor alle introverten, na uitgebreid onderzoek en uit eigen ervaringen. Ze rekent voorgoed af met het beeld van saaiheid, overgevoeligheid, zwakte of je schamen hierover.
De "Quiet Revolution" die uit het boek voortkwam telt een miljoen volgers.
Susan Cain vergelijkt dit met de vrouwenemancipatie. Omdat het ook heel lang duurde voordat vrouwen voor vol werden aangezien en hun talenten werden benut.
In Nederland schreef Liesbeth Smit, ook introvert, een humorvol boek over de "innie", "Ik moet nog even kijken of ik kan".
Omdat ik ook een "innie" ben , lees ik nu het boek van Liesbeth Smit.
Een erg open en verfrissend boek, vol humorvolle voorbeelden, ervaringen.
Zeker goed voor je zelfvertrouwen omdat het erg herkenbaar is.
Dat je als "innie", jezelf altijd moet bewijzen of zichtbaarder moet zijn om ook daadwerkelijk gehoord te worden dat is erg herkenbaar.
Maar het hoeft niet op een extraverte manier, gewoon op een manier die bij jou past, wordt er zoal geschreven.
Nu, is het zo dat ik na zeven jaar eindelijk eens een bril vond die mij stond.
De verkoper had het talent dat hij de brillen uitkoos die mij ook echt stonden.
Dan maar gelijk twee brillen voor de prijs van één, zo was de aanbieding.
Nu loop ik met een nieuwe look op mijn neus en heb echt het idee dat ik zichtbaarder ben geworden!
De bril heeft namelijk een extraverte uitstraling, ha, ha!
Als ik een praatje maak met een wegwerker of mensen die ik niet ken, groeten mij.......... Goh ik wordt gezien, is mijn eerste gedachte, zonder dat ik hiervoor iets extra's hoef te doen.
Zet dus gewoon een nieuwe bril op "innies", dat scheelt een stuk!
Ik voel me er gewoon een stuk beter door.
En het leuke is ook nog dat ik werd uitgenodigd door dezelfde verkoper van de brillenzaak dat er een fashionnight werd georganiseerd.
Mijn eerste reactie was leuk en of het vrijblijvend was? Dat was het, je kon je laten verwennen en er was een hapje en een drankje.
Later kwam mijn tweede "innie" reactie, zou je wel gaan naar die dure modeshow met ICI Paris en Strakowski sieraden, met je uitkering, ze moesten eens weten.
Je valt straks door de mand als je helemaal niks koopt en je alleen verwend wil worden......
Mijn laatste derde "innie"reactie was, gewoon doen, je bent genetwerkt en bent gezien. Dat is alleen al leuk. Daar doe ik het voor. En waarom zou ik mijzelf niet mogen verwennen? Er gebeurd tenminste weer eens iets. En trouwens ik maak ook nog eens reclame voor Spec....... ja, precies want deze was ook vertegenwoordigd. Dus ik ben ook indirect nodig en voor een "innie" een belangrijke reden.
Dus het is JA, IK DOE HET!
En het leuke is: ik hoef niks extra's hiervoor te doen of te zeggen, mijn nieuwe bril/look zorgt voor mijn zichtbaarheid!
Dat is een verademing...............en ik kan me daardoor lekker ontspannen.
Eindelijk zeg ik eens ja, leuk, zonder voorwaarden en zeg ik dus:
JA, TEGEN HET LEVEN! Hiep Hiep Hoera!!
Ik ga er van genieten, dat ben ik van plan!
Een hartelijk groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Ze wilde hiermee afrekenen met de gestructureerde ondergewaarde introverte.
Het werd tijd dat er meer ruimte komt voor de bescheiden mens. Om de boel in balans te brengen, schreef ze. En om een lans te breken voor alle introverten, na uitgebreid onderzoek en uit eigen ervaringen. Ze rekent voorgoed af met het beeld van saaiheid, overgevoeligheid, zwakte of je schamen hierover.
De "Quiet Revolution" die uit het boek voortkwam telt een miljoen volgers.
Susan Cain vergelijkt dit met de vrouwenemancipatie. Omdat het ook heel lang duurde voordat vrouwen voor vol werden aangezien en hun talenten werden benut.
In Nederland schreef Liesbeth Smit, ook introvert, een humorvol boek over de "innie", "Ik moet nog even kijken of ik kan".
Omdat ik ook een "innie" ben , lees ik nu het boek van Liesbeth Smit.
Een erg open en verfrissend boek, vol humorvolle voorbeelden, ervaringen.
Zeker goed voor je zelfvertrouwen omdat het erg herkenbaar is.
Dat je als "innie", jezelf altijd moet bewijzen of zichtbaarder moet zijn om ook daadwerkelijk gehoord te worden dat is erg herkenbaar.
Maar het hoeft niet op een extraverte manier, gewoon op een manier die bij jou past, wordt er zoal geschreven.
Nu, is het zo dat ik na zeven jaar eindelijk eens een bril vond die mij stond.
De verkoper had het talent dat hij de brillen uitkoos die mij ook echt stonden.
Dan maar gelijk twee brillen voor de prijs van één, zo was de aanbieding.
Nu loop ik met een nieuwe look op mijn neus en heb echt het idee dat ik zichtbaarder ben geworden!
De bril heeft namelijk een extraverte uitstraling, ha, ha!
Als ik een praatje maak met een wegwerker of mensen die ik niet ken, groeten mij.......... Goh ik wordt gezien, is mijn eerste gedachte, zonder dat ik hiervoor iets extra's hoef te doen.
Zet dus gewoon een nieuwe bril op "innies", dat scheelt een stuk!
Ik voel me er gewoon een stuk beter door.
En het leuke is ook nog dat ik werd uitgenodigd door dezelfde verkoper van de brillenzaak dat er een fashionnight werd georganiseerd.
Mijn eerste reactie was leuk en of het vrijblijvend was? Dat was het, je kon je laten verwennen en er was een hapje en een drankje.
Later kwam mijn tweede "innie" reactie, zou je wel gaan naar die dure modeshow met ICI Paris en Strakowski sieraden, met je uitkering, ze moesten eens weten.
Je valt straks door de mand als je helemaal niks koopt en je alleen verwend wil worden......
Mijn laatste derde "innie"reactie was, gewoon doen, je bent genetwerkt en bent gezien. Dat is alleen al leuk. Daar doe ik het voor. En waarom zou ik mijzelf niet mogen verwennen? Er gebeurd tenminste weer eens iets. En trouwens ik maak ook nog eens reclame voor Spec....... ja, precies want deze was ook vertegenwoordigd. Dus ik ben ook indirect nodig en voor een "innie" een belangrijke reden.
Dus het is JA, IK DOE HET!
En het leuke is: ik hoef niks extra's hiervoor te doen of te zeggen, mijn nieuwe bril/look zorgt voor mijn zichtbaarheid!
Dat is een verademing...............en ik kan me daardoor lekker ontspannen.
Eindelijk zeg ik eens ja, leuk, zonder voorwaarden en zeg ik dus:
JA, TEGEN HET LEVEN! Hiep Hiep Hoera!!
Ik ga er van genieten, dat ben ik van plan!
Een hartelijk groet van Jorie
en tot de volgende keer!
donderdag 2 november 2017
De prins op het witte paard
Zo maar op een ochtend in de stralende herfstzon
kwam ik de prins op het witte paard tegen
o Ja? Bestaat die dan?
Ja, die bestaat in mijn dromen
Maar hij fietste op zijn metalen ros
met zijn trouwe viervoeter dravend naast hem
Toen zag hij mij met mijn trouwe viervoeter
stapte hij pardoes zo maar van zijn ros
en sprak hij mij aan!
o, ja? en jij dacht meteen dat is de prins op het witte paard?
Een sympathiek oprecht ogende man
met een leuke uitstraling
praatte over zijn hond
en vroeg belangstellend naar mijn hond
We praatten over het stralende weer en
hij had het over de nieuwe fietssnelweg
tussen Assen naar Groningen
die hier op onze route zou komen
en dan dus nooit meer deze fijne route
kunnen doen met de hond.
Hij had het over een alternatief wat waarschijnlijk
alleen maar geld koste en
hij had het over de stadswachten van Haren
Nee, ik dacht niet meteen over de prins op het witte paard
Toen wij elkaar een fijne dag toewensten en
hij verdween met zijn mooie witte herder
liep ik zingend over de dijk
een spontaan zelf ontsproten lied te zingen:
over de prins op zijn stalen ros
dat ik met hem mee wilde gaan
naar zijn kasteel
om met hem daar te wonen
een prins op zijn stalen ros
kwam ik zo maar tegen
wat bijzonder dat zoiets bestaat
mijn hart begon vanzelf te zingen
en ik verzon mijn liefdeslied spontaan
Zo maar een prins op zijn ros
kwam ik tegen
dat zoiets nog bestaat!
Ik ga met je mee
ik wil bij je wonen
samen een fundament maken
samen een mooie liefde delen
Dat zo iets nog bestaat!
Deze mooie ontmoeting
prins of geen prins
dat maakt mij niet uit
het was mijn hart die zich zo maar opende
dat vind ik een wonder
een mooi begin van zo maar een stralende
herfstdag.................
Dank je Louise Hay
je bent een schakeltje voor deze mooie dag
geweest!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
kwam ik de prins op het witte paard tegen
o Ja? Bestaat die dan?
Ja, die bestaat in mijn dromen
Maar hij fietste op zijn metalen ros
met zijn trouwe viervoeter dravend naast hem
Toen zag hij mij met mijn trouwe viervoeter
stapte hij pardoes zo maar van zijn ros
en sprak hij mij aan!
o, ja? en jij dacht meteen dat is de prins op het witte paard?
Een sympathiek oprecht ogende man
met een leuke uitstraling
praatte over zijn hond
en vroeg belangstellend naar mijn hond
We praatten over het stralende weer en
hij had het over de nieuwe fietssnelweg
tussen Assen naar Groningen
die hier op onze route zou komen
en dan dus nooit meer deze fijne route
kunnen doen met de hond.
Hij had het over een alternatief wat waarschijnlijk
alleen maar geld koste en
hij had het over de stadswachten van Haren
Nee, ik dacht niet meteen over de prins op het witte paard
Toen wij elkaar een fijne dag toewensten en
hij verdween met zijn mooie witte herder
liep ik zingend over de dijk
een spontaan zelf ontsproten lied te zingen:
over de prins op zijn stalen ros
dat ik met hem mee wilde gaan
naar zijn kasteel
om met hem daar te wonen
een prins op zijn stalen ros
kwam ik zo maar tegen
wat bijzonder dat zoiets bestaat
mijn hart begon vanzelf te zingen
en ik verzon mijn liefdeslied spontaan
Zo maar een prins op zijn ros
kwam ik tegen
dat zoiets nog bestaat!
Ik ga met je mee
ik wil bij je wonen
samen een fundament maken
samen een mooie liefde delen
Dat zo iets nog bestaat!
Deze mooie ontmoeting
prins of geen prins
dat maakt mij niet uit
het was mijn hart die zich zo maar opende
dat vind ik een wonder
een mooi begin van zo maar een stralende
herfstdag.................
Dank je Louise Hay
je bent een schakeltje voor deze mooie dag
geweest!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
zaterdag 30 september 2017
Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus
Dat de meeste mannen vaak een groter ego hebben dan vrouwen dat wist ik wel.
Meestal cijferen vrouwen zich vaker weg dan mannen.
Bij de meeste mannen gaat het toch vaak, denk ik om de winst en het resultaat om het even plat te zeggen.
En bij de meeste vrouwen toch vaak waarschijnlijk om de vorm; het sociale met betrekking tot contacten, vriendschappen e.d.
Dat beide in alles te ver kan doorschieten is ook bekend.
Zo nu en dan kom ik een wandelcontact tegen die ontstaan is door de hond uit te laten. We hadden een soort van wandelrelatie en hij wilde graag dat het meer werd. Maar dat zag ik nooit gebeuren en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Als ik hem nu en dan tegenkomen dan maken we soms een kort of een iets langer praatje. Gewoon een praatje en verder niks.
Mooi toch, dat we elkaar nog wel me elkaar kunnen verbinden als medemens, zonder bijbedoelingen!
We zijn beiden vrijgezel dus is een praatje maken eerder gemaakt dan met een huisvrouw en een altijd drukke agenda, zal ik maar zeggen.
Toch maakte hij laatst een opmerking in een beetje bedekte termen maar duidelijk genoeg om mij te laten weten dat hij nog steeds beschikbaar is, ook eventueel als huwelijks kandidaat!
Hij zei iets in de trand van of je kan met een aardige man trouwen, toen we het over toekomst mogelijkheden hadden, met name werk.
Ik wist niet wat ik hoorde, mijn oren flapperden er als het ware van. Want hoe groot is je ego, als je weet dat je geen schijn van kans maakt? Dat ik zo duidelijk ben geweest tegen hem, dat ik hem vertelde dat we niet bijelkaar pasten.
Hoe kon hij dit bezwaar zomaar "eventjes" vergeten?
Zijn mannen nou zo dom? Of zit hun ego gewoon in de weg?
Zoiets van: als ik maar geduld heb of volhou dan maak ik misschien toch nog wel een kans. Of zit een man zo simpel in elkaar dat hij gewoon zijn ego achter na loopt en verder er niet bij nadenkt? Of was het gezegd uit pure liefde?
Het zou voor beiden een zwaar offer worden want we doen elkaar beiden te kort.
Stel dat ik interesse had, dan werd het hooguit een verstandshuwelijk van jewelste en beperkt houdbaar.
Dus was ik zo verstandig om te zeggen dat ik geen berekend verstandshuwelijk type was!
Daar begint het eerste scheurtje al in de communicatie tussen beide seksen.
Ach ja, Mars en Venus, laten we het daar maar op houden!
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Meestal cijferen vrouwen zich vaker weg dan mannen.
Bij de meeste mannen gaat het toch vaak, denk ik om de winst en het resultaat om het even plat te zeggen.
En bij de meeste vrouwen toch vaak waarschijnlijk om de vorm; het sociale met betrekking tot contacten, vriendschappen e.d.
Dat beide in alles te ver kan doorschieten is ook bekend.
Zo nu en dan kom ik een wandelcontact tegen die ontstaan is door de hond uit te laten. We hadden een soort van wandelrelatie en hij wilde graag dat het meer werd. Maar dat zag ik nooit gebeuren en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Als ik hem nu en dan tegenkomen dan maken we soms een kort of een iets langer praatje. Gewoon een praatje en verder niks.
Mooi toch, dat we elkaar nog wel me elkaar kunnen verbinden als medemens, zonder bijbedoelingen!
We zijn beiden vrijgezel dus is een praatje maken eerder gemaakt dan met een huisvrouw en een altijd drukke agenda, zal ik maar zeggen.
Toch maakte hij laatst een opmerking in een beetje bedekte termen maar duidelijk genoeg om mij te laten weten dat hij nog steeds beschikbaar is, ook eventueel als huwelijks kandidaat!
Hij zei iets in de trand van of je kan met een aardige man trouwen, toen we het over toekomst mogelijkheden hadden, met name werk.
Ik wist niet wat ik hoorde, mijn oren flapperden er als het ware van. Want hoe groot is je ego, als je weet dat je geen schijn van kans maakt? Dat ik zo duidelijk ben geweest tegen hem, dat ik hem vertelde dat we niet bijelkaar pasten.
Hoe kon hij dit bezwaar zomaar "eventjes" vergeten?
Zijn mannen nou zo dom? Of zit hun ego gewoon in de weg?
Zoiets van: als ik maar geduld heb of volhou dan maak ik misschien toch nog wel een kans. Of zit een man zo simpel in elkaar dat hij gewoon zijn ego achter na loopt en verder er niet bij nadenkt? Of was het gezegd uit pure liefde?
Het zou voor beiden een zwaar offer worden want we doen elkaar beiden te kort.
Stel dat ik interesse had, dan werd het hooguit een verstandshuwelijk van jewelste en beperkt houdbaar.
Dus was ik zo verstandig om te zeggen dat ik geen berekend verstandshuwelijk type was!
Daar begint het eerste scheurtje al in de communicatie tussen beide seksen.
Ach ja, Mars en Venus, laten we het daar maar op houden!
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
vrijdag 8 september 2017
Gewoon een praatje van mens tot mens
Wat ben ik toch soms een scheitert, en is mijn neiging dan al gauw om op de vlucht te slaan.
Het is maar een praatje mens, zeg ik tegen mij zelf.
Maar sinds ik hoorde dat ik een jonge stem heb of reacties krijg aan de telefoon van:" is je moeder ook thuis", denk ik dat deze man mij ook jonger schat dan ik in werkelijkheid ben.
Maar deze jongeman, ik kan zijn leeftijd niet goed inschatten, heeft behoefte aan een praatje. Zijn zwarte labrador ravot in het natte gras dus loop ik door om niet nat te worden. Maar de labrador wordt alleen maar wilder als hij aan Amber snuffelt en ze niet reageert. Meestal loopt ze gewoon door als ze geen of meestal geen interesse heeft.
Ik loop ook door en zeg dat Amber helaas geen zin heeft om te spelen.
"Hoe oud is ze", vraagt hij? Als ik een eindje van hem vandaan sta en ik negen zeg, verstaat hij me niet. "Ik versta je niet", zegt hij en hij loopt wat naar mij toe.
Ja, ik liep juist door omdat ik niet nat wilde worden van je hond.
"John kom hier", roept hij naar zijn hond.
Amber zit netjes van een afstand af te wachten. Ze doet niet mee en wacht braaf.
Mijn hond is al negen, zeg ik en ze speelt niet zo, zeg ik. Kijk ze wacht braaf op mij. Ik vertel hem waar ze vandaan komt.
Nu verteld hij dat hij blind is en niks ziet, alleen wazige donkere of lichte vlekken.
John is zijn blinde geleide hond en heeft zijn "vrij-uurtje". Het blinde geleide harnas hangt over zijn schouder.
Verder vertelt hij hoe de "klik" werkt met het positieve belonen en dat ook dolfijnen zo getraind worden. Hij heeft zijn hond nu een half jaar en moest twee en een halve jaar op zijn hond wachten. De zoon van Gaus doet nu ook blinde geleiden honden en daar komt John de labrador vandaan.
Dat het een heel trainingstraject is geweest voor hem: hoe hij bijvoorbeeld moest oefenen met een nep hond. En de verschillende routes moest leren kennen, zoals de kapper, supermarkt e.d. die hij dan met de "echte" hond moest lopen.
Zo staan we wat te praten.
En ineens denk ik: hij ziet me niet, straks denkt hij dat ik een jonger exemplaar van het vrouwelijk geslacht ben............. en hij meer wilt van mij!
Bah, mens denk ik, zo kan je toch nooit spontaan een praatje maken met een medemens. Het is maar een medemens die ook net als jij soms even wil praten met een ander, meer niet!
Het spontane van mijn kant verdwijnt en veranderd misschien in een beleefdere toon.
Ik bekijk hem eens aandachtig, misschien is hij ook wel ouder dan ik inschat.
Zijn zijn baardstoppels rond zijn kaak nou grijs? Zijn handen zien er wel heel jong nog uit. Meer jongenshanden dan mannenhanden. Verder is hij groot en slank.
Ik laat weten dat ik weg ga en zeg dat ik het leuk vond met hem gepraat te hebben.
Hij zegt nog een hele fijne avond en we lopen beiden door.
Zo doe je dat mens, wees toch niet scheitert, laat je medemens niet zo in de steek. En maak gewoon een praatje, meer niet!
Ja, ja, geef ik mezelf antwoord, je weet dat hier al twee keer een langer contact uit voort is gekomen, toen bleek dat beide heren iets meer wilden dan ik..........
Dus zo gek is dat toch niet, dat ik dit denk?
Het is maar een mede-mens en gewoon maar een praatje, meer niet.
Ja, ja, ik weet het maar toch...................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Het is maar een praatje mens, zeg ik tegen mij zelf.
Maar sinds ik hoorde dat ik een jonge stem heb of reacties krijg aan de telefoon van:" is je moeder ook thuis", denk ik dat deze man mij ook jonger schat dan ik in werkelijkheid ben.
Maar deze jongeman, ik kan zijn leeftijd niet goed inschatten, heeft behoefte aan een praatje. Zijn zwarte labrador ravot in het natte gras dus loop ik door om niet nat te worden. Maar de labrador wordt alleen maar wilder als hij aan Amber snuffelt en ze niet reageert. Meestal loopt ze gewoon door als ze geen of meestal geen interesse heeft.
Ik loop ook door en zeg dat Amber helaas geen zin heeft om te spelen.
"Hoe oud is ze", vraagt hij? Als ik een eindje van hem vandaan sta en ik negen zeg, verstaat hij me niet. "Ik versta je niet", zegt hij en hij loopt wat naar mij toe.
Ja, ik liep juist door omdat ik niet nat wilde worden van je hond.
"John kom hier", roept hij naar zijn hond.
Amber zit netjes van een afstand af te wachten. Ze doet niet mee en wacht braaf.
Mijn hond is al negen, zeg ik en ze speelt niet zo, zeg ik. Kijk ze wacht braaf op mij. Ik vertel hem waar ze vandaan komt.
Nu verteld hij dat hij blind is en niks ziet, alleen wazige donkere of lichte vlekken.
John is zijn blinde geleide hond en heeft zijn "vrij-uurtje". Het blinde geleide harnas hangt over zijn schouder.
Verder vertelt hij hoe de "klik" werkt met het positieve belonen en dat ook dolfijnen zo getraind worden. Hij heeft zijn hond nu een half jaar en moest twee en een halve jaar op zijn hond wachten. De zoon van Gaus doet nu ook blinde geleiden honden en daar komt John de labrador vandaan.
Dat het een heel trainingstraject is geweest voor hem: hoe hij bijvoorbeeld moest oefenen met een nep hond. En de verschillende routes moest leren kennen, zoals de kapper, supermarkt e.d. die hij dan met de "echte" hond moest lopen.
Zo staan we wat te praten.
En ineens denk ik: hij ziet me niet, straks denkt hij dat ik een jonger exemplaar van het vrouwelijk geslacht ben............. en hij meer wilt van mij!
Bah, mens denk ik, zo kan je toch nooit spontaan een praatje maken met een medemens. Het is maar een medemens die ook net als jij soms even wil praten met een ander, meer niet!
Het spontane van mijn kant verdwijnt en veranderd misschien in een beleefdere toon.
Ik bekijk hem eens aandachtig, misschien is hij ook wel ouder dan ik inschat.
Zijn zijn baardstoppels rond zijn kaak nou grijs? Zijn handen zien er wel heel jong nog uit. Meer jongenshanden dan mannenhanden. Verder is hij groot en slank.
Ik laat weten dat ik weg ga en zeg dat ik het leuk vond met hem gepraat te hebben.
Hij zegt nog een hele fijne avond en we lopen beiden door.
Zo doe je dat mens, wees toch niet scheitert, laat je medemens niet zo in de steek. En maak gewoon een praatje, meer niet!
Ja, ja, geef ik mezelf antwoord, je weet dat hier al twee keer een langer contact uit voort is gekomen, toen bleek dat beide heren iets meer wilden dan ik..........
Dus zo gek is dat toch niet, dat ik dit denk?
Het is maar een mede-mens en gewoon maar een praatje, meer niet.
Ja, ja, ik weet het maar toch...................
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
De regenjas van Amber
Even een ommetje met Amber gewapend met de plu voor het vrouwtje en de regenjas voor Amber.
Dat ik zoveel bekijks had wist ik niet. .............. maar vanmiddag was het spitsuur ;, veel jonge mensen uit hun werk en studenten.
Ik liep langs het kanaal en verscheidene keren lachten er wat knappe jongemannen mijn kant op. Ik had nog niets door.............. maar toen ging er een lichtje op. Natuurlijk , het was Ambers jas.
Jongelui die meer als ik nog aan het recyclen waren. Ambers jas was toevallig ontstaan uit noodzaak. Natuurlijk deed ik niet meer aan plastic tassen kopen bij de supermarkt maar ging ik met mijn eigen tas boodschappen doen. Toch bij een vergeten tas of boodschap kon het nog wel eens zijn dat ik dan wel een plastic tas moest kopen.
Dit keer had ik nog een plastic tas over van de Albert Heyn en die bleek aardig geschikt voor als je hondje regen niet leuk vond en liever binnen bleef.
En ook handig voor het vrouwtje als ze geen natte hond wilde.
Dus ik toog aan de wandel met de hond en haar Albert Heyn jas.
Dat ik glimlachende blikken kreeg van zelfs knappe jongemannen dat was mij nog nooit overkomen. Zoveel sexs-appeal heb ik namelijk nooit gehad in mijn leven.
Maar deze waren geheel bedoeld voor mijn gerecyclede plastic Albert Heyn tas en haar draagster!!!
Ik glimlachte wat bescheiden terug en had binnenpret: om mijn creatieve idee en dat dit zulke reacties losmaakte als een glimlach. Ik kreeg terug waar ik zo naar verlangde, waar ik in mijn vorige verhaal over vertelde.
De jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet als je een glimlach op hun gezicht kan toveren!
En dat ze waarschijnlijk meer recyclede-minded zijn dan ik, is alleen maar mooi meegenomen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Dat ik zoveel bekijks had wist ik niet. .............. maar vanmiddag was het spitsuur ;, veel jonge mensen uit hun werk en studenten.
Ik liep langs het kanaal en verscheidene keren lachten er wat knappe jongemannen mijn kant op. Ik had nog niets door.............. maar toen ging er een lichtje op. Natuurlijk , het was Ambers jas.
Jongelui die meer als ik nog aan het recyclen waren. Ambers jas was toevallig ontstaan uit noodzaak. Natuurlijk deed ik niet meer aan plastic tassen kopen bij de supermarkt maar ging ik met mijn eigen tas boodschappen doen. Toch bij een vergeten tas of boodschap kon het nog wel eens zijn dat ik dan wel een plastic tas moest kopen.
Dit keer had ik nog een plastic tas over van de Albert Heyn en die bleek aardig geschikt voor als je hondje regen niet leuk vond en liever binnen bleef.
En ook handig voor het vrouwtje als ze geen natte hond wilde.
Dus ik toog aan de wandel met de hond en haar Albert Heyn jas.
Dat ik glimlachende blikken kreeg van zelfs knappe jongemannen dat was mij nog nooit overkomen. Zoveel sexs-appeal heb ik namelijk nooit gehad in mijn leven.
Maar deze waren geheel bedoeld voor mijn gerecyclede plastic Albert Heyn tas en haar draagster!!!
Ik glimlachte wat bescheiden terug en had binnenpret: om mijn creatieve idee en dat dit zulke reacties losmaakte als een glimlach. Ik kreeg terug waar ik zo naar verlangde, waar ik in mijn vorige verhaal over vertelde.
De jeugd van tegenwoordig is zo slecht nog niet als je een glimlach op hun gezicht kan toveren!
En dat ze waarschijnlijk meer recyclede-minded zijn dan ik, is alleen maar mooi meegenomen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
maandag 4 september 2017
Mijn balkontuintje uitgebreid met een "stekelige mooie oude dame"
Mijn balkon had een overdaad aan planten, alles groeide en bloeide goed.
De hangende witte Bacopa deden het uitmuntend goed, telkens na een warme dag gaf ik ze een plens water en dan bloeiden er weer nieuwe kleine witte bloemetjes.
Deze Bacopa's had ik ook in een grote vierkante bak geplaatst waar vorig jaar de Hosta's ingeplant waren.
Maar de Bacopa's bloeiden zo uitbundig dat het op het laatst een beetje een rommelig aanzien kreeg.
De grote Skimmia had het al drie winters overleefd. De kleinere Skimmia stond bij haar grote zuster op de steigerhouten plank en de hosta's had ik bij elkaar gezet bij een tafeltje.
Deze hebben toch wat meer schaduw nodig en een afdakje van een tafeltje konden ze goed gebruiken.
Toch wilde ik nog iets veranderen want de planten gaven geen lounge effect af bij de zwarte loungestoelen. Het was eerder een "truttig"geheel. En dus kon mijn balkon wel een opfrisbeurt gebruiken, of een nieuwe look.
Waar moest ik beginnen vroeg ik mij af. Eerst wilde ik het een jaartje uitstellen omdat ik al wel enigszins iets had verbeterd dit jaar. De grote Skimmia zat nu in de grote vierkante bak waar eerst de Bacapa's zaten.
En ik had een zware ovale pot verwijderd voor een minder zware pot met Hosta's. Het was zo'n loodzware onhandelbare pot die niet te tillen was.
(Deze heeft een andere balkonliefhebber in de flat meegenomen)
Het plekje dat weer vrij kwam op mijn steigerhouten plank van de grote Skimmia daar staat nu dus de kleine Skimmia en de Hosta in een hoek. Zodat deze niet de hele dag de zon krijgt.
Als ik dan met Amber langs wat tuinen loop zie ik ook wel eens yucca's staan.
Omdat mij dat altijd wel aantrok vond ik dit een goede sfeermaker.
Bij tuinland hadden ze alleen jonge groene yucca's die hebben nog geen stevige bladeren en hangen of knikken een beetje door.
Maar toen ik tijdens een wandeling met Amber bij een kleine tuincentrum in Haren Tubantia was, zag ik in een verscholen hoekje bij een klein watervalletje een mooie stekelige groen witte yucca (palmlelie Gloriosa Variegata) staan, waar ik meteen verliefd op werd. Die moest het worden!
En omdat ze een al wat oudere dame was die nooit verpot was en daar nodig aan toe was kreeg ik haar wat goedkoper mee.
Ze staat nu op de plaats van de grote Skimmia op de grond in de hoek; de kleine Skimmia houd haar vanaf de houten steigerplank van boven gezelschap en de Hosta staat naast haar.
En het mooiste van alles is: dit had mijn balkon nodig!
De mooie Yucca frist mijn hele balkon op en ze geeft mijn hele balkon het lounge effect wat nodig was.
Ik hoef nog geen afscheid te nemen van mijn 4 jarige Skimmia. Ze mogen blijven!
Wat kan één plant, en in dit geval een mooie oude dame met stekels, zo'n groot effect geven................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De hangende witte Bacopa deden het uitmuntend goed, telkens na een warme dag gaf ik ze een plens water en dan bloeiden er weer nieuwe kleine witte bloemetjes.
Deze Bacopa's had ik ook in een grote vierkante bak geplaatst waar vorig jaar de Hosta's ingeplant waren.
Maar de Bacopa's bloeiden zo uitbundig dat het op het laatst een beetje een rommelig aanzien kreeg.
De grote Skimmia had het al drie winters overleefd. De kleinere Skimmia stond bij haar grote zuster op de steigerhouten plank en de hosta's had ik bij elkaar gezet bij een tafeltje.
Deze hebben toch wat meer schaduw nodig en een afdakje van een tafeltje konden ze goed gebruiken.
Toch wilde ik nog iets veranderen want de planten gaven geen lounge effect af bij de zwarte loungestoelen. Het was eerder een "truttig"geheel. En dus kon mijn balkon wel een opfrisbeurt gebruiken, of een nieuwe look.
Waar moest ik beginnen vroeg ik mij af. Eerst wilde ik het een jaartje uitstellen omdat ik al wel enigszins iets had verbeterd dit jaar. De grote Skimmia zat nu in de grote vierkante bak waar eerst de Bacapa's zaten.
En ik had een zware ovale pot verwijderd voor een minder zware pot met Hosta's. Het was zo'n loodzware onhandelbare pot die niet te tillen was.
(Deze heeft een andere balkonliefhebber in de flat meegenomen)
Het plekje dat weer vrij kwam op mijn steigerhouten plank van de grote Skimmia daar staat nu dus de kleine Skimmia en de Hosta in een hoek. Zodat deze niet de hele dag de zon krijgt.
Als ik dan met Amber langs wat tuinen loop zie ik ook wel eens yucca's staan.
Omdat mij dat altijd wel aantrok vond ik dit een goede sfeermaker.
Bij tuinland hadden ze alleen jonge groene yucca's die hebben nog geen stevige bladeren en hangen of knikken een beetje door.
Maar toen ik tijdens een wandeling met Amber bij een kleine tuincentrum in Haren Tubantia was, zag ik in een verscholen hoekje bij een klein watervalletje een mooie stekelige groen witte yucca (palmlelie Gloriosa Variegata) staan, waar ik meteen verliefd op werd. Die moest het worden!
En omdat ze een al wat oudere dame was die nooit verpot was en daar nodig aan toe was kreeg ik haar wat goedkoper mee.
Ze staat nu op de plaats van de grote Skimmia op de grond in de hoek; de kleine Skimmia houd haar vanaf de houten steigerplank van boven gezelschap en de Hosta staat naast haar.
En het mooiste van alles is: dit had mijn balkon nodig!
De mooie Yucca frist mijn hele balkon op en ze geeft mijn hele balkon het lounge effect wat nodig was.
Ik hoef nog geen afscheid te nemen van mijn 4 jarige Skimmia. Ze mogen blijven!
Wat kan één plant, en in dit geval een mooie oude dame met stekels, zo'n groot effect geven................
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
woensdag 9 augustus 2017
Zachtaardige stille vredes strijders
Een boodschap doen, even tussendoor
toen was daar een jongen die mij hielp
met mijn mandje
ik zei ga maar voor hoor
je hebt haast niks
Ach jij hebt toch ook niks
zei hij
Nou is het mijn beurt om vriendelijk
te zijn zei ik
Dat is mooi zei hij en glimlachte
met in zijn ogen warme lichtjes
Vriendelijk zijn in de supermarkt
was hardop zijn antwoord
Ja, overal als dat kan dat zou mooi zijn
antwoorde ik
Toen hij afgerekend had
glimlachte hij nog even naar me
zijn ogen meenden het
een glimlach is het mooiste geschenk
wat een mens kan geven
Eventjes een moment maar
Het is gratis, zo simpel, haast gewoon
maar die simpelheid, gewoonheid
daar gaat men vaak aan voorbij
maar het is een geschenk
en heus niet zo gewoon
als je het maar weet op waarde
te schatten
Het is een klein gebaar
een hart wordt weer eventjes verwarmd
Zelf ben ik wat scheutiger geworden
de laatste tijd,
met het geven van kleine
hartverwarmertjes
maar nu was daar een momentje
van twee gelijkgestemden
Vredige zachtaardige stille vredes strijders
In een snelle wereld
eventjes het moment gepakt
De wereld heeft meer stille vredes
strijders nodig
Misschien dat er dan een vredig utopia kan
zijn
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
toen was daar een jongen die mij hielp
met mijn mandje
ik zei ga maar voor hoor
je hebt haast niks
Ach jij hebt toch ook niks
zei hij
Nou is het mijn beurt om vriendelijk
te zijn zei ik
Dat is mooi zei hij en glimlachte
met in zijn ogen warme lichtjes
Vriendelijk zijn in de supermarkt
was hardop zijn antwoord
Ja, overal als dat kan dat zou mooi zijn
antwoorde ik
Toen hij afgerekend had
glimlachte hij nog even naar me
zijn ogen meenden het
een glimlach is het mooiste geschenk
wat een mens kan geven
Eventjes een moment maar
Het is gratis, zo simpel, haast gewoon
maar die simpelheid, gewoonheid
daar gaat men vaak aan voorbij
maar het is een geschenk
en heus niet zo gewoon
als je het maar weet op waarde
te schatten
Het is een klein gebaar
een hart wordt weer eventjes verwarmd
Zelf ben ik wat scheutiger geworden
de laatste tijd,
met het geven van kleine
hartverwarmertjes
maar nu was daar een momentje
van twee gelijkgestemden
Vredige zachtaardige stille vredes strijders
In een snelle wereld
eventjes het moment gepakt
De wereld heeft meer stille vredes
strijders nodig
Misschien dat er dan een vredig utopia kan
zijn
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
dinsdag 1 augustus 2017
"Telkens weer"
"Telkens weer"
Telkens weer, het houd niet op
krijg ik de waan van iedereen,
over mij heen
Telkens weer, het houd nooit op
Dan is er die ene dag
dat het stil is, in mij.................
de waan van iedereen,
raast langs mij heen!
Eens was er ooit een rots
waar ik mij veilig bij kon schuilen
Maar nu was dan die ene dag
dat ik zelf die rots kon zijn.........
Ik ben nu de rots, de stille rots
en geloof weer in mijzelf
Nu laat ik de razende rivier
langs mij stromen.............
en verder gaan..............
Wat een mooi geschenk om dit
weer te mogen te voelen na zo'n lange tijd
Hoe razender de rivier ook zal zijn
hoe stiller de rots in mij,
en een glimlach in mij
Ik weet nu wie ik kan zijn
een stille kracht in mij............
Laat iedereen maar hun wanen volgen
ik laat hun gang nu gaan en weet gelukkig beter
Want in mijzelf is daar die rots
en laat de razende rivier nu langs mij gaan
Telkens weer nu weet ik
de rots heeft er altijd gezeten
een stille kracht, verborgen
Mijn vertrouwen geheeld
Laat de rivier maar razen
laat iedereen maar razen
de rivier stroomt nu langs mij heen
en ik weet gelukkig beter
Ik hoef alleen maar stil te zijn
telkens weer...................
een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Telkens weer, het houd niet op
krijg ik de waan van iedereen,
over mij heen
Telkens weer, het houd nooit op
Dan is er die ene dag
dat het stil is, in mij.................
de waan van iedereen,
raast langs mij heen!
Eens was er ooit een rots
waar ik mij veilig bij kon schuilen
Maar nu was dan die ene dag
dat ik zelf die rots kon zijn.........
Ik ben nu de rots, de stille rots
en geloof weer in mijzelf
Nu laat ik de razende rivier
langs mij stromen.............
en verder gaan..............
Wat een mooi geschenk om dit
weer te mogen te voelen na zo'n lange tijd
Hoe razender de rivier ook zal zijn
hoe stiller de rots in mij,
en een glimlach in mij
Ik weet nu wie ik kan zijn
een stille kracht in mij............
Laat iedereen maar hun wanen volgen
ik laat hun gang nu gaan en weet gelukkig beter
Want in mijzelf is daar die rots
en laat de razende rivier nu langs mij gaan
Telkens weer nu weet ik
de rots heeft er altijd gezeten
een stille kracht, verborgen
Mijn vertrouwen geheeld
Laat de rivier maar razen
laat iedereen maar razen
de rivier stroomt nu langs mij heen
en ik weet gelukkig beter
Ik hoef alleen maar stil te zijn
telkens weer...................
een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
zondag 9 juli 2017
Nu is mijn gebit aan de beurt
Ik ben normaal nooit echt bang om naar de tandarts te gaan. Niet dat ik het nou leuk vind, dat is wat anders. Want ik zit altijd wel een beetje de eerste 10 minuten verkrampt in de stoel tot ik me kan ontspannen..............
Dit keer beleefde ik een vervelende setting wat me nog nooit is overkomen.
Het was zo'n absurde situatie dat mijn mond ervan open viel. Dat hoefde dan deze keer niet.
De tandarts hing boven mij en zij en haar assistente hadden dit keer niet de bekende koetjes en kalfjes gesprekken.
Nee, dit keer wat er eventueel kon gebeuren als er een tussenschotje losschoot.
En dat er daarom een touwtje aanzat voor de veiligheid. En dat Prins Bernhard dit ook een keer had meegemaakt.
Zeker te veel privé gelezen, dacht ik.
Maar het is wel gek want toch beïnvloede dit gesprek onbewust mijn ontspanning.
Niet dat ik dacht dat het tussenschotje, dat ook in mijn mond zat, kon losschieten.
Nee, dat niet, daar was het gesprek te absurd voor.
Maar toch, ik moest toevallig, wat speeksel wegslikken maar werd verhinderd door een afwezig afzuigslangetje. Ik mompelde wat dat ik moest slikken en gebaarde hiernaar. Maar dit lukte niet omdat ik mijn mond erg ver open had. De gevulde kies zat helemaal achterin waar ze mee bezig was.
Toen de tandarts zei even wachten hoor, het is zo klaar. En ze zuigde een luttele seconden daarna mijn speeksel weg. In die luttele seconden kreeg ik het spaans benauwd en probeerde ik zo stil mogelijk te blijven liggen.
Het enige wat ik kon doen.
Toen ze klaar met me waren, nam ik het voorval nogal luchtig op en de tandarts zei dat er niks aan me te zien was geweest? En knap hoor die mantra van je (ik wilde niet verdoofd worden dit keer) en ze klopte me op mijn schouder............ en weg was ze naar de volgende patiënt.
Ik was vooral verbaasd dat ik op deze manier gesust werd; wat kon ik anders doen dan het lijdzaam ondergaan en blijven liggen?
Tegen de assistente zei ik dat ik het wel even spaans benauwd had toen ik niet kon slikken.
Maar eenmaal thuis vond ik het zo'n absurde situatie dat ze boven mijn hoofd zo'n gesprek voerden; alsof ik er niet bij was. Maar ook het niet goed in de gaten houden van mijn af te voeren speeksel.
Waardoor ik het zo benauwd kreeg dat ik dit liever niet weer wilde meemaken.
Daarom schreef ik een assertieve brief, beleefd, zakelijk en duidelijk.
Dat ik de brief wel tien keer herschreven heb, want hoe zet je zo'n brief op?
Laat ik alleen mijn angst zien; dat ik dit nooit weer wil meemaken, en er tegenop zie om terug te komen. Of is dit te aangezet en neemt ze mij dan wel serieus?
Dat laatste wil ik vooral, serieus genomen worden.
Dus het is een zakelijk brief geworden. Nu maar hopen dat het weer niet te zakelijk is en ze gaat denken, oh, is dit alles, next patiënt...........
De brief op de fiets nog de volgende dag aan de secretaresse gegeven of ze de brief aan de tandarts wilde geven, "het is persoonlijk", zei ik. Dit stond alsnog vermeld op de brief. Voor mij hoefde er geen hele klachtencommissie ingespannen te worden. Dit was een lichte uitglijer en hoefde nou niet als een zware zaak behandeld te worden, vond ik. Iedereen mag fouten maken, was mijn mantra, toch?
Maar daarom mocht ik wel laten weten dat ik deze setting niet fijn had gevonden..................... en dat was het dan.
Maandagavond heb ik een volgende sessie. Een herkansing op een betere zorg?
Dit keer twee gaatjes te vullen.................
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Dit keer beleefde ik een vervelende setting wat me nog nooit is overkomen.
Het was zo'n absurde situatie dat mijn mond ervan open viel. Dat hoefde dan deze keer niet.
De tandarts hing boven mij en zij en haar assistente hadden dit keer niet de bekende koetjes en kalfjes gesprekken.
Nee, dit keer wat er eventueel kon gebeuren als er een tussenschotje losschoot.
En dat er daarom een touwtje aanzat voor de veiligheid. En dat Prins Bernhard dit ook een keer had meegemaakt.
Zeker te veel privé gelezen, dacht ik.
Maar het is wel gek want toch beïnvloede dit gesprek onbewust mijn ontspanning.
Niet dat ik dacht dat het tussenschotje, dat ook in mijn mond zat, kon losschieten.
Nee, dat niet, daar was het gesprek te absurd voor.
Maar toch, ik moest toevallig, wat speeksel wegslikken maar werd verhinderd door een afwezig afzuigslangetje. Ik mompelde wat dat ik moest slikken en gebaarde hiernaar. Maar dit lukte niet omdat ik mijn mond erg ver open had. De gevulde kies zat helemaal achterin waar ze mee bezig was.
Toen de tandarts zei even wachten hoor, het is zo klaar. En ze zuigde een luttele seconden daarna mijn speeksel weg. In die luttele seconden kreeg ik het spaans benauwd en probeerde ik zo stil mogelijk te blijven liggen.
Het enige wat ik kon doen.
Toen ze klaar met me waren, nam ik het voorval nogal luchtig op en de tandarts zei dat er niks aan me te zien was geweest? En knap hoor die mantra van je (ik wilde niet verdoofd worden dit keer) en ze klopte me op mijn schouder............ en weg was ze naar de volgende patiënt.
Ik was vooral verbaasd dat ik op deze manier gesust werd; wat kon ik anders doen dan het lijdzaam ondergaan en blijven liggen?
Tegen de assistente zei ik dat ik het wel even spaans benauwd had toen ik niet kon slikken.
Maar eenmaal thuis vond ik het zo'n absurde situatie dat ze boven mijn hoofd zo'n gesprek voerden; alsof ik er niet bij was. Maar ook het niet goed in de gaten houden van mijn af te voeren speeksel.
Waardoor ik het zo benauwd kreeg dat ik dit liever niet weer wilde meemaken.
Daarom schreef ik een assertieve brief, beleefd, zakelijk en duidelijk.
Dat ik de brief wel tien keer herschreven heb, want hoe zet je zo'n brief op?
Laat ik alleen mijn angst zien; dat ik dit nooit weer wil meemaken, en er tegenop zie om terug te komen. Of is dit te aangezet en neemt ze mij dan wel serieus?
Dat laatste wil ik vooral, serieus genomen worden.
Dus het is een zakelijk brief geworden. Nu maar hopen dat het weer niet te zakelijk is en ze gaat denken, oh, is dit alles, next patiënt...........
De brief op de fiets nog de volgende dag aan de secretaresse gegeven of ze de brief aan de tandarts wilde geven, "het is persoonlijk", zei ik. Dit stond alsnog vermeld op de brief. Voor mij hoefde er geen hele klachtencommissie ingespannen te worden. Dit was een lichte uitglijer en hoefde nou niet als een zware zaak behandeld te worden, vond ik. Iedereen mag fouten maken, was mijn mantra, toch?
Maar daarom mocht ik wel laten weten dat ik deze setting niet fijn had gevonden..................... en dat was het dan.
Maandagavond heb ik een volgende sessie. Een herkansing op een betere zorg?
Dit keer twee gaatjes te vullen.................
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
donderdag 6 juli 2017
Ambers gebit is aan renovatie toe
Tien dagen terug was Amber een zielig hoopje want zij was net geopereerd aan haar gebit. De dierenarts schrok van de slechte staat van Ambers gebit en vertelde dat er 6 kiezen getrokken waren die al los zaten.
Bij de volgende renovatie moeten er nogmaals 6 getrokken worden. Natuurlijk schrok ik ook en zei van schrik of er nog wel wat over bleef van Ambers gebit.
Gelukkig gaat het anders dan bij mensen. Ze kan in de toekomst gelukkig botjes blijven eten omdat haar kaken hard genoeg worden om hiermee te kauwen.
Toen ik arriveerde met de dierenambulance om haar weer op te halen zag ze er weer op het oog fit uit. Ze keek helder uit haar ogen en ik dacht dit wordt een makkie. Een plasje gedaan naast de flat en toen naar binnen.
Eénmaal binnen ging ze op haar matje liggen en werd ze wat slomer. Ze mocht enkele uren na thuiskomst niet suffer worden. Dit moest ik in de gaten houden.
Daarom moest ik haar activeren om haar na één á twee uur weer een plas te laten doen.
Ze had in iedergeval wel behoefte aan eten. Een beetje macaroni mocht ze hebben met gekookte kipfilet. Makkelijk glijbare brokken dat was het recept voor de komende 10 dagen.
Ik gaf haar ook een beetje van het bouillon om aan te sterken.
Maar toen bleek dat ze nog geen controle over haar blaas had omdat ze zomaar op het kleed een plas deed. Daarom liet ik haar om de anderhalf á twee uur er eventjes uit.
Het kippebouillon bleef ik haar wel geven, verspreid over de eerste drie dagen, smorgens en savonds. Ze smulde ervan.
De eerste drie dagen bleek ze geen behoefte te hebben aan een langere wandeling dan een plas naast de flat. De dagen daarna liet ik haar een klein rondje om de benzinepomp lopen van hooguit tien minuten.
En ben begonnen na de vijfde dag met opbouwen van de wandelingen met maximaal één wandeling van een half uur. Het is nu de negende dag en ik heb met haar een uur smorgens gelopen. Dit bleek toch wat te ver te zijn voor haar. Onderweg merkte ik er niks van maar thuis was ze sloom.
Ondanks dat ze de vorige dag wat fitter was toen ze ook een uurtje in rustig tempo liep eind van de dag.
Dus ik doe het nu weer wat rustiger aan met kortere wandelingen van maximaal drie kwartier één lange wandeling per dag en de rest korte wandelingetjes van iets van twintig minuten. Totaal max twee uur totaal per dag.
Dat is een stuk korter dan we gewend waren. Toch bevalt me het rustige tempo wel. Ik houd haar nu wat in en korter. En ik ben van plan om in de toekomst niet meer zulke enden te gaan lopen. Een keer in het weekend maar niet meer elke dag. Mijn lichaam gaf ook een seintje dat ik het wat kalmer aan moest doen. Ook al wil je dat niet zo gauw inzien. Ik kreeg wel pijntjes hier en daar in mijn gewrichten.
Amber slaapt als een marmotje nu, na haar ochtendwandeling.
Het is bijna twee uur en warm, zo'n 25 graden op het balkon.
Voor vandaag doe ik rustig aan met haar en met mijzelf ...............
Het wordt trouwens sparen en nog eens sparen want de dierenarts rekeningen zijn niet goedkoop.
Het is een goede oefening in wat heb ik echt nodig en wat wil ik hebben.
Daar zit een enorm verschil in. Tot nu toe heb ik mezelf alleen getrakteerd op een leuk vrolijk plastic tafelzeiltje voor de keukentafel. Had ik al jaren nodig maar kon niet slagen. Verder koop ik niks meer voor mijzelf wat overbodig of luxe is.
Zo kan ik toch nog wat sparen om de rekeningen te betalen.
En dat voelt best goed!
een vriendelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Bij de volgende renovatie moeten er nogmaals 6 getrokken worden. Natuurlijk schrok ik ook en zei van schrik of er nog wel wat over bleef van Ambers gebit.
Gelukkig gaat het anders dan bij mensen. Ze kan in de toekomst gelukkig botjes blijven eten omdat haar kaken hard genoeg worden om hiermee te kauwen.
Toen ik arriveerde met de dierenambulance om haar weer op te halen zag ze er weer op het oog fit uit. Ze keek helder uit haar ogen en ik dacht dit wordt een makkie. Een plasje gedaan naast de flat en toen naar binnen.
Eénmaal binnen ging ze op haar matje liggen en werd ze wat slomer. Ze mocht enkele uren na thuiskomst niet suffer worden. Dit moest ik in de gaten houden.
Daarom moest ik haar activeren om haar na één á twee uur weer een plas te laten doen.
Ze had in iedergeval wel behoefte aan eten. Een beetje macaroni mocht ze hebben met gekookte kipfilet. Makkelijk glijbare brokken dat was het recept voor de komende 10 dagen.
Ik gaf haar ook een beetje van het bouillon om aan te sterken.
Maar toen bleek dat ze nog geen controle over haar blaas had omdat ze zomaar op het kleed een plas deed. Daarom liet ik haar om de anderhalf á twee uur er eventjes uit.
Het kippebouillon bleef ik haar wel geven, verspreid over de eerste drie dagen, smorgens en savonds. Ze smulde ervan.
De eerste drie dagen bleek ze geen behoefte te hebben aan een langere wandeling dan een plas naast de flat. De dagen daarna liet ik haar een klein rondje om de benzinepomp lopen van hooguit tien minuten.
En ben begonnen na de vijfde dag met opbouwen van de wandelingen met maximaal één wandeling van een half uur. Het is nu de negende dag en ik heb met haar een uur smorgens gelopen. Dit bleek toch wat te ver te zijn voor haar. Onderweg merkte ik er niks van maar thuis was ze sloom.
Ondanks dat ze de vorige dag wat fitter was toen ze ook een uurtje in rustig tempo liep eind van de dag.
Dus ik doe het nu weer wat rustiger aan met kortere wandelingen van maximaal drie kwartier één lange wandeling per dag en de rest korte wandelingetjes van iets van twintig minuten. Totaal max twee uur totaal per dag.
Dat is een stuk korter dan we gewend waren. Toch bevalt me het rustige tempo wel. Ik houd haar nu wat in en korter. En ik ben van plan om in de toekomst niet meer zulke enden te gaan lopen. Een keer in het weekend maar niet meer elke dag. Mijn lichaam gaf ook een seintje dat ik het wat kalmer aan moest doen. Ook al wil je dat niet zo gauw inzien. Ik kreeg wel pijntjes hier en daar in mijn gewrichten.
Amber slaapt als een marmotje nu, na haar ochtendwandeling.
Het is bijna twee uur en warm, zo'n 25 graden op het balkon.
Voor vandaag doe ik rustig aan met haar en met mijzelf ...............
Het wordt trouwens sparen en nog eens sparen want de dierenarts rekeningen zijn niet goedkoop.
Het is een goede oefening in wat heb ik echt nodig en wat wil ik hebben.
Daar zit een enorm verschil in. Tot nu toe heb ik mezelf alleen getrakteerd op een leuk vrolijk plastic tafelzeiltje voor de keukentafel. Had ik al jaren nodig maar kon niet slagen. Verder koop ik niks meer voor mijzelf wat overbodig of luxe is.
Zo kan ik toch nog wat sparen om de rekeningen te betalen.
En dat voelt best goed!
een vriendelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
zaterdag 27 mei 2017
Italiaanse salade of salade Taboulé
Met de aanhoudende warmte is het heerlijk om een kant en klare maaltijd op tafel te zetten. Het liefst met een wit biertje of een Bavaria non alcohol.
De Italiaanse salade van Lidl is een erg lekkere frisse salade met sla paprika komkommer, kaas, mix van pompoenzaadjes/gedroogde tomaatjes, krokante blokjes brood en een heerlijk fris sausje.
Een stokbroodje met kruidenboter doet het lekker hierbij.
Ook lekker is de salade Taboulé van de Aldi. Dit is een frisse couscous met rozijntjes, paprika, munt, ui, wortel of abrikoos.
Is voldoende voor 1 persoon. Ik hoef hier niks meer bij want het vult genoeg.
Dat is het fijne van te warme dagen: het houdt je een keer uit de keuken.
Het werd dan ook 28 graden vandaag. Smorgens was het nog erg aangenaam op het balkon met een windje onder de parasol. Zelf maak ik dan een ijskoffie van twee sticks expresso nescafé, scheut kokend water erop, twee melkkuipjes, sojamelk erbij en vier ijsklonten. Voila! Een bolletje ijs is natuurlijk ook erg lekker maar dat had ik niet en zo smaakt het ook prima!
Na de lunch vertrokken; kwark met muesli, groene thee en ik was klaar voor de wandeling met Amber. Naar Schipborg met een heerlijke koele aircobus.
En al gauw blijven we op het zandpad "kleven", die naar Schipborg leidt. Verder zijn we niet gekomen. We zoeken koele winderige plekjes op bij de weilanden grenzend aan het pad ter afwisseling. Omdat we nu veel later weggingen van huis werd het zandpad nu door de zon beschenen. Ondanks de hoge bomen, bood deze te weinig schaduw. Veel te warm! De citroen geperste drankjes, die ik van te voren had klaargemaakt, waren wel heerlijk nu. Dus Schipborg hebben we niet gezien dit keer.
We blijven gewoon de volgende keer de hele dag thuis of in het park.
Ik heb net weeronline bekeken en zie tot mijn schrik dat het 30 graden was!
Gisteren en op tv voorspelden ze nog 28 graden, het kan per dag nog veranderen.
Morgen 24 graden en maandag weer 27 graden; broeierige dagen.
Dinsdag weer "normale" temperaturen 22 graden en daarna zelfs 19 graden.
Niet normaal die extreme temperatuurschommelingen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De Italiaanse salade van Lidl is een erg lekkere frisse salade met sla paprika komkommer, kaas, mix van pompoenzaadjes/gedroogde tomaatjes, krokante blokjes brood en een heerlijk fris sausje.
Een stokbroodje met kruidenboter doet het lekker hierbij.
Ook lekker is de salade Taboulé van de Aldi. Dit is een frisse couscous met rozijntjes, paprika, munt, ui, wortel of abrikoos.
Is voldoende voor 1 persoon. Ik hoef hier niks meer bij want het vult genoeg.
Dat is het fijne van te warme dagen: het houdt je een keer uit de keuken.
Het werd dan ook 28 graden vandaag. Smorgens was het nog erg aangenaam op het balkon met een windje onder de parasol. Zelf maak ik dan een ijskoffie van twee sticks expresso nescafé, scheut kokend water erop, twee melkkuipjes, sojamelk erbij en vier ijsklonten. Voila! Een bolletje ijs is natuurlijk ook erg lekker maar dat had ik niet en zo smaakt het ook prima!
Na de lunch vertrokken; kwark met muesli, groene thee en ik was klaar voor de wandeling met Amber. Naar Schipborg met een heerlijke koele aircobus.
En al gauw blijven we op het zandpad "kleven", die naar Schipborg leidt. Verder zijn we niet gekomen. We zoeken koele winderige plekjes op bij de weilanden grenzend aan het pad ter afwisseling. Omdat we nu veel later weggingen van huis werd het zandpad nu door de zon beschenen. Ondanks de hoge bomen, bood deze te weinig schaduw. Veel te warm! De citroen geperste drankjes, die ik van te voren had klaargemaakt, waren wel heerlijk nu. Dus Schipborg hebben we niet gezien dit keer.
We blijven gewoon de volgende keer de hele dag thuis of in het park.
Ik heb net weeronline bekeken en zie tot mijn schrik dat het 30 graden was!
Gisteren en op tv voorspelden ze nog 28 graden, het kan per dag nog veranderen.
Morgen 24 graden en maandag weer 27 graden; broeierige dagen.
Dinsdag weer "normale" temperaturen 22 graden en daarna zelfs 19 graden.
Niet normaal die extreme temperatuurschommelingen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
vervolg broedactiviteiten
Er zijn geen broedactiviteiten meer gesignaleerd.
Dus de conclusie kan wel getrokken worden dat het broedse paar ergens anders hun nestje hebben uitgezocht.
Misschien had vader koolmees in spé een pauze ingelast en bezocht hij zijn favoriete winterverblijf nog een keer op...................
Vaak kiezen de mannetjes de plek van het nestje uit en deze wordt dan al of niet goedgekeurd door het vrouwtje.
Ik wens het koolmezen paar veel succes in hun broedactiviteiten en mogen ze hun jongen veilig grootbrengen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Dus de conclusie kan wel getrokken worden dat het broedse paar ergens anders hun nestje hebben uitgezocht.
Misschien had vader koolmees in spé een pauze ingelast en bezocht hij zijn favoriete winterverblijf nog een keer op...................
Vaak kiezen de mannetjes de plek van het nestje uit en deze wordt dan al of niet goedgekeurd door het vrouwtje.
Ik wens het koolmezen paar veel succes in hun broedactiviteiten en mogen ze hun jongen veilig grootbrengen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
donderdag 25 mei 2017
vervolg broedactiviteiten
Het is nu en paar dagen verder en ik zie wel heel weinig activiteiten rondom het nestkastje. Of het moet in die tijden zijn dat ik er niet ben.
Gisteren was er smorgens niks te zien, eind van de middag en de avond ook niet.
Nu vanochtend was ik nogal laat met ontbijten en zag tot mijn verbazing mijn logee de koolmees eerst op het dakje en later was hij zich wat aan het wassen op het stokje voor het nestkastje. Vader in spe zag er heel relaxt uit.
Maar hij ging niet zijn vriendin voeren en was even later ook weer verdwenen.
Zouden ze toch een andere broedplek uitgezocht hebben?
Ik heb gelezen dat een stel koolmezen hun eieren of zelfs de jongen in de steek kunnen laten om onder betere omstandigheden opnieuw te beginnen!
Dus dit kan het geval zijn.
Een prima winterverblijf maar voor het broeden moeten de omstandigheden beter zijn. Mijn logee kon mijn rituelen van matjes kloppen blijkbaar wel waarderen in de winter.
De eventuele activiteiten worden vervolgd!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Gisteren was er smorgens niks te zien, eind van de middag en de avond ook niet.
Nu vanochtend was ik nogal laat met ontbijten en zag tot mijn verbazing mijn logee de koolmees eerst op het dakje en later was hij zich wat aan het wassen op het stokje voor het nestkastje. Vader in spe zag er heel relaxt uit.
Maar hij ging niet zijn vriendin voeren en was even later ook weer verdwenen.
Zouden ze toch een andere broedplek uitgezocht hebben?
Ik heb gelezen dat een stel koolmezen hun eieren of zelfs de jongen in de steek kunnen laten om onder betere omstandigheden opnieuw te beginnen!
Dus dit kan het geval zijn.
Een prima winterverblijf maar voor het broeden moeten de omstandigheden beter zijn. Mijn logee kon mijn rituelen van matjes kloppen blijkbaar wel waarderen in de winter.
De eventuele activiteiten worden vervolgd!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
dinsdag 23 mei 2017
Wordt mijn logee de koolmees vader?
Vanaf 2013 heb ik in de winter en het koude voorjaar regelmatig een koolmees als logee.
Na zijn mislukte relatie perikelen is daar opeens een nieuwe vriendin!
Achteraf heb ik haar wel eens gespot en dacht dat het een nog erg jong koolmeesje was. Zij past in ieder geval wel door de opening van het nestkastje!
(de vorige relatie moest zich namelijk met moeite door de opening wringen en heb ik het stel nooit meer gezien.
Ik zag opeens smorgens mijn logee met voedsel in zijn snavel bij het gaatje van het nestkastje deze week. Maar hij was ook zo weer verdwenen en ik zag hem niet meer.
Tot vanochtend ik weer een éénmalige voedseldropping van de koolmees zag.
Het verbaasd mij dat zij zo dichtbij mijn huis hun nestje toch hebben goed bevonden. Want ik ben regelmatig op het balkon met het mooie weer nu. Parasol uitklappen en parasol weer dicht, plantjes water geven of verpotten.
Ook mijn dagelijkse rituelen van Ambers matjes uitkloppen doen hun blijkbaar niks.
De broedperikelen gaan als volgt.
Als het nestje met mos, veertjes, bladeren, takjes zijn bedekt, legt het vrouwtje per dag 1 ei tot een hoeveelheid van 10 eitjes totaal. Daarna gaat het vrouwtje pas broeden en voert het mannetje haar. Maar ook het vrouwtje verlaat het nest weleens.
Als de eitjes na 2 weken zijn uitgekomen gaan ze om de beurt de jongen voeren.
Het duurt 16 tot 23 dagen voordat de jonge koolmeesjes uitvliegen.
Tijdens het broeden geeft het mannetje zo'n 2 keer per uur voedsel aan het vrouwtje.
Het vrouwtje verlaat het nest ook, zo'n 1 maal per uur.
De meeste activiteiten vinden plaats smorgens vóór 9 uur en smiddags tussen 12.00 - 16.00 uur.
Tijdens het voederen van de jonge koolmeesjes zijn de meeste voedseldroppings door beide ouders 15-20 keer per uur vóór 9 uur en vanaf 18.00-20.00 ook net zo veel per uur. Later wordt dit zelfs 47 keer per uur voor de jonge koolmeesjes uitvliegen.
Na ongeveer 20.00 uur vinden er geen activiteiten meer plaats en is de dag om.
Smorgens vanaf 5-6 uur begint de drukke dag weer.
Dat was zo'n beetje het schema van de koolmezen broedactiviteiten.
Nu denk ik dat ze in de fase zitten van het eieren leggen of broeden. Maar zeker weten doe ik het niet want ik zie de koolmezen te weinig. Wel weet ik nu dat de meeste activiteiten plaatsvinden vóór 9.00 uur en vanaf 12.00-16.00 uur zo ongeveer. Als ik aan mijn ontbijt zit rond die tijd klopt dat wel zo'n beetje.
Dat er nu net dit jaar een schildersonderhoudsbeurt plaatsvind op onze balkonnen, is natuurlijk een erg storend element.
Natuurlijk heb ik gevraagd of de schilders rekening konden houden met het broedende stel. Ze stonden hier gelukkig open voor. Maar ja, het schilderen moet wel gebeuren en storend blijft het voor dit prille koolmeesjespaar.
Ik hoop dat de koolmezen ook nu gewoon doorgaan met hun activiteiten en zich niks aantrekken van al het rumoer om hun heen.
Maar spannend blijft het wel.
Ik krijg er een kloeks moedergevoel van, zo van blijf alsjeblieft van mijn koolmezen af!
Vanmorgen rondje met Amber gelopen en zag dat de schilders aan de achterkant waren begonnen, in plaats van de voorkant.
Zouden ze nu al rekening met het broedende stel houden?
Het kan haast niet mooier, dan krijgen ze van mij de warme douche of in dit geval iets van bier of ijsjes met dit warme weer!
Wordt vervolgt!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Na zijn mislukte relatie perikelen is daar opeens een nieuwe vriendin!
Achteraf heb ik haar wel eens gespot en dacht dat het een nog erg jong koolmeesje was. Zij past in ieder geval wel door de opening van het nestkastje!
(de vorige relatie moest zich namelijk met moeite door de opening wringen en heb ik het stel nooit meer gezien.
Ik zag opeens smorgens mijn logee met voedsel in zijn snavel bij het gaatje van het nestkastje deze week. Maar hij was ook zo weer verdwenen en ik zag hem niet meer.
Tot vanochtend ik weer een éénmalige voedseldropping van de koolmees zag.
Het verbaasd mij dat zij zo dichtbij mijn huis hun nestje toch hebben goed bevonden. Want ik ben regelmatig op het balkon met het mooie weer nu. Parasol uitklappen en parasol weer dicht, plantjes water geven of verpotten.
Ook mijn dagelijkse rituelen van Ambers matjes uitkloppen doen hun blijkbaar niks.
De broedperikelen gaan als volgt.
Als het nestje met mos, veertjes, bladeren, takjes zijn bedekt, legt het vrouwtje per dag 1 ei tot een hoeveelheid van 10 eitjes totaal. Daarna gaat het vrouwtje pas broeden en voert het mannetje haar. Maar ook het vrouwtje verlaat het nest weleens.
Als de eitjes na 2 weken zijn uitgekomen gaan ze om de beurt de jongen voeren.
Het duurt 16 tot 23 dagen voordat de jonge koolmeesjes uitvliegen.
Tijdens het broeden geeft het mannetje zo'n 2 keer per uur voedsel aan het vrouwtje.
Het vrouwtje verlaat het nest ook, zo'n 1 maal per uur.
De meeste activiteiten vinden plaats smorgens vóór 9 uur en smiddags tussen 12.00 - 16.00 uur.
Tijdens het voederen van de jonge koolmeesjes zijn de meeste voedseldroppings door beide ouders 15-20 keer per uur vóór 9 uur en vanaf 18.00-20.00 ook net zo veel per uur. Later wordt dit zelfs 47 keer per uur voor de jonge koolmeesjes uitvliegen.
Na ongeveer 20.00 uur vinden er geen activiteiten meer plaats en is de dag om.
Smorgens vanaf 5-6 uur begint de drukke dag weer.
Dat was zo'n beetje het schema van de koolmezen broedactiviteiten.
Nu denk ik dat ze in de fase zitten van het eieren leggen of broeden. Maar zeker weten doe ik het niet want ik zie de koolmezen te weinig. Wel weet ik nu dat de meeste activiteiten plaatsvinden vóór 9.00 uur en vanaf 12.00-16.00 uur zo ongeveer. Als ik aan mijn ontbijt zit rond die tijd klopt dat wel zo'n beetje.
Dat er nu net dit jaar een schildersonderhoudsbeurt plaatsvind op onze balkonnen, is natuurlijk een erg storend element.
Natuurlijk heb ik gevraagd of de schilders rekening konden houden met het broedende stel. Ze stonden hier gelukkig open voor. Maar ja, het schilderen moet wel gebeuren en storend blijft het voor dit prille koolmeesjespaar.
Ik hoop dat de koolmezen ook nu gewoon doorgaan met hun activiteiten en zich niks aantrekken van al het rumoer om hun heen.
Maar spannend blijft het wel.
Ik krijg er een kloeks moedergevoel van, zo van blijf alsjeblieft van mijn koolmezen af!
Vanmorgen rondje met Amber gelopen en zag dat de schilders aan de achterkant waren begonnen, in plaats van de voorkant.
Zouden ze nu al rekening met het broedende stel houden?
Het kan haast niet mooier, dan krijgen ze van mij de warme douche of in dit geval iets van bier of ijsjes met dit warme weer!
Wordt vervolgt!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
woensdag 3 mei 2017
Iedereen mag fouten maken!
De underdog die in mij zit, heb ik lang gekoesterd, ontstaan in de tijd van puber, onzekerheid over allerlei zaken; zoals mijzelf niet gehoord voelen in een gezin waarin emoties of gevoelens nooit aan de orde kwamen of als "zwak" werden gezien. Of dat het nooit goed genoeg was wat ik deed, terwijl ik zelf best trots was over iets wat ik gepresteerd had. Er kwam altijd een maar achteraan.............
Maar ook werd er vroeger bij ons thuis nooit gepraat of gewoon gekeuveld. Altijd was het meteen felle kritiek op elkaar, een beetje gehakketak. We konden blijkbaar niet gewoon rustig met elkaar praten over dingen.
Erg zakelijk werden de dingen opgesomd of besproken en dat was het dan.
Ik kan me dan ook niet herinneren dat het echt gezellig was aan tafel bij ons.
En als je het er ergens niet mee eens was, dan was daar letterlijk het gat van de deur.
Ik voelde me als kind dan ook niet echt meetellen of gehoord.
Eigenlijk was ik een beetje bang voor mijn vader omdat hij zo fel was in zijn bewoordingen en kritiek. Ik had hier moeite mee en kon niet tegen hem op als puber. En ik liet me vaak overrulen door hem. Mijn moeder hield zich altijd een beetje op de achtergrond.
Wel kan ik me herinneren dat ik één keer eens fel van leer heb getrokken, wat achteraf niet echt door de beugel kon. Waar het omging weet ik niet meer maar ik had mijn moeder met niet al te nette woorden van repliek gediend. Met als gevolg dat daar letterlijke het gat van de deur was. Ik durfde dan ook niet meer binnen te komen. Waar ik dan heen moest wist ik niet en bang als ik was glipte ik toen met behulp van mijn zus stiekem via een raam weer het huis binnen. Mijn gezichtsverlies en schaamte van toen kan ik mij nu nog herinneren. Ik was toen denk ik een jaar of 12. Ook mijn zus kreeg het wel eens met mijn vader aan de stok. Ik zie het beeld nog voor me. Mijn vader trok haar van de trap aan haar haren naar beneden richting deur.
Om mij in de buitenwereld staande te houden heb ik met vallen en opstaan geleerd. Een erg onzeker meisje was ik. Ik deed stoer en vrolijk naar de buitenwereld. Confrontaties sterk vermijdend.
Naar mijn vrienden toe was ik één en al behulpzaamheid, begrip, gaf iedereen de ruimte en complimentjes. Wat ik heerlijk vond omdat ik dit zelf zo graag wilde krijgen. Ik creëerde voor mij een Utopia waar ik mij lekker in voelde.
Maar dit begon veel later tegen mij te werken omdat ik mezelf gewoon te kort deed en ik dit toen nog niet kon zien.
Nu vallen de schellen van mijn ogen.
Ik zoek nog steeds bevestiging van de buitenwereld op een verkeerde manier.
Vaak ben ik te gefocust op wat niet goed gaat.......... of reageer ik vanuit een underdog positie, vanuit een zwakkere positie, het bange meisje.
Focussen op lichtpuntjes, ankertjes, heb ik vaak gedaan. Maar ze zijn een beetje verwaterd, te veel shit happens.
Dat ik keer op keer ervaar dat naar bevestiging zoeken niet meer werkt, is mij pijnlijk duidelijk geworden Steeds maar bevestiging willen hebben van iedereen, dat is confronterend als het niet werkt en elk contact van je afkeert.
Ja, ik had het niet door. Wat deed ik verkeerd? Het lag allemaal aan die ander. Want ik deed toch zo mijn best? Ook om mij juist open te stellen? Ik dacht dat de wereld mij alleen kon begrijpen als ik mij maar open genoeg opstelde want BEGRIP dat was toen mijn sleutel tot alles. Ik had begrip voor en gaf ruimte aan iedereen. Dan had een ander toch ook begrip voor mij? dacht ik.
Ik vergat dus het belangrijkste, namelijk, dat ik mijzelf nog moest accepteren in plaats van dat de ander dit zou doen, in die volgorde, in situaties die mij verder konden helpen. Veelal autoriteiten. Wat voelde ik mij afhankelijk en kwetsbaar.
Ik zocht nog steeds de bevestiging van mijn ouders die mij niet zagen of hoorden! Daarom ging ik confrontaties uit de weg, bang om overruled te worden.
Zo ben ik blijven hangen in een fase waarin ik niet meer groeide.
Ik deed assertiviteitstrainingen. Voor mij was het nooit "echt" want het was immers maar toneelspel. En beide partijen wisten immers zich keurig aan de regels te houden zoals het hoorde: hoor en wederhoor. De praktijk is weerbarstiger. Ik deed precies wat hoorde. Voor mij zat er een gigantisch gat tussen deze trainingen en de praktijk.
In mijn leven leken de autoriteiten allemaal op mijn vaders harde kant, waarmee ik niet kon dealen, of wat er op leek; star, geen invoelingsvermogen of diplomatie en vooral een muur waar ik nooit door heen kon komen. Ik liet me overrulen, het bange meisje in mij.
Dat ik op papier maar één kant belicht van mijn vader daar zou ik hem te kort meedoen. Want natuurlijk was hij meer dan dat.
Hij was zeer positief ingesteld, kon iedereen hierin meesleuren, met zijn bijna kinderlijke enthousiasme. Ook ging hij voor je door het vuur. Onrecht dat was iets waar hij niet tegen kon.
Wat ik nu leer hieruit?
De ruimte die ik altijd aan de ander gaf, die kan ik beter aan mezelf geven!
Dat ik de leeftijd van Sarah allang voorbij ben om tot deze conclusie te komen is wel pijnlijk. Maar beter laat dan nooit, dan maar.
Patronen zijn hardnekkig. Soms komt mijn underdog nog heviger naar boven als ze geen gehoor meer krijgt van de buitenwereld. En lijkt het alsof de underdog zich weer opnieuw wil laten gelden; zoiets van zie je me nou echt niet?
Nu weet ik dat de buitenwereld mij niet hoeft te zien als ik mijzelf maar zie.
En dat is dat jonge meisje die dan alleen maar wanhopig is en gezien wil worden.
Ik kan haar nu zien, ze is een deel van mij. Ik weet nu haar positie en haar geschiedenis.
Ik deel nu niet altijd meer mijn diepste gevoelens of emoties. Het is nu een keuze, toen was het een patroon om bevestiging te krijgen.
Bevestiging hoef ik niet meer te krijgen.
Ook is het erg vermoeiend om dit steeds maar te willen. En daarom heb ik er geen behoefte meer aan.
Misschien is dit pas volwassen worden! Alleluja, wat een pijnlijk proces................
We zijn allemaal in ons eigen proces bezig en daarom kunnen we maar beter van elkaar leren. Fouten maken mag! Iedereen! Hoe relaxt is dat!
Op een rustige manier zeggen wat ik nodig heb en dat gewoon rustig blijven herhalen dat is pas sterk en volwassen zijn. En als de ander nou eenmaal niet altijd meteen op een voor mij juiste manier reageert, dat kan, want ook zij zijn met hun eigen proces bezig. Dan ga ik ook rustig verder met mijn proces.
Nu mijn nieuwe gebruiksaanwijzing nog in de praktijk brengen.
Patronen zijn er om doorbroken te worden.
Alle begin is moeilijk maar er is een begin en een bewustwording.
Wat nog vooraf ging aan deze bewustwording was een kleine overwinning toen ik recent een baan als koerier eerst wel zag zitten maar helaas in de praktijk bleek dit een te drukke belasting te zijn. Het gevlieg van hot naar her en vooral constant op tijd staan. (Voor stress ben ik nog steeds erg gevoelig,na mijn overspannenheid) Toen ik aangaf dat ik de druk niet aankon van deze baan bij mijn coach, bleek zij alle begrip hiervoor te hebben! Het was voor mij een verademing dat ik begrip een keer terug kreeg van een "autoriteit". Het voelde alsof ik de steeds maar terugkerende hindernis had overwonnen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Maar ook werd er vroeger bij ons thuis nooit gepraat of gewoon gekeuveld. Altijd was het meteen felle kritiek op elkaar, een beetje gehakketak. We konden blijkbaar niet gewoon rustig met elkaar praten over dingen.
Erg zakelijk werden de dingen opgesomd of besproken en dat was het dan.
Ik kan me dan ook niet herinneren dat het echt gezellig was aan tafel bij ons.
En als je het er ergens niet mee eens was, dan was daar letterlijk het gat van de deur.
Ik voelde me als kind dan ook niet echt meetellen of gehoord.
Eigenlijk was ik een beetje bang voor mijn vader omdat hij zo fel was in zijn bewoordingen en kritiek. Ik had hier moeite mee en kon niet tegen hem op als puber. En ik liet me vaak overrulen door hem. Mijn moeder hield zich altijd een beetje op de achtergrond.
Wel kan ik me herinneren dat ik één keer eens fel van leer heb getrokken, wat achteraf niet echt door de beugel kon. Waar het omging weet ik niet meer maar ik had mijn moeder met niet al te nette woorden van repliek gediend. Met als gevolg dat daar letterlijke het gat van de deur was. Ik durfde dan ook niet meer binnen te komen. Waar ik dan heen moest wist ik niet en bang als ik was glipte ik toen met behulp van mijn zus stiekem via een raam weer het huis binnen. Mijn gezichtsverlies en schaamte van toen kan ik mij nu nog herinneren. Ik was toen denk ik een jaar of 12. Ook mijn zus kreeg het wel eens met mijn vader aan de stok. Ik zie het beeld nog voor me. Mijn vader trok haar van de trap aan haar haren naar beneden richting deur.
Om mij in de buitenwereld staande te houden heb ik met vallen en opstaan geleerd. Een erg onzeker meisje was ik. Ik deed stoer en vrolijk naar de buitenwereld. Confrontaties sterk vermijdend.
Naar mijn vrienden toe was ik één en al behulpzaamheid, begrip, gaf iedereen de ruimte en complimentjes. Wat ik heerlijk vond omdat ik dit zelf zo graag wilde krijgen. Ik creëerde voor mij een Utopia waar ik mij lekker in voelde.
Maar dit begon veel later tegen mij te werken omdat ik mezelf gewoon te kort deed en ik dit toen nog niet kon zien.
Nu vallen de schellen van mijn ogen.
Ik zoek nog steeds bevestiging van de buitenwereld op een verkeerde manier.
Vaak ben ik te gefocust op wat niet goed gaat.......... of reageer ik vanuit een underdog positie, vanuit een zwakkere positie, het bange meisje.
Focussen op lichtpuntjes, ankertjes, heb ik vaak gedaan. Maar ze zijn een beetje verwaterd, te veel shit happens.
Dat ik keer op keer ervaar dat naar bevestiging zoeken niet meer werkt, is mij pijnlijk duidelijk geworden Steeds maar bevestiging willen hebben van iedereen, dat is confronterend als het niet werkt en elk contact van je afkeert.
Ja, ik had het niet door. Wat deed ik verkeerd? Het lag allemaal aan die ander. Want ik deed toch zo mijn best? Ook om mij juist open te stellen? Ik dacht dat de wereld mij alleen kon begrijpen als ik mij maar open genoeg opstelde want BEGRIP dat was toen mijn sleutel tot alles. Ik had begrip voor en gaf ruimte aan iedereen. Dan had een ander toch ook begrip voor mij? dacht ik.
Ik vergat dus het belangrijkste, namelijk, dat ik mijzelf nog moest accepteren in plaats van dat de ander dit zou doen, in die volgorde, in situaties die mij verder konden helpen. Veelal autoriteiten. Wat voelde ik mij afhankelijk en kwetsbaar.
Ik zocht nog steeds de bevestiging van mijn ouders die mij niet zagen of hoorden! Daarom ging ik confrontaties uit de weg, bang om overruled te worden.
Zo ben ik blijven hangen in een fase waarin ik niet meer groeide.
Ik deed assertiviteitstrainingen. Voor mij was het nooit "echt" want het was immers maar toneelspel. En beide partijen wisten immers zich keurig aan de regels te houden zoals het hoorde: hoor en wederhoor. De praktijk is weerbarstiger. Ik deed precies wat hoorde. Voor mij zat er een gigantisch gat tussen deze trainingen en de praktijk.
In mijn leven leken de autoriteiten allemaal op mijn vaders harde kant, waarmee ik niet kon dealen, of wat er op leek; star, geen invoelingsvermogen of diplomatie en vooral een muur waar ik nooit door heen kon komen. Ik liet me overrulen, het bange meisje in mij.
Dat ik op papier maar één kant belicht van mijn vader daar zou ik hem te kort meedoen. Want natuurlijk was hij meer dan dat.
Hij was zeer positief ingesteld, kon iedereen hierin meesleuren, met zijn bijna kinderlijke enthousiasme. Ook ging hij voor je door het vuur. Onrecht dat was iets waar hij niet tegen kon.
Wat ik nu leer hieruit?
De ruimte die ik altijd aan de ander gaf, die kan ik beter aan mezelf geven!
Dat ik de leeftijd van Sarah allang voorbij ben om tot deze conclusie te komen is wel pijnlijk. Maar beter laat dan nooit, dan maar.
Patronen zijn hardnekkig. Soms komt mijn underdog nog heviger naar boven als ze geen gehoor meer krijgt van de buitenwereld. En lijkt het alsof de underdog zich weer opnieuw wil laten gelden; zoiets van zie je me nou echt niet?
Nu weet ik dat de buitenwereld mij niet hoeft te zien als ik mijzelf maar zie.
En dat is dat jonge meisje die dan alleen maar wanhopig is en gezien wil worden.
Ik kan haar nu zien, ze is een deel van mij. Ik weet nu haar positie en haar geschiedenis.
Ik deel nu niet altijd meer mijn diepste gevoelens of emoties. Het is nu een keuze, toen was het een patroon om bevestiging te krijgen.
Bevestiging hoef ik niet meer te krijgen.
Ook is het erg vermoeiend om dit steeds maar te willen. En daarom heb ik er geen behoefte meer aan.
Misschien is dit pas volwassen worden! Alleluja, wat een pijnlijk proces................
We zijn allemaal in ons eigen proces bezig en daarom kunnen we maar beter van elkaar leren. Fouten maken mag! Iedereen! Hoe relaxt is dat!
De ander mag fouten maken en ik óók! En de consequenties hiervan aanvaarden.
Zo stel ik mezelf steeds meer vrijheden toe!
Zo stel ik mezelf steeds meer vrijheden toe!
Op een rustige manier zeggen wat ik nodig heb en dat gewoon rustig blijven herhalen dat is pas sterk en volwassen zijn. En als de ander nou eenmaal niet altijd meteen op een voor mij juiste manier reageert, dat kan, want ook zij zijn met hun eigen proces bezig. Dan ga ik ook rustig verder met mijn proces.
Nu mijn nieuwe gebruiksaanwijzing nog in de praktijk brengen.
Patronen zijn er om doorbroken te worden.
Alle begin is moeilijk maar er is een begin en een bewustwording.
Wat nog vooraf ging aan deze bewustwording was een kleine overwinning toen ik recent een baan als koerier eerst wel zag zitten maar helaas in de praktijk bleek dit een te drukke belasting te zijn. Het gevlieg van hot naar her en vooral constant op tijd staan. (Voor stress ben ik nog steeds erg gevoelig,na mijn overspannenheid) Toen ik aangaf dat ik de druk niet aankon van deze baan bij mijn coach, bleek zij alle begrip hiervoor te hebben! Het was voor mij een verademing dat ik begrip een keer terug kreeg van een "autoriteit". Het voelde alsof ik de steeds maar terugkerende hindernis had overwonnen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
vrijdag 28 april 2017
Wat een schrik
Op onze ochtendwandeling langs de tuin van een rijtjes woning snuffelt Amber wat tussen beukenheggetjes en zit ze wat op te eten. Ik ben altijd erg alert op wat ze eet maar dit leek me niet goed.
Het lijken kunstmestkorrels, bruine kleine smalle bixkorrels. Ze vallen amper op tussen de aarde. Het hadden ook konijnen keuteltjes kunnen zijn maar die zijn ronder en groter.
Ik trek Amber weg en we lopen door. Het is nog maar het begin van de wandeling na een uur zijn we weer thuis. Als ik aan het stofzuigen ben komt Amber naar mij toe wat ze nooit doet. Want ze vindt het lawaai vreselijk. Dan gaat ze altijd naar een plek waar het rustiger is.
Ze wankeld op haar pootjes en haar koppie staat scheef. Haar ogen hevig knipperend. Er is iets heel mis met haar.
Ik loop naar haar toe en bestudeer wat er aan de hand kan zijn. Ze lijkt geen controle meer te hebben over haar poten en koppie. Ze maakt schokkende kleine bewegingen met haar pootjes en haar koppie, die ze constant scheef houd. Dat dit niet goed is, is mij erg duidelijk.
Ik moet in actie komen en bel gauw mijn nieuwe dierenarts. Mijn oude dierenarts is net met pensioen gegaan en Ambers gegevens zijn nu naar deze nieuwe dierenkliniek overgeheveld. Dit is meteen een eerste kennismaking met zieke Amber.
Ik vertel de assistente de verschijnselen van Amber en zeg dat ik meteen wil komen. Ik ben erg ongerust over haar.
Ze zegt dat het dan een spoedafspraak wordt en duurder is. Het maakt mij niks uit, als ze maar zo snel mogelijk geholpen wordt.
Omdat ik niet weet of de buren in de flat aanwezig zijn, wil ik geen tijd verliezen en bel meteen de dierenambulance om Amber te vervoeren. Ja, een auto zou nu handig zijn maar ja het is nu eenmaal zo. Afhankelijk zijn van anderen op cruciale momenten is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hou liever zelf de controle, controlefreak ! (ja, ik weet precies waar dit vandaan komt)
Gelukkig is de dierenambulance dicht in de buurt. Ze zijn zelfs in de dierenkliniek waar ik moet zijn!
Ik til Amber in de dierenambulance, ze ligt op een kleedje en ik naast haar op een opklapstoeltje. Ik houd haar vast. Bij de kliniek aangekomen komt de dierenarts en Amber volgt op haar wachelende pootjes. Ik vertel mijn verhaal.
Ze geeft Amber een spuitje zodat ze kan overgeven en ze de inhoud kan analyseren. Verder belt ze de giflijn op maar ze komen er niet uit wat het precies is. De schokkende beweginkjes van Ambers pootjes en koppie kunnen ze niet plaatsen.
Ze wil Amber houden in de kliniek om haar in de gaten te houden.
Ik vertrek en thuis eet ik nog wat. Daarna ga ik naar de plek waar de kunstmestkorrels liggen en neem ze mee in een plastic zakje. Bij de dierenkliniek geef ik het zakje aan de dierenarts ter onderzoeking. Het lijken inderdaad kunstmestkorrels zegt ze, ruikend aan de korrels. Ik vraag of ik nog even naar Amber mag kijken . Het is dan inmiddels half drie en ze zijn bezig haar Norit te geven, in pilvorm, wil niet lukken. Ze proberen het nu met zacht hondenvoer in een spuitvorm in haar bekkie. Dat ik aanwezig bent en rustig met haar praat stemt Amber wat kalmer en ze laat het spuitje toe in haar bekje toe.
Ik blijf een half uurtje bij haar maar besluit dan weg te gaan omdat Amber onrustig wordt en uit het hokje wil. "vrouwtje gaat even boodschappen doen, vrouwtje komt zo terug, goed zo", zeg ik En weg ben ik, mijn schat achterlatend....zucht, moeilijk. Eind van de middag zullen ze mij terugbellen hoe het met Amber gaat.
Wat verschrikkelijk vind ik dit wachten. De ergste senario gaat door mijn hoofd. Vooral omdat ik nog steeds niks hoor. Het is inmiddels bijna half 6.
Ik ben een "dweil".........zo langzamerhand. Eindelijk komt het verlossende telefoontje. Ik mag haar meenemen, alhoewel haar pootjes nog wel wat bewegen is ze nu een stuk opgeknapt. Omdat ik intussen ook google heb geraadpleeg, vraag ik hun of ze ook haar nieren en leverwaarden gecheckt hebben. Het kan namelijk zijn dat een hondje ogenschijnlijk beter lijkt maar dat haar nieren en lever toch erg beschadigd kunnen zijn. Deze organen krijgen immers heel wat te verduren.
Ik ben wel verbaasd dat dit niet gebeurd is maar ze zijn gelukkig bereid om dit alsnog te controleren. Dat geeft mij een gerust gevoel dat ze inderdaad helemaal oké is als ik haar weer meeneem. Nu moet ik nog een uurtje afwachten en bij geen bericht is mijn meissie in orde en kan ik haar ophalen.
Omdat ik gelukkig geen bericht heb gekregen besluit ik te lopen om Amber op te halen bij de kliniek. Als ik de dierenambulance in die tijd op bel om te bevestigen dat ze Amber kunnen ophalen, blijken ze voor mijn huis te staan!
We zien elkaar weer op de kliniek. Ik krijg instructies van de assistente mee om nog 3 keer norit te geven. Dan loop ik naar mijn meissie en doe het deurtje open. Haar staartje kwispelt zachtjes en ze maakt kleine piepgeluidjes.
Ik neem haar mee en zie dat ze weer steviger op haar pootjes staat en haar koppie staat weer recht. Wat fijn om mijn meissie weer beter te zien.
Thuis gekomen prak ik wat norit in een banaan en daarna slaapt ze.
Snachts moet ze er nog eventjes uit voor een plas.
En de volgende morgen is ze pas om half één aanspreekbaar als ik mijn jas aantrek om haar eens uit te laten. Haar urine vang ik op in een plat plastic bakje.
Ik houd haar kort aan de riem en als ze gaat zitten schuif ik het lage bakje eronder zonder dat ze het merkt. Gelukt, daarna hevel ik het over in het potje van de kliniek.
Amber is nog erg lusteloos en ze staat wat beteuterd op het grasveldje. Ze lijkt geen zin in een verdere wandeling en we gaan weer naar huis. Ze krijgt nog wat Norit in een banaan en slaapt dan weer. Achteraf mocht ze geen bananen omdat hier kalium in zit. Het flesje urine geef ik af aan de balie en ik vraag of de controlecheck van van middag een paar dagen verschoven kan worden naar dezelfde dag als de vaccinaties zouden worden gegeven. Ze gaat het met de dierenarts bespreken en ik wordt hierover door de dierenarts teruggebeld.
Amber is nog zo moe en herstellende dat ik haar niet weer mee wil slepen naar de kliniek. Ze heeft haar rust juist nu nodig.
Als de dierenarts terugbelt is het helemaal oké. Ik vertel nog eventjes hoe de situatie nu is en dat Ambers oogjes weer helemaal helder zijn. maar ze gewoon nu nog veel slaapt en ze nergens trek in heeft, geen water, eten, alleen een lekker hondebrokje gaat erin.
Mijn vorige dierenarts mis ik nu al. Het was dan wel een stille man maar Amber voelde zich daar op haar gemak in de oude boerderij met een kleine praktijk zonder assistente. Ze trippelde zonder angst erheen en had geen probleem om op de behandeltafel te staan. Het ging er gemoedelijk en rustig aan toe.
Nu is het nog wennen deze grote drukke kliniek met haar vele dierenartsen en assistentes.
Het is gelukkig allemaal goed afgelopen mede ook dankzij mijn sterke meissie.
Wat ben ik trots op haar!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.
Het lijken kunstmestkorrels, bruine kleine smalle bixkorrels. Ze vallen amper op tussen de aarde. Het hadden ook konijnen keuteltjes kunnen zijn maar die zijn ronder en groter.
Ik trek Amber weg en we lopen door. Het is nog maar het begin van de wandeling na een uur zijn we weer thuis. Als ik aan het stofzuigen ben komt Amber naar mij toe wat ze nooit doet. Want ze vindt het lawaai vreselijk. Dan gaat ze altijd naar een plek waar het rustiger is.
Ze wankeld op haar pootjes en haar koppie staat scheef. Haar ogen hevig knipperend. Er is iets heel mis met haar.
Ik loop naar haar toe en bestudeer wat er aan de hand kan zijn. Ze lijkt geen controle meer te hebben over haar poten en koppie. Ze maakt schokkende kleine bewegingen met haar pootjes en haar koppie, die ze constant scheef houd. Dat dit niet goed is, is mij erg duidelijk.
Ik moet in actie komen en bel gauw mijn nieuwe dierenarts. Mijn oude dierenarts is net met pensioen gegaan en Ambers gegevens zijn nu naar deze nieuwe dierenkliniek overgeheveld. Dit is meteen een eerste kennismaking met zieke Amber.
Ik vertel de assistente de verschijnselen van Amber en zeg dat ik meteen wil komen. Ik ben erg ongerust over haar.
Ze zegt dat het dan een spoedafspraak wordt en duurder is. Het maakt mij niks uit, als ze maar zo snel mogelijk geholpen wordt.
Omdat ik niet weet of de buren in de flat aanwezig zijn, wil ik geen tijd verliezen en bel meteen de dierenambulance om Amber te vervoeren. Ja, een auto zou nu handig zijn maar ja het is nu eenmaal zo. Afhankelijk zijn van anderen op cruciale momenten is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hou liever zelf de controle, controlefreak ! (ja, ik weet precies waar dit vandaan komt)
Gelukkig is de dierenambulance dicht in de buurt. Ze zijn zelfs in de dierenkliniek waar ik moet zijn!
Ik til Amber in de dierenambulance, ze ligt op een kleedje en ik naast haar op een opklapstoeltje. Ik houd haar vast. Bij de kliniek aangekomen komt de dierenarts en Amber volgt op haar wachelende pootjes. Ik vertel mijn verhaal.
Ze geeft Amber een spuitje zodat ze kan overgeven en ze de inhoud kan analyseren. Verder belt ze de giflijn op maar ze komen er niet uit wat het precies is. De schokkende beweginkjes van Ambers pootjes en koppie kunnen ze niet plaatsen.
Ze wil Amber houden in de kliniek om haar in de gaten te houden.
Ik vertrek en thuis eet ik nog wat. Daarna ga ik naar de plek waar de kunstmestkorrels liggen en neem ze mee in een plastic zakje. Bij de dierenkliniek geef ik het zakje aan de dierenarts ter onderzoeking. Het lijken inderdaad kunstmestkorrels zegt ze, ruikend aan de korrels. Ik vraag of ik nog even naar Amber mag kijken . Het is dan inmiddels half drie en ze zijn bezig haar Norit te geven, in pilvorm, wil niet lukken. Ze proberen het nu met zacht hondenvoer in een spuitvorm in haar bekkie. Dat ik aanwezig bent en rustig met haar praat stemt Amber wat kalmer en ze laat het spuitje toe in haar bekje toe.
Ik blijf een half uurtje bij haar maar besluit dan weg te gaan omdat Amber onrustig wordt en uit het hokje wil. "vrouwtje gaat even boodschappen doen, vrouwtje komt zo terug, goed zo", zeg ik En weg ben ik, mijn schat achterlatend....zucht, moeilijk. Eind van de middag zullen ze mij terugbellen hoe het met Amber gaat.
Wat verschrikkelijk vind ik dit wachten. De ergste senario gaat door mijn hoofd. Vooral omdat ik nog steeds niks hoor. Het is inmiddels bijna half 6.
Ik ben een "dweil".........zo langzamerhand. Eindelijk komt het verlossende telefoontje. Ik mag haar meenemen, alhoewel haar pootjes nog wel wat bewegen is ze nu een stuk opgeknapt. Omdat ik intussen ook google heb geraadpleeg, vraag ik hun of ze ook haar nieren en leverwaarden gecheckt hebben. Het kan namelijk zijn dat een hondje ogenschijnlijk beter lijkt maar dat haar nieren en lever toch erg beschadigd kunnen zijn. Deze organen krijgen immers heel wat te verduren.
Ik ben wel verbaasd dat dit niet gebeurd is maar ze zijn gelukkig bereid om dit alsnog te controleren. Dat geeft mij een gerust gevoel dat ze inderdaad helemaal oké is als ik haar weer meeneem. Nu moet ik nog een uurtje afwachten en bij geen bericht is mijn meissie in orde en kan ik haar ophalen.
Omdat ik gelukkig geen bericht heb gekregen besluit ik te lopen om Amber op te halen bij de kliniek. Als ik de dierenambulance in die tijd op bel om te bevestigen dat ze Amber kunnen ophalen, blijken ze voor mijn huis te staan!
We zien elkaar weer op de kliniek. Ik krijg instructies van de assistente mee om nog 3 keer norit te geven. Dan loop ik naar mijn meissie en doe het deurtje open. Haar staartje kwispelt zachtjes en ze maakt kleine piepgeluidjes.
Ik neem haar mee en zie dat ze weer steviger op haar pootjes staat en haar koppie staat weer recht. Wat fijn om mijn meissie weer beter te zien.
Thuis gekomen prak ik wat norit in een banaan en daarna slaapt ze.
Snachts moet ze er nog eventjes uit voor een plas.
En de volgende morgen is ze pas om half één aanspreekbaar als ik mijn jas aantrek om haar eens uit te laten. Haar urine vang ik op in een plat plastic bakje.
Ik houd haar kort aan de riem en als ze gaat zitten schuif ik het lage bakje eronder zonder dat ze het merkt. Gelukt, daarna hevel ik het over in het potje van de kliniek.
Amber is nog erg lusteloos en ze staat wat beteuterd op het grasveldje. Ze lijkt geen zin in een verdere wandeling en we gaan weer naar huis. Ze krijgt nog wat Norit in een banaan en slaapt dan weer. Achteraf mocht ze geen bananen omdat hier kalium in zit. Het flesje urine geef ik af aan de balie en ik vraag of de controlecheck van van middag een paar dagen verschoven kan worden naar dezelfde dag als de vaccinaties zouden worden gegeven. Ze gaat het met de dierenarts bespreken en ik wordt hierover door de dierenarts teruggebeld.
Amber is nog zo moe en herstellende dat ik haar niet weer mee wil slepen naar de kliniek. Ze heeft haar rust juist nu nodig.
Als de dierenarts terugbelt is het helemaal oké. Ik vertel nog eventjes hoe de situatie nu is en dat Ambers oogjes weer helemaal helder zijn. maar ze gewoon nu nog veel slaapt en ze nergens trek in heeft, geen water, eten, alleen een lekker hondebrokje gaat erin.
Mijn vorige dierenarts mis ik nu al. Het was dan wel een stille man maar Amber voelde zich daar op haar gemak in de oude boerderij met een kleine praktijk zonder assistente. Ze trippelde zonder angst erheen en had geen probleem om op de behandeltafel te staan. Het ging er gemoedelijk en rustig aan toe.
Nu is het nog wennen deze grote drukke kliniek met haar vele dierenartsen en assistentes.
Het is gelukkig allemaal goed afgelopen mede ook dankzij mijn sterke meissie.
Wat ben ik trots op haar!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.
maandag 24 april 2017
Een zonnige zondag begin april
Het beloofd een heerlijke dag, 19 graden, te worden.
Dus ik besluit de mooie route te doen vanaf Glimmen naar Zuidlaren.
We vertrekken eind van de ochtend met de bus.
Daarna begint onze wandeling aan de overkant van de weg, een brede zandweg met fietspad. Een heerlijke weg waar ik Amber meteen al los laat lopen. Deze zandweg gaat dwars door het bos Appelbergen waar halverwege zich het paviljoen bevind. Een trekpleister ideaal voor hondenbaasjes. Mijn favoriet: appelgebak natuurlijk met koffie.
Dit keer sla ik deze lekkernij over. Ik moet bezuinigen. Alleen een koffie voor mij. Voor mij is het nog steeds crisistijd hoor. Geen ramp want ik neem altijd van alles mee. Een picknick met Amber is ook gezellig!
Amber kent de weg en ze trippelt voor mij uit, een blije vrije hond!
We doorkruisen het bos met de vele leuke paadjes. Amber verdwijnt achter wat heuveltjes. En in eens komt ze weer te voorschijn, zo mooi zwevend. Het lijkt bijna zo'n slowmotion beeld wat ik op mijn netvlies krijg. Een prachtig plaatje om nooit te vergeten. Even later springt er net zo'n blije hond over het zelfde heuveltje achter Amber aan. Amber heeft niks door en rent haar eigen neus na, de hond achterlatend.
Amber heeft wederom een bankje, in de schaduw, in de gaten waar ze neerploft.
Het is wat te koud om lang te blijven zitten dus we wandelen gestaag door naar het volgende bos, "de vijftig Bunder".
Ook daar is voor Amber een heerlijk brede zandweg waar ze los kan lopen tot de camping.
Halverwege deze route staat een bankje waar we ook wel eens zitten voor een broodje. Dus Amber ploft ook deze keer bij het bankje neer, een vanzelf-sprekendheid, dat baasje wel volgt. Mijn late middaglunch besluit ik dan ook hier te verorberen. Amber krijgt haar brokjes en een paar crackers. Ook krijgt ze van mijn fruit wat.
Daarna wandelen we weer fit verder. Omdat het nog zo lekker weer is besluit ik de route te verlengen. Het is pas een uur of drie en ik heb nog geen zin om naar huis te gaan. Dus lopen we, ja wel, weer via een brede zandweg nu richting Schipborg. Het vennetje is dit keer het einddoel om daar ergens aan het water te zitten met een boekje. Als we een plekje hebben gevonden, meestal zoekt Amber de plekjes op en keur ik ze goed, klap ik mijn visstoeltje uit.
Het visstoeltje staat nog maar net, als Amber moe neerploft op een bedje van bladeren. Ik staar over het water, heel wat vogels, futen, eenden, ganzen, zijn hier op het water te zien. De spartel geluiden, de vogelgeluiden, een genietplekje.
Amber is in dromenland, zo moe is ze. Dit is onze eerste lange pauze.
Wat ziet ze er zo kwetsbaar uit, dat kleine koppie half weggedoken in het bladerdek.
Als we na een lange pauze weer vertrekken richting bus, zijn we om zes uur weer thuis.
Opmerking:
April doet wat ie wil; koud en rond 10 graden, winterjas nu weer aan (week 17)
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
Dus ik besluit de mooie route te doen vanaf Glimmen naar Zuidlaren.
We vertrekken eind van de ochtend met de bus.
Daarna begint onze wandeling aan de overkant van de weg, een brede zandweg met fietspad. Een heerlijke weg waar ik Amber meteen al los laat lopen. Deze zandweg gaat dwars door het bos Appelbergen waar halverwege zich het paviljoen bevind. Een trekpleister ideaal voor hondenbaasjes. Mijn favoriet: appelgebak natuurlijk met koffie.
Dit keer sla ik deze lekkernij over. Ik moet bezuinigen. Alleen een koffie voor mij. Voor mij is het nog steeds crisistijd hoor. Geen ramp want ik neem altijd van alles mee. Een picknick met Amber is ook gezellig!
Amber kent de weg en ze trippelt voor mij uit, een blije vrije hond!
We doorkruisen het bos met de vele leuke paadjes. Amber verdwijnt achter wat heuveltjes. En in eens komt ze weer te voorschijn, zo mooi zwevend. Het lijkt bijna zo'n slowmotion beeld wat ik op mijn netvlies krijg. Een prachtig plaatje om nooit te vergeten. Even later springt er net zo'n blije hond over het zelfde heuveltje achter Amber aan. Amber heeft niks door en rent haar eigen neus na, de hond achterlatend.
Amber heeft wederom een bankje, in de schaduw, in de gaten waar ze neerploft.
Het is wat te koud om lang te blijven zitten dus we wandelen gestaag door naar het volgende bos, "de vijftig Bunder".
Ook daar is voor Amber een heerlijk brede zandweg waar ze los kan lopen tot de camping.
Halverwege deze route staat een bankje waar we ook wel eens zitten voor een broodje. Dus Amber ploft ook deze keer bij het bankje neer, een vanzelf-sprekendheid, dat baasje wel volgt. Mijn late middaglunch besluit ik dan ook hier te verorberen. Amber krijgt haar brokjes en een paar crackers. Ook krijgt ze van mijn fruit wat.
Daarna wandelen we weer fit verder. Omdat het nog zo lekker weer is besluit ik de route te verlengen. Het is pas een uur of drie en ik heb nog geen zin om naar huis te gaan. Dus lopen we, ja wel, weer via een brede zandweg nu richting Schipborg. Het vennetje is dit keer het einddoel om daar ergens aan het water te zitten met een boekje. Als we een plekje hebben gevonden, meestal zoekt Amber de plekjes op en keur ik ze goed, klap ik mijn visstoeltje uit.
Het visstoeltje staat nog maar net, als Amber moe neerploft op een bedje van bladeren. Ik staar over het water, heel wat vogels, futen, eenden, ganzen, zijn hier op het water te zien. De spartel geluiden, de vogelgeluiden, een genietplekje.
Amber is in dromenland, zo moe is ze. Dit is onze eerste lange pauze.
Wat ziet ze er zo kwetsbaar uit, dat kleine koppie half weggedoken in het bladerdek.
Als we na een lange pauze weer vertrekken richting bus, zijn we om zes uur weer thuis.
Opmerking:
April doet wat ie wil; koud en rond 10 graden, winterjas nu weer aan (week 17)
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
zondag 16 april 2017
Lammetje, aalscholver en reiger
Op onze ochtend wandeling afgelopen week zag ik in bovenstaande volgorde een net geboren lammetje, trillend op de pootjes en hevig proberend te drinken bij de moeder. Het staartje snel heen en weer bewegend. Moeder schaap geduldig haar jong schoonlikkend. Het verbaasde mij hoe kalm moeder schaap was. Ze richtte haar hele wezen op het lammetje, volhardend in haar doel om het schoon te likken.
Moeder schaap blééf rustig op één punt staan, kalm, draaide ze als het ware heel rustig om haar as, om zo het wilde lammetje te volgen en schoon te likken.
Ik bekeek het tafereeltje met mijn winterjas aan in de nog kille april ochtend en een voorjaarszonnetje. Zo magisch en rustgevend, de natuur.
Amber had hier geen aandacht voor, ze bleef wat snuffelen in het gras.
Algauw had ze weer een muizenholletje ontdekt en zo begon ze wild te graven in de berm. Na ongeveer een kwartiertje weer verder gewandeld op onze ochtend wandeling en zo kwamen we langs het paadje bij de vijvers aan. Een leuk schelpenpaadje achter een rijtje woningen. Toen zag ik de Aalscholver op een tak boven het water zitten. Dat was trouwens best bijzonder. Ik had nog nooit hier een Aalscholver zo dicht bij de bewoonde wereld gezien. Op een paar meter afstand zat ze van mij af. Dus ik kon haar eens goed bekijken. De vorm van een Aalscholver heeft wel wat van een pinquin. Best een groot lichaam met een grote snavel.
Maar de Aalscholver zat er niet alleen, ze was in gezelschap zag ik van een jonge reiger. Een klein exemplaar, wat rafelige plukkerige veren en een kleine snavel.
Deze reiger had nog lang niet de afmetingen van een volwassen reiger.
De reiger en de Aalscholver zaten zo dicht bij elkaar, elk op een aparte tak, zo ongeveer een halve meter van elkaar verwijderd. Waren het ontheemden en nu vismaatjes die elkaar hielpen met hun visvangst? Of gewoon toevallige passanten die elkaar tolereerden? Of het fenomeen dat de Aalscholver de jonge reiger adopteerd?
In ieder geval leken ze erg op hun gemak, deze vreemde buren, en waren ze zo te zien niet van plan om elkaar weg te jagen om hun territorium te verdedigen.
Ik zal me eens verdiepen in dit soort fenomenen van adoptie bij dieren van verschillende soorten. Dat dit bij zoogdieren voorkomt met een geadopteerd kuiken of ander soort dat was wel bekend maar verschillende vogelsoorten onder elkaar?
In ieder geval zal ik dezer dagen het schelpenpaadje wat veelvuldiger belopen.
Eens zien of ik ze nog eens kan spotten en het verloop kan volgen.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
Moeder schaap blééf rustig op één punt staan, kalm, draaide ze als het ware heel rustig om haar as, om zo het wilde lammetje te volgen en schoon te likken.
Ik bekeek het tafereeltje met mijn winterjas aan in de nog kille april ochtend en een voorjaarszonnetje. Zo magisch en rustgevend, de natuur.
Amber had hier geen aandacht voor, ze bleef wat snuffelen in het gras.
Algauw had ze weer een muizenholletje ontdekt en zo begon ze wild te graven in de berm. Na ongeveer een kwartiertje weer verder gewandeld op onze ochtend wandeling en zo kwamen we langs het paadje bij de vijvers aan. Een leuk schelpenpaadje achter een rijtje woningen. Toen zag ik de Aalscholver op een tak boven het water zitten. Dat was trouwens best bijzonder. Ik had nog nooit hier een Aalscholver zo dicht bij de bewoonde wereld gezien. Op een paar meter afstand zat ze van mij af. Dus ik kon haar eens goed bekijken. De vorm van een Aalscholver heeft wel wat van een pinquin. Best een groot lichaam met een grote snavel.
Maar de Aalscholver zat er niet alleen, ze was in gezelschap zag ik van een jonge reiger. Een klein exemplaar, wat rafelige plukkerige veren en een kleine snavel.
Deze reiger had nog lang niet de afmetingen van een volwassen reiger.
De reiger en de Aalscholver zaten zo dicht bij elkaar, elk op een aparte tak, zo ongeveer een halve meter van elkaar verwijderd. Waren het ontheemden en nu vismaatjes die elkaar hielpen met hun visvangst? Of gewoon toevallige passanten die elkaar tolereerden? Of het fenomeen dat de Aalscholver de jonge reiger adopteerd?
In ieder geval leken ze erg op hun gemak, deze vreemde buren, en waren ze zo te zien niet van plan om elkaar weg te jagen om hun territorium te verdedigen.
Ik zal me eens verdiepen in dit soort fenomenen van adoptie bij dieren van verschillende soorten. Dat dit bij zoogdieren voorkomt met een geadopteerd kuiken of ander soort dat was wel bekend maar verschillende vogelsoorten onder elkaar?
In ieder geval zal ik dezer dagen het schelpenpaadje wat veelvuldiger belopen.
Eens zien of ik ze nog eens kan spotten en het verloop kan volgen.
Een hartelijk groet van Jorie,
en tot de volgende keer.
zaterdag 1 april 2017
Amber voor het eerst in de trein
Voor 3 mei moest de dagtreinkaart gebruikt worden.
Omdat het weer zo wisselend is, zeg ik pluk de dag! Vooral afgelopen week, twee mooie dagen in maart, dat geeft zo'n voorjaarsgevoel of zeg maar zomergevoel. De temperatuur steeg naar 21 graden en dus haalde ik mijn dagtreinkaart te voorschijn. Ik was al in voorbereiding geweest om eens uit te zoeken waar ik heen kon gaan met Amber. Als het warm werd dan zijn de bossen ideaal voor een verkoelde wandeling. En mocht het niet zo warm worden dan kan een veldwandeling ideaal zijn.
Dit keer koos ik dan Hoogeveen, niet zo ver weg, maar het is best lastig om met het openbaar vervoer bij een bos uit te komen. En ik kon met de bus vanaf station Hoogeveen richting Echten rijden, halte nieuwe brug. Volgens de chauffeur de beste plek om uit te stappen. Zo kon ik een paar kilometers wandelend langs het kanaal Echten bereiken. Waar vandaan de bossen niet ver waren.
Maar voor het eerst dus met Amber in de trein. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren.
Voor mij was het nu al een avontuur voor ik nog moest beginnen!
Aangekomen op het station, eerst een dagkaart voor de hond gekocht en de sprinter naar Hoogeveen opgezocht. Kaartje kon nu voor het incheckpoortje gehouden worden. Vroeger moest dit afgestempeld worden.
Amber ging de trein voor mij in en ik zocht een rustig plekje op.
Mijn sarongdoek spreide ik uit op de bank en ik hoefde maar te tikken op de bank en Amber hipte op de bank. Ik naast haar en ze gaf te kennen aan haar pootjes, dat ze het maar wat spannend vond. Ze bleef mij aankijken en tikte met haar pootjes tegen mij aan. Toen ik tot de ontdekking kwam dat we achteruit "treinden", wilde ik toch liever een ander plekje opzoeken, ter voorkoming van ziek worden van Amber. Nieuwe plek opgezocht maar helaas was dit een erg rumoerige coupé met schooljongens, die later binnenstormden. Aan Amber kon ik merken dat ze dit niet leuk vond.
Aangekomen op onze eindbestemming Hoogeveen, Amber een plasje laten doen en daarna 20 minuten wachten op de bus.
We starten met onze wandeling al met al pas om half één. Er ging maar 1 keer per uur een bus.
Het was gelukkig niet te warm, een lekker briesje, en een licht bewolkte lucht.
Ideaal wandelweer dus. Amber had het naar de zin en aangekomen in Echten toch maar een kop koffie genomen met toiletbezoek. Amber gaf de doorslag want ze ging al liggen bij een picknicktafel van het café.
Een fris en schoongeboend toilet baande mijn twijfel weg om bij dit naar patat ruikende snackbar annex café aan te doen. De ober was een vriendelijke jongeman die oog had voor Amber en haar een verse bak water voor haar neus zette.
Daarna de wandeling naar centrum van Echten vervolgd via een bospaadje langs het huis van Echten, een Havezathe en bewoond tot 1971 door erfgenamen. Nu zit er een stichting Visio voor visueel en verstandelijke gehandicapten.
Nog een kijkje genomen bij het toeristeninformatiepunt met leuke kunst en andere accessoires. Daarna verder gewandeld naar de bossen waar mijn eigenlijke route zou starten. Bij navraag bij een fietsende e.bikes echtpaar, kwam ik erachter dat ik mij op een ander punt bevond op de kaart. Aan de hand hiervan mijn uitgezette route wat bijgeslepen.
Op een bankje mijn lunch gegeten. Amber heeft geen trek in haar korrels.
Ook nog een kijkje genomen bij een zorgboerderij, die ik passeer, kleinschalig, leuke sfeer. Er zijn pasgeboren lammetjes.
Daarna verder fietspad op langs bos. Erg rechte wegen nu, kan mij niet zo bekoren. Het is al halverwege de middag dus besluit ik het rondje in te korten en via het "oude diepje" te gaan. Deze route kreeg ik van de vrouw van het toeristenpunt. We lopen langs een smalle autoweg langs het bos en zijn bijna weer in Echten op het oude punt terechtgekomen, wat niet de bedoeling was.
Er staat een picknicktafel waar Amber kordaat weer gaat liggen. Inmiddels weet ze feilloos daar waar de bankjes staan, daar krijgt ze ook wat eten. Amber gaat languit liggen, ze is moe. Ik kijk om mijn horloge en zie dat het inmiddels al vier uur is.
We drinken en eten wat en gaan kort daarna weer weg. Het is lastig in te schatten hoever het nog is, maar een uur is zo voorbij.
Ik zoek het "oude diepje" op, eerst een stukje het bos in, daarna een zandpad en vervolgens stuiten we op een houten bruggetje over het diepje. We gaan erover en vervolgen naar links, terug richting Hoogeveen.
Het is een gefreesd mul pad en daarom lopen we door het weiland erlangs. Amber heeft het naar haar zin. Voor haar is een weiland het summum van
vrijheid, vooral als ze los mag lopen.
Als we aan het einde van het diepje zijn gekomen, is het nog maar een halfuurtje lopen naar de bushalte. We volgen een nieuwbouw langs de weilanden en bij de stuw gaan we richting halte. We moeten nog 20 minuten wachten, dit is de één na laatste bus voor vandaag, half 6. Mijn opklapstoeltje komt van pas en zo zitten we de tijd nog even te doden. Het sputtert af en toe. Ze voorspellen regen in de avond. Amber wil weg. Ik besluit mijn spullen in te pakken. Dan begint het opeens keihard te regenen, grote druppels vallen naar beneden. Het lijkt wel een tropische regenbui. Ik wil mijn paraplu pakken maar deze blijft haken in het vakje van mijn rugtas. Amber trekt aan de lijn, loopt naar een hoge berm vol bladeren en duikt met haar snoet in de bladeren. Het idee dat ze zich wil verschuilen onder de bladeren vind ik zo geniaal van haar gevonden! Maar de bladerbult is niet diep genoeg en ik roep haar bij mij. We schuilen nu onder mijn kleine pluutje en de grote rugtas beschermd ons wat. Amber vind het niks maar er zit niks anders op. En af en toe kijk ik onder mijn plu of de bus er aankomt.
Eindelijk komt de bus en zijn we gered! De bui is dan ook net verdwenen.
Mijn natte hondje kijkt zo zielig............ ze heeft het helemaal gehad..........
Ze is moe en dat zie je.
Als we weer in Groningen op het station staat, kwispelt haar staartje weer.
We zijn weer thuis, het was een big day maar een mooi avontuur.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Omdat het weer zo wisselend is, zeg ik pluk de dag! Vooral afgelopen week, twee mooie dagen in maart, dat geeft zo'n voorjaarsgevoel of zeg maar zomergevoel. De temperatuur steeg naar 21 graden en dus haalde ik mijn dagtreinkaart te voorschijn. Ik was al in voorbereiding geweest om eens uit te zoeken waar ik heen kon gaan met Amber. Als het warm werd dan zijn de bossen ideaal voor een verkoelde wandeling. En mocht het niet zo warm worden dan kan een veldwandeling ideaal zijn.
Dit keer koos ik dan Hoogeveen, niet zo ver weg, maar het is best lastig om met het openbaar vervoer bij een bos uit te komen. En ik kon met de bus vanaf station Hoogeveen richting Echten rijden, halte nieuwe brug. Volgens de chauffeur de beste plek om uit te stappen. Zo kon ik een paar kilometers wandelend langs het kanaal Echten bereiken. Waar vandaan de bossen niet ver waren.
Maar voor het eerst dus met Amber in de trein. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren.
Voor mij was het nu al een avontuur voor ik nog moest beginnen!
Aangekomen op het station, eerst een dagkaart voor de hond gekocht en de sprinter naar Hoogeveen opgezocht. Kaartje kon nu voor het incheckpoortje gehouden worden. Vroeger moest dit afgestempeld worden.
Amber ging de trein voor mij in en ik zocht een rustig plekje op.
Mijn sarongdoek spreide ik uit op de bank en ik hoefde maar te tikken op de bank en Amber hipte op de bank. Ik naast haar en ze gaf te kennen aan haar pootjes, dat ze het maar wat spannend vond. Ze bleef mij aankijken en tikte met haar pootjes tegen mij aan. Toen ik tot de ontdekking kwam dat we achteruit "treinden", wilde ik toch liever een ander plekje opzoeken, ter voorkoming van ziek worden van Amber. Nieuwe plek opgezocht maar helaas was dit een erg rumoerige coupé met schooljongens, die later binnenstormden. Aan Amber kon ik merken dat ze dit niet leuk vond.
Aangekomen op onze eindbestemming Hoogeveen, Amber een plasje laten doen en daarna 20 minuten wachten op de bus.
We starten met onze wandeling al met al pas om half één. Er ging maar 1 keer per uur een bus.
Het was gelukkig niet te warm, een lekker briesje, en een licht bewolkte lucht.
Ideaal wandelweer dus. Amber had het naar de zin en aangekomen in Echten toch maar een kop koffie genomen met toiletbezoek. Amber gaf de doorslag want ze ging al liggen bij een picknicktafel van het café.
Een fris en schoongeboend toilet baande mijn twijfel weg om bij dit naar patat ruikende snackbar annex café aan te doen. De ober was een vriendelijke jongeman die oog had voor Amber en haar een verse bak water voor haar neus zette.
Daarna de wandeling naar centrum van Echten vervolgd via een bospaadje langs het huis van Echten, een Havezathe en bewoond tot 1971 door erfgenamen. Nu zit er een stichting Visio voor visueel en verstandelijke gehandicapten.
Nog een kijkje genomen bij het toeristeninformatiepunt met leuke kunst en andere accessoires. Daarna verder gewandeld naar de bossen waar mijn eigenlijke route zou starten. Bij navraag bij een fietsende e.bikes echtpaar, kwam ik erachter dat ik mij op een ander punt bevond op de kaart. Aan de hand hiervan mijn uitgezette route wat bijgeslepen.
Op een bankje mijn lunch gegeten. Amber heeft geen trek in haar korrels.
Ook nog een kijkje genomen bij een zorgboerderij, die ik passeer, kleinschalig, leuke sfeer. Er zijn pasgeboren lammetjes.
Daarna verder fietspad op langs bos. Erg rechte wegen nu, kan mij niet zo bekoren. Het is al halverwege de middag dus besluit ik het rondje in te korten en via het "oude diepje" te gaan. Deze route kreeg ik van de vrouw van het toeristenpunt. We lopen langs een smalle autoweg langs het bos en zijn bijna weer in Echten op het oude punt terechtgekomen, wat niet de bedoeling was.
Er staat een picknicktafel waar Amber kordaat weer gaat liggen. Inmiddels weet ze feilloos daar waar de bankjes staan, daar krijgt ze ook wat eten. Amber gaat languit liggen, ze is moe. Ik kijk om mijn horloge en zie dat het inmiddels al vier uur is.
We drinken en eten wat en gaan kort daarna weer weg. Het is lastig in te schatten hoever het nog is, maar een uur is zo voorbij.
Ik zoek het "oude diepje" op, eerst een stukje het bos in, daarna een zandpad en vervolgens stuiten we op een houten bruggetje over het diepje. We gaan erover en vervolgen naar links, terug richting Hoogeveen.
Het is een gefreesd mul pad en daarom lopen we door het weiland erlangs. Amber heeft het naar haar zin. Voor haar is een weiland het summum van
vrijheid, vooral als ze los mag lopen.
Als we aan het einde van het diepje zijn gekomen, is het nog maar een halfuurtje lopen naar de bushalte. We volgen een nieuwbouw langs de weilanden en bij de stuw gaan we richting halte. We moeten nog 20 minuten wachten, dit is de één na laatste bus voor vandaag, half 6. Mijn opklapstoeltje komt van pas en zo zitten we de tijd nog even te doden. Het sputtert af en toe. Ze voorspellen regen in de avond. Amber wil weg. Ik besluit mijn spullen in te pakken. Dan begint het opeens keihard te regenen, grote druppels vallen naar beneden. Het lijkt wel een tropische regenbui. Ik wil mijn paraplu pakken maar deze blijft haken in het vakje van mijn rugtas. Amber trekt aan de lijn, loopt naar een hoge berm vol bladeren en duikt met haar snoet in de bladeren. Het idee dat ze zich wil verschuilen onder de bladeren vind ik zo geniaal van haar gevonden! Maar de bladerbult is niet diep genoeg en ik roep haar bij mij. We schuilen nu onder mijn kleine pluutje en de grote rugtas beschermd ons wat. Amber vind het niks maar er zit niks anders op. En af en toe kijk ik onder mijn plu of de bus er aankomt.
Eindelijk komt de bus en zijn we gered! De bui is dan ook net verdwenen.
Mijn natte hondje kijkt zo zielig............ ze heeft het helemaal gehad..........
Ze is moe en dat zie je.
Als we weer in Groningen op het station staat, kwispelt haar staartje weer.
We zijn weer thuis, het was een big day maar een mooi avontuur.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
dinsdag 28 februari 2017
Baasje is streng en consequent nu
Dat mijn meissie mij niet meer hoort als ze druk aan het snuffelen is, dat is wel gebleken. Het is geen onwil maar puur haar jagersinstinct die bij haar naar bovenkomt. Ze hoort mij dan echt niet meer. Ik kan dan roepen wat ik wil, mijn meissie laat mij hopeloos gefrustreerd achter.
Meestal ben ik wel op mijn quivive om preventief haar te roepen als ik zie dat ze wat in haar mars heeft. Maar dan op een onbewaakt ogenblik gaat ze er als een haas vandoor, en de weg over!
Ik roepen maar te vergeefs, Ze duikt de tuinen in van woningen en ja ga haar dan maar eens halen, onbegonnen werk. Als dit gebeurde dan lukte het nog wel eens om door te lopen. Dan kwam ze later weer op het "rechte" pad.
Maar na een ander incident, dat we elkaar echt kwijt waren. Heb ik besloten Amber toch maar aan de lijn te houden in het park en op de berg.
Het was een vervelende situatie. Amber weer de tuinen in maar nu had ik zelf hoge nood en moest ik wel naar huis. Dat ik haar achter liet, ja, dat doe je als baasje niet gauw. Ze is toen 2 uur weggebleven. Na inschakeling van de onderburen en de tam tam, vond iemand haar scharrelend in de bosjes in ons losloopparkje bij een andere flat. Gelukkig liep dit goed af!
Zo heeft ze nog een paar keer haar vrijheid genomen.
Dat ging dan als volgt. Smorgens als ze haar eerste plasje deed, dan had ze erge haast. En liep ze zo snel als ze kon aan de lijn met mij naar het grasveldje naast de flat om haar plasje te doen. Omdat ik haar dan niet zo snel kon bijbenen, liet ik haar bij mijn flat al los om haar zo de gelegenheid te geven haar eerste snelle plas te doen. Om haar dan alsnog daarna weer aan de lijn te doen.
Maar ze heeft nu twee keer van deze gelegenheid gebruik gemaakt om sniekie snel de bosjes in te rennen en weg te lopen. Mij frustrerend en angstig achter te laten of ze wel weer terugkwam en of de flat kon terugvinden.
Ze heeft namelijk weleens momenten dat ze gewoon bij een andere portiek staat.
Ik steeds uit het raam kijken en de stichting van gezelschapsdieren online gemaild dat ze vermist werd om haar na 3 uur weer als gevonden af te melden.
Zo had ik de buitendeur van de flat opengelaten en de tussendeur, dan kon ze als ze bij de flat was, tenminste weer erin.
De eerste keer stond ze piepend en nat voor mij en was ze helemaal van slag.
De tweede keer was ze ook wat beduusd en stilletjes. Ik zag haar dikke ronde buikje en wist dat ze lekker haar buikje rond had gegeten. Ze at de hele dag niet meer! Geen snoepje niks.
Dus dit was het einde van haar vrijheden. Geen snel plasje meer doen.
Nee, baasje was nu streng en consequent.
Toch vond ik het sneu voor haar, het innemen van haar vrijheid. (zou wel met mijn eigen vrijheid te maken hebben) Maar bovenal was het ook nog gevaarlijk, een loslopende hond die het gevaar niet ziet van een auto e.d.
Maar ja, ik wilde het geen derde keer want ik schaamde me ook nog, dat de flatbewoners zich weer zouden afvragen, staat die buitendeur nou alweer open? Na mijn briefje er op met de tekst; willen jullie zo vriendelijk zijn om de buitendeur open te laten"". De reden zette ik er niet bij, dat moesten ze dan zelf maar invullen................... Schaam, schaam............
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Meestal ben ik wel op mijn quivive om preventief haar te roepen als ik zie dat ze wat in haar mars heeft. Maar dan op een onbewaakt ogenblik gaat ze er als een haas vandoor, en de weg over!
Ik roepen maar te vergeefs, Ze duikt de tuinen in van woningen en ja ga haar dan maar eens halen, onbegonnen werk. Als dit gebeurde dan lukte het nog wel eens om door te lopen. Dan kwam ze later weer op het "rechte" pad.
Maar na een ander incident, dat we elkaar echt kwijt waren. Heb ik besloten Amber toch maar aan de lijn te houden in het park en op de berg.
Het was een vervelende situatie. Amber weer de tuinen in maar nu had ik zelf hoge nood en moest ik wel naar huis. Dat ik haar achter liet, ja, dat doe je als baasje niet gauw. Ze is toen 2 uur weggebleven. Na inschakeling van de onderburen en de tam tam, vond iemand haar scharrelend in de bosjes in ons losloopparkje bij een andere flat. Gelukkig liep dit goed af!
Zo heeft ze nog een paar keer haar vrijheid genomen.
Dat ging dan als volgt. Smorgens als ze haar eerste plasje deed, dan had ze erge haast. En liep ze zo snel als ze kon aan de lijn met mij naar het grasveldje naast de flat om haar plasje te doen. Omdat ik haar dan niet zo snel kon bijbenen, liet ik haar bij mijn flat al los om haar zo de gelegenheid te geven haar eerste snelle plas te doen. Om haar dan alsnog daarna weer aan de lijn te doen.
Maar ze heeft nu twee keer van deze gelegenheid gebruik gemaakt om sniekie snel de bosjes in te rennen en weg te lopen. Mij frustrerend en angstig achter te laten of ze wel weer terugkwam en of de flat kon terugvinden.
Ze heeft namelijk weleens momenten dat ze gewoon bij een andere portiek staat.
Ik steeds uit het raam kijken en de stichting van gezelschapsdieren online gemaild dat ze vermist werd om haar na 3 uur weer als gevonden af te melden.
Zo had ik de buitendeur van de flat opengelaten en de tussendeur, dan kon ze als ze bij de flat was, tenminste weer erin.
De eerste keer stond ze piepend en nat voor mij en was ze helemaal van slag.
De tweede keer was ze ook wat beduusd en stilletjes. Ik zag haar dikke ronde buikje en wist dat ze lekker haar buikje rond had gegeten. Ze at de hele dag niet meer! Geen snoepje niks.
Dus dit was het einde van haar vrijheden. Geen snel plasje meer doen.
Nee, baasje was nu streng en consequent.
Toch vond ik het sneu voor haar, het innemen van haar vrijheid. (zou wel met mijn eigen vrijheid te maken hebben) Maar bovenal was het ook nog gevaarlijk, een loslopende hond die het gevaar niet ziet van een auto e.d.
Maar ja, ik wilde het geen derde keer want ik schaamde me ook nog, dat de flatbewoners zich weer zouden afvragen, staat die buitendeur nou alweer open? Na mijn briefje er op met de tekst; willen jullie zo vriendelijk zijn om de buitendeur open te laten"". De reden zette ik er niet bij, dat moesten ze dan zelf maar invullen................... Schaam, schaam............
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
dinsdag 21 februari 2017
Focussen
Ik heb heel wat angsten moeten overwinnen zoals zichtbaar zijn op het werk. En dan ook echt zichtbaar zijn als receptioniste. Ik leerde een rol aan te nemen. En mij niet af te laten leiden door het publiek wat in een rij voor de balie stond. Door altijd goed te focussen op de klant die voor mij stond, als het ware "in te zoomen" kon ik mij goed afsluiten van de omgeving. Het was als het ware voor mij het ei van Columbus om mijn werk goed te doen.
Dat dit bakken energie koste werd mij pas veel later duidelijk.
Eigenlijk stond ik de hele werkdag op "focusstand". Mij echt ontspannen kon ik hierdoor nooit helemaal. Het focussen in combinatie met mijn werkzaamheden en werkdruk is voor mij nooit gezond geweest. Maar ja, wat weet je als leek daar nou van?
Ik kreeg last van hyperventilatie en moest mijn lunchpauze verlengen met een kwartier om zo mij te kunnen ontladen van alle stress door een stevige wandeling te maken.
We hadden namelijk door de aard van onze werkzaamheden geen pauzes. Het waren 4 blokuren achtereen en we waren vaak met te weinig collega's. De telefoon en receptie moesten altijd bemand blijven. Daardoor had ik nooit mijn benodigde adempauze. Ik snakte naar die adempauze maar ging door en daar was ik goed in. In doorgaan en niet opgeven. Iedereen ging immers door en waarom ik niet? Dat ons werk als druk werd ervaren door een ervaren collega van buitenaf, zag ik als een steuntje in de rug dat we "gezien" werden. Zij beschreef het als "dat die meisjes dat nog vol kunnen houden".
Ondanks dat de sfeer in het begin gemoedelijk was, kwam er langzaam een sfeer voor terug, dat wij ondergewaardeerd bleven. Wij deden stinkend ons best en afdelingshoofden zagen ons niet omdat wij letterlijk in een wel heel erg achteraf telefoonhokje zaten. Er kwam nooit eens iemand binnen wandelen om te zien hoe het ging. Geen chef of afdelingshoofd te bekennen. We richten onze eigen receptie en telefoontaken zelf in, ons motto; plezier en hard werken. Tot zo ver ging het goed maar later toen de werkdruk ook bij andere collega's gingen spelen veranderde de sfeer.
Ik ging het eerste er onderdoor maar had het nog geen eens meteen in de gaten. Ik ging te ver door. Ik dacht niet aan mijn gezondheid maar aan mijn vaste baan die ik dan voorgoed kwijt zou zijn.
Het was water naar de zee dragen. Het werd voor mij overleven tot ik niet meer kon. Mijn lontje was opgebrand.
In deze situaties is het voor mij van cruciaal belang geweest dat ik mensen in vertrouwen kon nemen, een arts/maatschappelijk werker van het werk, een P&O adviseur, een afdelingshoofd, of zelfs een collega.
Dat al deze factoren niet bepaald positief waren verlopen, bleef ik in mijn eigen bubbel van stress hangen en kon ik mij niet meer ontspannen op mijn werk. Mijn vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.
Minder uren werken was veel later voor mij het enige middel om lucht aan mijn situatie toen te geven.
Maar ook dat kon op en duur niet mijn situatie veranderen.
Hoe kon ik ooit bevroeden dat toen ik definitief mijn baan achterliet,
deze vervelende geschiedenis achter mij aan bleef kleven, alsof ik besmet was. Spoken uit mijn verleden bleven mij achtervolgen in alles wat ik nieuw oppakte.
Ik maakte zoveel absurde situaties mee in het vrijwilligerswerk, dat is met geen pen te beschrijven. Ik wilde graag mijn energie gebruiken om die situaties te realiseren die mij juist weer energie en zelfvertrouwen konden geven, in plaats van namen. Ik wilde het heft in eigen hand houden nu.
Mijn faalangst bijvoorbeeld, daar wilde ik voorgoed mee afrekenen en recht in de ogen kunnen kijken. Zodat ik wat meer ontspannender hiermee kon omgaan en mijn zelfvertrouwen weer een boots kon krijgen.
Dat is wat vrijwilligerswerk voor mij kon betekenen.
Achter de kassa staan was voor mij altijd een grote angst geweest. Maar ik wilde nu van mezelf fouten mogen maken, zonder mij zelf naar beneden te halen. Gewoon fouten mogen maken , herstellen en doorgaan.
Maar ik had geen rekening gehouden dat ik totaal niet paste in de cultuur; een verschrikkelijke schoolse manier, anti-open houding. Volwassen mensen die zo belerend kunnen zijn, wat een anti-climax. Ik wilde weer stug doorgaan omdat ik dacht, dat het hierop aanspreken, voldoende zou zijn om de lucht te klaren. Maar wat een teleurstelling dat je denkt dat dit zou kunnen helpen. Een systeem of mensen willen veranderen, dat zit er niet in. Mijn les geleerd en liever ander vrijwilligerswerk doen wat wel bij mij past.
Zo heb ik veel meegemaakt in mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk.
Wel vraag ik mij af wat mensen in hemelsnaam leuk vinden aan vrijwilligerswerk?
Mijn zoektocht loopt nu niet meer zo'n vaart. Het is een kabbelend beekje geworden. Lekker rustig. Ik leer meer van "mijn meisje" dan het hele vrijwilligerswerk bijelkaar. Je kan van dieren veel leren.
Gezellig met mijn hond erop uit dat is wat ik het liefst doe!
En waarom niet? Na zoveel ellende, mag ik dit van mijzelf!
Een vriendelijk groet van Jorie
tot de volgende keer!
Dat dit bakken energie koste werd mij pas veel later duidelijk.
Eigenlijk stond ik de hele werkdag op "focusstand". Mij echt ontspannen kon ik hierdoor nooit helemaal. Het focussen in combinatie met mijn werkzaamheden en werkdruk is voor mij nooit gezond geweest. Maar ja, wat weet je als leek daar nou van?
Ik kreeg last van hyperventilatie en moest mijn lunchpauze verlengen met een kwartier om zo mij te kunnen ontladen van alle stress door een stevige wandeling te maken.
We hadden namelijk door de aard van onze werkzaamheden geen pauzes. Het waren 4 blokuren achtereen en we waren vaak met te weinig collega's. De telefoon en receptie moesten altijd bemand blijven. Daardoor had ik nooit mijn benodigde adempauze. Ik snakte naar die adempauze maar ging door en daar was ik goed in. In doorgaan en niet opgeven. Iedereen ging immers door en waarom ik niet? Dat ons werk als druk werd ervaren door een ervaren collega van buitenaf, zag ik als een steuntje in de rug dat we "gezien" werden. Zij beschreef het als "dat die meisjes dat nog vol kunnen houden".
Ondanks dat de sfeer in het begin gemoedelijk was, kwam er langzaam een sfeer voor terug, dat wij ondergewaardeerd bleven. Wij deden stinkend ons best en afdelingshoofden zagen ons niet omdat wij letterlijk in een wel heel erg achteraf telefoonhokje zaten. Er kwam nooit eens iemand binnen wandelen om te zien hoe het ging. Geen chef of afdelingshoofd te bekennen. We richten onze eigen receptie en telefoontaken zelf in, ons motto; plezier en hard werken. Tot zo ver ging het goed maar later toen de werkdruk ook bij andere collega's gingen spelen veranderde de sfeer.
Ik ging het eerste er onderdoor maar had het nog geen eens meteen in de gaten. Ik ging te ver door. Ik dacht niet aan mijn gezondheid maar aan mijn vaste baan die ik dan voorgoed kwijt zou zijn.
Het was water naar de zee dragen. Het werd voor mij overleven tot ik niet meer kon. Mijn lontje was opgebrand.
In deze situaties is het voor mij van cruciaal belang geweest dat ik mensen in vertrouwen kon nemen, een arts/maatschappelijk werker van het werk, een P&O adviseur, een afdelingshoofd, of zelfs een collega.
Dat al deze factoren niet bepaald positief waren verlopen, bleef ik in mijn eigen bubbel van stress hangen en kon ik mij niet meer ontspannen op mijn werk. Mijn vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.
Minder uren werken was veel later voor mij het enige middel om lucht aan mijn situatie toen te geven.
Maar ook dat kon op en duur niet mijn situatie veranderen.
Hoe kon ik ooit bevroeden dat toen ik definitief mijn baan achterliet,
deze vervelende geschiedenis achter mij aan bleef kleven, alsof ik besmet was. Spoken uit mijn verleden bleven mij achtervolgen in alles wat ik nieuw oppakte.
Ik maakte zoveel absurde situaties mee in het vrijwilligerswerk, dat is met geen pen te beschrijven. Ik wilde graag mijn energie gebruiken om die situaties te realiseren die mij juist weer energie en zelfvertrouwen konden geven, in plaats van namen. Ik wilde het heft in eigen hand houden nu.
Mijn faalangst bijvoorbeeld, daar wilde ik voorgoed mee afrekenen en recht in de ogen kunnen kijken. Zodat ik wat meer ontspannender hiermee kon omgaan en mijn zelfvertrouwen weer een boots kon krijgen.
Dat is wat vrijwilligerswerk voor mij kon betekenen.
Achter de kassa staan was voor mij altijd een grote angst geweest. Maar ik wilde nu van mezelf fouten mogen maken, zonder mij zelf naar beneden te halen. Gewoon fouten mogen maken , herstellen en doorgaan.
Maar ik had geen rekening gehouden dat ik totaal niet paste in de cultuur; een verschrikkelijke schoolse manier, anti-open houding. Volwassen mensen die zo belerend kunnen zijn, wat een anti-climax. Ik wilde weer stug doorgaan omdat ik dacht, dat het hierop aanspreken, voldoende zou zijn om de lucht te klaren. Maar wat een teleurstelling dat je denkt dat dit zou kunnen helpen. Een systeem of mensen willen veranderen, dat zit er niet in. Mijn les geleerd en liever ander vrijwilligerswerk doen wat wel bij mij past.
Zo heb ik veel meegemaakt in mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk.
Wel vraag ik mij af wat mensen in hemelsnaam leuk vinden aan vrijwilligerswerk?
Mijn zoektocht loopt nu niet meer zo'n vaart. Het is een kabbelend beekje geworden. Lekker rustig. Ik leer meer van "mijn meisje" dan het hele vrijwilligerswerk bijelkaar. Je kan van dieren veel leren.
Gezellig met mijn hond erop uit dat is wat ik het liefst doe!
En waarom niet? Na zoveel ellende, mag ik dit van mijzelf!
Een vriendelijk groet van Jorie
tot de volgende keer!
zaterdag 11 februari 2017
"Carpe Diem"
Smorgens 10.00 uur.
Het is koud maar nog niet zo guur als bij een oostenwind. En een beetje grijzig.
Ben al een tijd niet bij het meer geweest.
Ik trek mijn joggingbroek over mijn spijkerbroek. Mijn water en winddichte blauwe jas erover. Wanten, sjaal, het hele winterritueel.
Sinds kort heeft Amber ook een echte jas voor koude winterdagen.
Het jasje dat van eigenaar naar eigenaresse wisselde. Ik moest even wennen dat er nu een ander hondje in zat. Maar ik moet zeggen, het staat haar voorbeeldig.
Een echte dame is ze nu!
Amber liep weer heerlijk los, een fijne plek voor haar altijd. We genieten zo saampjes in de ochtend. Het is rustig, twee hondenwandelaars, dan kan je het "druk" noemen op een maandagochtend in februari.
Er is een flink stuk gestript in de natuur, haast een waar slagveld. Waar eens riet en enkele dunne boompjes stonden, staat nu niks meer. Het meer kan je nu gelijk zien en aan de andere kant het weiland met ponnies. Hun dikke wintervacht elk met een andere aarde tint van terra, roodachtig, grijzig tot bruin. Zo mooi, deze kleuren.
Amber "breekt" in op hun terrein om haar behoefte aan poep te stillen.
Het is tenminste "gezonde poep", gras uit eigen weiland, zo bio als wat.
Ambers poepfobie is nog niet over. Was het maar waar. Ik kan er nog steeds niet aan wennen, die verse honden drollen, waar ze van smult. Het is zeggen ze, een aanvulling van iets waar ze te kort aan heeft. Vele drollen laat ze liggen maar dan is er die ene drol met goede mineralen, die ze wel eet.
Ik ga dan bijna over mijn nek. En maan Amber dat ze de drol moet loslaten.
Het is aan dovemansoren en ik voel me zo'n boeman dan. Haar staart komt dan tussen haar poten. Ze is de laatste tijd zo en zo trouwens erg gericht op alles wat maar eetbaar is. En ik wil eigenlijk niet dat ze van alles opeet en voorkom vaak eetbare situaties met snoepjes, koekjes, chocola, chips e.d.
Maar Amber voelt zich zo onvrij als wat daardoor en ze probeert dan alsnog heel snel iets te verorberen voordat ik het in de gaten heb. Het is dan net een zwervershondje die snel alles opeet met de staart tussen de poten.......... Dat wil je nou ook weer niet................
Iemand zei laatst dat eierkoeken kunnen helpen, tegen het poepeten dan.
Een zakje gekocht. Maar ze was meer gefixeerd op mij, en de eierkoek, dan op de weg te loeren. Wat dat betreft hielp het wel. Maar even later at ze toch weer een drol.
Op de terugweg passeren we weer de boten langs het kanaal. De brug staat open en er vaart een groot schip langs. Voorop de boeg staat de naam: "Carpe Diem", mijn vaders spreuk, zijn spreuk . Hij zei het vaak tijdens familiemomenten. Hij kon ook echt genieten van familiemomenten.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen, de emotie knalt erin bij mij.
Is het een laatste groet van mijn vader? Of een boodschap voor mij?
Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Het maakt ook niet uit.
Wel zet het mij aan het denken. Dat de tijd zo snel gaat en dat het inderdaad belangrijk is om de dag te plukken. Ondanks alle tegenwind, probeer ik samen met mijn hondje de dag te plukken, "Carpe Diem".
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Het is koud maar nog niet zo guur als bij een oostenwind. En een beetje grijzig.
Ben al een tijd niet bij het meer geweest.
Ik trek mijn joggingbroek over mijn spijkerbroek. Mijn water en winddichte blauwe jas erover. Wanten, sjaal, het hele winterritueel.
Sinds kort heeft Amber ook een echte jas voor koude winterdagen.
Het jasje dat van eigenaar naar eigenaresse wisselde. Ik moest even wennen dat er nu een ander hondje in zat. Maar ik moet zeggen, het staat haar voorbeeldig.
Een echte dame is ze nu!
Amber liep weer heerlijk los, een fijne plek voor haar altijd. We genieten zo saampjes in de ochtend. Het is rustig, twee hondenwandelaars, dan kan je het "druk" noemen op een maandagochtend in februari.
Er is een flink stuk gestript in de natuur, haast een waar slagveld. Waar eens riet en enkele dunne boompjes stonden, staat nu niks meer. Het meer kan je nu gelijk zien en aan de andere kant het weiland met ponnies. Hun dikke wintervacht elk met een andere aarde tint van terra, roodachtig, grijzig tot bruin. Zo mooi, deze kleuren.
Amber "breekt" in op hun terrein om haar behoefte aan poep te stillen.
Het is tenminste "gezonde poep", gras uit eigen weiland, zo bio als wat.
Ambers poepfobie is nog niet over. Was het maar waar. Ik kan er nog steeds niet aan wennen, die verse honden drollen, waar ze van smult. Het is zeggen ze, een aanvulling van iets waar ze te kort aan heeft. Vele drollen laat ze liggen maar dan is er die ene drol met goede mineralen, die ze wel eet.
Ik ga dan bijna over mijn nek. En maan Amber dat ze de drol moet loslaten.
Het is aan dovemansoren en ik voel me zo'n boeman dan. Haar staart komt dan tussen haar poten. Ze is de laatste tijd zo en zo trouwens erg gericht op alles wat maar eetbaar is. En ik wil eigenlijk niet dat ze van alles opeet en voorkom vaak eetbare situaties met snoepjes, koekjes, chocola, chips e.d.
Maar Amber voelt zich zo onvrij als wat daardoor en ze probeert dan alsnog heel snel iets te verorberen voordat ik het in de gaten heb. Het is dan net een zwervershondje die snel alles opeet met de staart tussen de poten.......... Dat wil je nou ook weer niet................
Iemand zei laatst dat eierkoeken kunnen helpen, tegen het poepeten dan.
Een zakje gekocht. Maar ze was meer gefixeerd op mij, en de eierkoek, dan op de weg te loeren. Wat dat betreft hielp het wel. Maar even later at ze toch weer een drol.
Op de terugweg passeren we weer de boten langs het kanaal. De brug staat open en er vaart een groot schip langs. Voorop de boeg staat de naam: "Carpe Diem", mijn vaders spreuk, zijn spreuk . Hij zei het vaak tijdens familiemomenten. Hij kon ook echt genieten van familiemomenten.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen, de emotie knalt erin bij mij.
Is het een laatste groet van mijn vader? Of een boodschap voor mij?
Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Het maakt ook niet uit.
Wel zet het mij aan het denken. Dat de tijd zo snel gaat en dat het inderdaad belangrijk is om de dag te plukken. Ondanks alle tegenwind, probeer ik samen met mijn hondje de dag te plukken, "Carpe Diem".
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
vrijdag 13 januari 2017
"Wie goed doet, goed ontmoet" in goede en slechte tijden.
Ik lees mijn vorige schrijfsessie met de titel "onvoorwaardelijk".
Wat zit deze zin in mijn systeem elke keer maar weer!
Automatisch spring ik op de stand van "geven en nog eens geven". Een glimlach, een cadeautje, een compliment, een klein gebaar. Telkens betrap ik mij er op dat dit haast automatisch gaat.
Maar wie goed doet, zou eerst goed moeten bedenken dat dit onvoorwaardelijk is, zonder hiervoor wat terug te verlangen. Niet alleen in goede tijden maar ook in slechte tijden. Dat laatste is heel moeilijk....................daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik zit midden in dit proces en het gaat lang niet van een leien dakje.
Het leven vind ik vooral mooi als het kleine "gezien" wordt. Hiervoor is vooral een handje positiviteit nodig en een goed waarnemingsvermogen.
In voelde me best wel trots op mijzelf als dit in mijn schrijfsessies lukte. Een wereld creëren waarin ik de hoofdrol speel en regisseer maar vooral het luchtte me altijd op, het relativeerde heerlijk en wat voelde ik mij goed als ik kon schrijven.
Van iets kleins een mooi verhaal te schrijven. Een zo op het oog een klein detail of situatie, niks bijzonders, niets hips, zelfs saai misschien. Maar dan dit kunnen zien als een ruwe diamant die wacht om gepolijst te worden. Of iets wat in het verborgene ligt voor het voetlicht brengen. Een verhaal wat geboren wordt uit het niets. Dat vind ik mooi.
Zo is het leven ook. Het stelt niks voor, totdat men er zelf iets van "maakt".
Wat ik nodig heb in dit proces is "vrijheid". Vrijheid van experimenteren, vormgeven, modelleren. Een nieuw web maken, een nieuw leven weven. Niet in één dag. Het is een zorgvuldig proces van harmonie en geduld. Want mijn oude web is aan vervanging toe. Ze moet opnieuw worden geweven. Ze bestond uit vele bijzondere pareltjes, met liefde gemaakt. Dit afscheid doet pijn. Ik zit er nog zo in geweven als een spin die haar nest bewaakt en waar ik mij altijd veilig voelde.
Met jaren van geduld en vertrouwen heb ik mijn web gemaakt. Mijn web, mijn leven, mijn vrienden, familie.
Ik was altijd de figurant die niet wilde opvallen in mijn leven en dat van anderen...........Liever gaf ik andere de eer om op te vallen of in de spotlights te staan.
Dat ik de "rollen" in het leven om wisselde, was eigenlijk puur om te overleven.
Ik had van de nood een deugd gemaakt en kon zo heel geleidelijk mijn natuurlijke drie talenten ontwikkelen. Invoelingsvermogen, intuïtie en geven, zonder te veel in de spotlights te staan.
Een rol die mij paste, in de zelfgekozen schaduw, maar altijd met een helpende hand naar de ander toe. Het verborgene zag ik, voelde ik, het niet gezegde vulde ik op. Zo vond ik mijn rol in het leven. Een rol die niet opviel, maar door er gewoon te zijn en te geven, gaf ik een stukje van mijzelf aan een ander. Dat voelde altijd zo warm. Zo ontzettend warm en goed.
Vrienden en familie, wat voelde ik mij rijk!
Een leven waarin ik dacht, dat ik er toe deed.
Ik weefde mijn web zo, dat "anderen" konden schitteren. Ik gaf en gaf en gaf.......
Nooit gedacht dat dit ooit zou ophouden.................nooit gedacht dat ik te veel heb gegeven......... nooit gedacht dat ik mijn echte zelf nooit heb ontmoet. Het was alleen de vorm die ik eraan gaf. De kern bleef in het verborgene............ze ligt te wachten tot ik voor haar kies en niet meer voor de ander.
Alle "pareltjes" in mijn web zijn verdwenen, één voor één uit mijn leven.
Ik was zo verweven met mijn omgeving, dat mijn leven zonder pareltjes niks meer voorstelde. Het vertrouwde web was weg, de pareltjes blonken niet meer. Er kwam niks voor terug.............. O, ik was sterk en ik probeerde weer opnieuw te beginnen. Maar de vrijheid die ik zo nodig had, was in een "big Brother is watching you" veranderd.
Een zwart gat waarin ik zwom. Verlaten en eenzaam. Door iedereen verkeerd begrepen.
Geen warmte meer maar ijskoude winden waaien rondom mijn hart. Graag zag ik van anderen dat wat ik altijd had gegeven. Maar zo werkt het leven niet. Dit is een harde les.
Wie goed doet, goed ontmoet, in goede en slechte tijden. En zo is het.
Wat ik leer hiervan? Een hele zware les: vertrouw altijd op jezelf en cijfer jezelf nooit meer zo weg. De ander die ik altijd voor liet gaan, voorschuivend, altijd maar weer. Niet wetend dat ik mijzelf zo wegcijferde. Bijna een half leven lang.
Zo was mijn leven. Maar nu niet meer....................en dat is moeilijk.
Ik weet van mijzelf dat ik het kan. Maar dat kost tijd, zo niet jaren. Weer een nieuw web "breien" met geduld. Mijzelf dit keer geen figurantenrol gevend maar een {hoofd}rol die leid naar mijzelf. Dat ik echt kan kiezen voor mijzelf.
Omdat ik een creatief mens ben, heb ik mijn vrijheid meer dan nodig om mijn leven weer opnieuw in te richten.
Ik pas absoluut niet in een systeem met zoiets als "big brother is watching you".
Laat mij maar rustig mijn webje maken dan komt het wel weer goed.
Ik doe het liever allemaal alleen, heb het altijd zo gedaan en dat is me altijd goed bevallen.
Dat maakt me juist trots op mijzelf.
Want die kracht zit in het verborgene, in het stille, ze komt eruit, als ze kan stromen in vrijheid en creativiteit.
Dan komt alles weer goed.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Abonneren op:
Posts (Atom)