dinsdag 21 februari 2017

Focussen

Ik heb heel wat angsten moeten overwinnen zoals zichtbaar zijn op het werk. En dan ook echt zichtbaar zijn als receptioniste. Ik leerde een rol aan te nemen. En mij niet af te laten leiden door het publiek wat in een rij voor de balie stond. Door altijd goed te focussen op de klant die voor mij stond, als het ware "in te zoomen" kon ik mij goed afsluiten van de omgeving. Het was als het ware voor mij het ei van Columbus om mijn werk goed te doen.

Dat dit bakken energie koste werd mij pas veel later duidelijk. 

Eigenlijk stond ik de hele werkdag op "focusstand". Mij echt ontspannen kon ik hierdoor nooit helemaal. Het focussen in combinatie met mijn werkzaamheden en werkdruk is voor mij nooit gezond geweest. Maar ja, wat weet je als leek daar nou van? 

Ik kreeg last van hyperventilatie en moest mijn lunchpauze verlengen met een kwartier om zo mij te kunnen ontladen van alle stress door een stevige wandeling te maken. 
We hadden namelijk door de aard van onze werkzaamheden geen pauzes. Het waren 4 blokuren achtereen en we waren vaak met te weinig collega's. De telefoon en receptie moesten altijd bemand blijven. Daardoor had ik nooit mijn benodigde adempauze. Ik snakte naar die adempauze maar ging door en daar was ik goed in. In doorgaan en niet opgeven. Iedereen ging immers door en waarom ik niet? Dat ons werk als druk werd ervaren door een ervaren collega van buitenaf, zag ik als een steuntje in de rug dat we "gezien" werden. Zij beschreef het als "dat die meisjes dat nog vol kunnen houden".  
Ondanks dat de sfeer in het begin gemoedelijk was, kwam er langzaam een sfeer voor terug, dat wij ondergewaardeerd bleven. Wij deden stinkend ons best en afdelingshoofden zagen ons niet omdat wij letterlijk in een wel heel erg achteraf telefoonhokje zaten. Er kwam nooit eens iemand binnen wandelen om te zien hoe het ging. Geen chef of afdelingshoofd te bekennen. We richten onze eigen receptie en telefoontaken zelf in, ons motto; plezier en hard werken. Tot zo ver ging het goed maar later toen de werkdruk ook bij andere collega's gingen spelen veranderde de sfeer.

Ik ging het eerste er onderdoor maar had het nog geen eens meteen in de gaten. Ik ging te ver door. Ik dacht niet aan mijn gezondheid maar aan mijn vaste baan die ik dan voorgoed kwijt zou zijn. 

Het was water naar de zee dragen. Het werd voor mij overleven tot ik niet meer kon. Mijn lontje was opgebrand.

In deze situaties is het voor mij van cruciaal belang geweest dat ik mensen in vertrouwen kon nemen, een arts/maatschappelijk werker van het werk, een P&O adviseur, een afdelingshoofd, of zelfs een collega.
Dat al deze factoren niet bepaald positief waren verlopen, bleef ik in mijn eigen bubbel van stress hangen en kon ik mij niet meer ontspannen op mijn werk. Mijn vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.
Minder uren werken was veel later voor mij het enige middel om lucht aan mijn situatie toen te geven. 
Maar ook dat kon op en duur niet mijn situatie veranderen.
Hoe kon ik ooit bevroeden dat toen ik definitief mijn baan achterliet, 
deze vervelende geschiedenis achter mij aan bleef kleven, alsof ik besmet was. Spoken uit mijn verleden bleven mij achtervolgen in alles wat ik nieuw oppakte. 

Ik maakte zoveel absurde situaties mee in het vrijwilligerswerk, dat is met geen pen te beschrijven. Ik wilde graag mijn energie gebruiken om die situaties te realiseren die mij juist weer energie en zelfvertrouwen konden geven, in plaats van namen. Ik wilde het heft in eigen hand houden nu.

Mijn faalangst bijvoorbeeld, daar wilde ik voorgoed mee afrekenen en recht in de ogen kunnen kijken. Zodat ik wat meer ontspannender hiermee kon omgaan en mijn zelfvertrouwen weer een boots kon krijgen.
Dat is wat vrijwilligerswerk voor mij kon betekenen.
Achter de kassa staan was voor mij altijd een grote angst geweest. Maar ik wilde nu van mezelf fouten mogen maken, zonder mij zelf naar beneden te halen. Gewoon fouten mogen maken , herstellen en doorgaan. 
Maar ik had geen rekening gehouden dat ik totaal niet paste in de cultuur; een verschrikkelijke schoolse manier, anti-open houding.  Volwassen mensen die zo belerend kunnen zijn, wat een anti-climax.  Ik wilde weer stug doorgaan omdat ik dacht, dat het hierop aanspreken, voldoende zou zijn om de lucht te klaren. Maar wat een teleurstelling dat je denkt dat dit zou kunnen helpen. Een systeem of mensen willen veranderen, dat zit er niet in. Mijn les geleerd en liever ander vrijwilligerswerk doen wat wel bij mij past.

Zo heb ik veel meegemaakt in mijn zoektocht naar vrijwilligerswerk.
Wel vraag ik mij af wat mensen in hemelsnaam leuk vinden aan vrijwilligerswerk?

Mijn zoektocht loopt nu niet meer zo'n vaart. Het is een kabbelend beekje geworden. Lekker rustig. Ik leer meer van "mijn meisje" dan het hele vrijwilligerswerk bijelkaar.  Je kan van dieren veel leren.
Gezellig met mijn hond erop uit dat is wat ik het liefst doe!
En waarom niet? Na zoveel ellende, mag ik dit van mijzelf!


Een vriendelijk groet van Jorie
tot de volgende keer!





Geen opmerkingen:

Een reactie posten