Smorgens 10.00 uur.
Het is koud maar nog niet zo guur als bij een oostenwind. En een beetje grijzig.
Ben al een tijd niet bij het meer geweest.
Ik trek mijn joggingbroek over mijn spijkerbroek. Mijn water en winddichte blauwe jas erover. Wanten, sjaal, het hele winterritueel.
Sinds kort heeft Amber ook een echte jas voor koude winterdagen.
Het jasje dat van eigenaar naar eigenaresse wisselde. Ik moest even wennen dat er nu een ander hondje in zat. Maar ik moet zeggen, het staat haar voorbeeldig.
Een echte dame is ze nu!
Amber liep weer heerlijk los, een fijne plek voor haar altijd. We genieten zo saampjes in de ochtend. Het is rustig, twee hondenwandelaars, dan kan je het "druk" noemen op een maandagochtend in februari.
Er is een flink stuk gestript in de natuur, haast een waar slagveld. Waar eens riet en enkele dunne boompjes stonden, staat nu niks meer. Het meer kan je nu gelijk zien en aan de andere kant het weiland met ponnies. Hun dikke wintervacht elk met een andere aarde tint van terra, roodachtig, grijzig tot bruin. Zo mooi, deze kleuren.
Amber "breekt" in op hun terrein om haar behoefte aan poep te stillen.
Het is tenminste "gezonde poep", gras uit eigen weiland, zo bio als wat.
Ambers poepfobie is nog niet over. Was het maar waar. Ik kan er nog steeds niet aan wennen, die verse honden drollen, waar ze van smult. Het is zeggen ze, een aanvulling van iets waar ze te kort aan heeft. Vele drollen laat ze liggen maar dan is er die ene drol met goede mineralen, die ze wel eet.
Ik ga dan bijna over mijn nek. En maan Amber dat ze de drol moet loslaten.
Het is aan dovemansoren en ik voel me zo'n boeman dan. Haar staart komt dan tussen haar poten. Ze is de laatste tijd zo en zo trouwens erg gericht op alles wat maar eetbaar is. En ik wil eigenlijk niet dat ze van alles opeet en voorkom vaak eetbare situaties met snoepjes, koekjes, chocola, chips e.d.
Maar Amber voelt zich zo onvrij als wat daardoor en ze probeert dan alsnog heel snel iets te verorberen voordat ik het in de gaten heb. Het is dan net een zwervershondje die snel alles opeet met de staart tussen de poten.......... Dat wil je nou ook weer niet................
Iemand zei laatst dat eierkoeken kunnen helpen, tegen het poepeten dan.
Een zakje gekocht. Maar ze was meer gefixeerd op mij, en de eierkoek, dan op de weg te loeren. Wat dat betreft hielp het wel. Maar even later at ze toch weer een drol.
Op de terugweg passeren we weer de boten langs het kanaal. De brug staat open en er vaart een groot schip langs. Voorop de boeg staat de naam: "Carpe Diem", mijn vaders spreuk, zijn spreuk . Hij zei het vaak tijdens familiemomenten. Hij kon ook echt genieten van familiemomenten.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen, de emotie knalt erin bij mij.
Is het een laatste groet van mijn vader? Of een boodschap voor mij?
Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Het maakt ook niet uit.
Wel zet het mij aan het denken. Dat de tijd zo snel gaat en dat het inderdaad belangrijk is om de dag te plukken. Ondanks alle tegenwind, probeer ik samen met mijn hondje de dag te plukken, "Carpe Diem".
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten