Ik lees mijn vorige schrijfsessie met de titel "onvoorwaardelijk".
Wat zit deze zin in mijn systeem elke keer maar weer!
Automatisch spring ik op de stand van "geven en nog eens geven". Een glimlach, een cadeautje, een compliment, een klein gebaar. Telkens betrap ik mij er op dat dit haast automatisch gaat.
Maar wie goed doet, zou eerst goed moeten bedenken dat dit onvoorwaardelijk is, zonder hiervoor wat terug te verlangen. Niet alleen in goede tijden maar ook in slechte tijden. Dat laatste is heel moeilijk....................daar ben ik nu wel achter gekomen. Ik zit midden in dit proces en het gaat lang niet van een leien dakje.
Het leven vind ik vooral mooi als het kleine "gezien" wordt. Hiervoor is vooral een handje positiviteit nodig en een goed waarnemingsvermogen.
In voelde me best wel trots op mijzelf als dit in mijn schrijfsessies lukte. Een wereld creëren waarin ik de hoofdrol speel en regisseer maar vooral het luchtte me altijd op, het relativeerde heerlijk en wat voelde ik mij goed als ik kon schrijven.
Van iets kleins een mooi verhaal te schrijven. Een zo op het oog een klein detail of situatie, niks bijzonders, niets hips, zelfs saai misschien. Maar dan dit kunnen zien als een ruwe diamant die wacht om gepolijst te worden. Of iets wat in het verborgene ligt voor het voetlicht brengen. Een verhaal wat geboren wordt uit het niets. Dat vind ik mooi.
Zo is het leven ook. Het stelt niks voor, totdat men er zelf iets van "maakt".
Wat ik nodig heb in dit proces is "vrijheid". Vrijheid van experimenteren, vormgeven, modelleren. Een nieuw web maken, een nieuw leven weven. Niet in één dag. Het is een zorgvuldig proces van harmonie en geduld. Want mijn oude web is aan vervanging toe. Ze moet opnieuw worden geweven. Ze bestond uit vele bijzondere pareltjes, met liefde gemaakt. Dit afscheid doet pijn. Ik zit er nog zo in geweven als een spin die haar nest bewaakt en waar ik mij altijd veilig voelde.
Met jaren van geduld en vertrouwen heb ik mijn web gemaakt. Mijn web, mijn leven, mijn vrienden, familie.
Ik was altijd de figurant die niet wilde opvallen in mijn leven en dat van anderen...........Liever gaf ik andere de eer om op te vallen of in de spotlights te staan.
Dat ik de "rollen" in het leven om wisselde, was eigenlijk puur om te overleven.
Ik had van de nood een deugd gemaakt en kon zo heel geleidelijk mijn natuurlijke drie talenten ontwikkelen. Invoelingsvermogen, intuïtie en geven, zonder te veel in de spotlights te staan.
Een rol die mij paste, in de zelfgekozen schaduw, maar altijd met een helpende hand naar de ander toe. Het verborgene zag ik, voelde ik, het niet gezegde vulde ik op. Zo vond ik mijn rol in het leven. Een rol die niet opviel, maar door er gewoon te zijn en te geven, gaf ik een stukje van mijzelf aan een ander. Dat voelde altijd zo warm. Zo ontzettend warm en goed.
Vrienden en familie, wat voelde ik mij rijk!
Een leven waarin ik dacht, dat ik er toe deed.
Ik weefde mijn web zo, dat "anderen" konden schitteren. Ik gaf en gaf en gaf.......
Nooit gedacht dat dit ooit zou ophouden.................nooit gedacht dat ik te veel heb gegeven......... nooit gedacht dat ik mijn echte zelf nooit heb ontmoet. Het was alleen de vorm die ik eraan gaf. De kern bleef in het verborgene............ze ligt te wachten tot ik voor haar kies en niet meer voor de ander.
Alle "pareltjes" in mijn web zijn verdwenen, één voor één uit mijn leven.
Ik was zo verweven met mijn omgeving, dat mijn leven zonder pareltjes niks meer voorstelde. Het vertrouwde web was weg, de pareltjes blonken niet meer. Er kwam niks voor terug.............. O, ik was sterk en ik probeerde weer opnieuw te beginnen. Maar de vrijheid die ik zo nodig had, was in een "big Brother is watching you" veranderd.
Een zwart gat waarin ik zwom. Verlaten en eenzaam. Door iedereen verkeerd begrepen.
Geen warmte meer maar ijskoude winden waaien rondom mijn hart. Graag zag ik van anderen dat wat ik altijd had gegeven. Maar zo werkt het leven niet. Dit is een harde les.
Wie goed doet, goed ontmoet, in goede en slechte tijden. En zo is het.
Wat ik leer hiervan? Een hele zware les: vertrouw altijd op jezelf en cijfer jezelf nooit meer zo weg. De ander die ik altijd voor liet gaan, voorschuivend, altijd maar weer. Niet wetend dat ik mijzelf zo wegcijferde. Bijna een half leven lang.
Zo was mijn leven. Maar nu niet meer....................en dat is moeilijk.
Ik weet van mijzelf dat ik het kan. Maar dat kost tijd, zo niet jaren. Weer een nieuw web "breien" met geduld. Mijzelf dit keer geen figurantenrol gevend maar een {hoofd}rol die leid naar mijzelf. Dat ik echt kan kiezen voor mijzelf.
Omdat ik een creatief mens ben, heb ik mijn vrijheid meer dan nodig om mijn leven weer opnieuw in te richten.
Ik pas absoluut niet in een systeem met zoiets als "big brother is watching you".
Laat mij maar rustig mijn webje maken dan komt het wel weer goed.
Ik doe het liever allemaal alleen, heb het altijd zo gedaan en dat is me altijd goed bevallen.
Dat maakt me juist trots op mijzelf.
Want die kracht zit in het verborgene, in het stille, ze komt eruit, als ze kan stromen in vrijheid en creativiteit.
Dan komt alles weer goed.
Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten