donderdag 31 december 2015

Hoop

Vele vluchtelingen die hun haard en huis verlaten met de hoop op een betere toekomst.
Een hoop die nodig is om te overleven en door te gaan.
Hun toekomst was er niet meer in een land als Syrie, afgesneden door rebellen en oorlog. Geen vooruitzichten op een betere toekomst, alleen maar vrezen voor hun eigen leven in een ondemocratisch land.

Een hoop die ieder mens nodig heeft om te overleven en om stappen te zetten welke daarvoor nodig is.

Wat is hoop in een land als men die stappen niet meer kan zetten omdat ze niet meer tot vrijheid leiden en ze gecontroleerd worden door een bemoeizieke regering.

Een kerst zonder hoop heeft geen betekenis meer.
Daarom heeft ieder mens recht op vrije keuzes zonder bemoeizucht of controlezucht. Dat is vrijheid.

Zonder vrijheid is er geen leven meer maar is de mens geworden
als een plant schijnbaar zo “stil”, vegeterend zonder vreugde. 

Vrijheid is het allergrootste goed van de mens.

Ik bid voor iedereen, die vlucht van eigen haard & huis maar ook voor de mensen, of dierbaren die dit een ander aan kunnen doen. Zij handelen uit controle en angst of misschien zelfs uit naam van "liefde". Laat ook in hun hart vrede neerkomen.

Ik heb nooit geweten dat mijn hart zo kon bloeden en stil kon zijn ...................zonder hoop, 
"gespot", door "blinden in blindenland" ver van huis.


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer

zondag 16 augustus 2015

zo vrij als een vogel

Een ontmoeting op een prachtige zomerdag. Zo, maar een praatje met een ouder ogende man maar met nog jonge levenslustige ogen met pretlichtjes.
Hij stopte zijn brommer en begon spontaan  de waterknop van de waterpijp in te drukken zodat ik mijn handen vrij had om de waterfles vast te houden.
Het water was gratis voor passanten maar ook voor honden want het bakje dat eronder stond was voor dit doel bedoeld!
We raakten zo aan de praat en hij vertelde over vogels waar hij blijkbaar veel verstand van had op een wat droge soms licht ironisch manier. Hij tufte vaak met zijn brommer de natuur door om flora en fauna te bestuderen maar ook kunst kon hem bekoren. Hij ging deze week naar Amsterdam voor een beeldententoonstelling in de buitenlucht. Hij was tekenaar en zo vertelde hij dat ik net in het goede licht stond met de heuvel achter mij om te kunnen tekenen. Ik leek het meisje van Yde wel.............en hij bestudeerde mij met een belangstellende kunstenaarsblik.
Later bleek hij de avond-minerva te hebben gedaan, zijn zelfvertrouwen nam toe maar ook zijn kritische oog op andermans kunst.
Natuurlijk prikkelde dit behoorlijk mijn belangstelling want we hadden raakvlakken waar we over konden praten.
We bleven praten of eigenlijk hij voornamelijk. Verder woonde hij ook in de stad. Het was wat te laat voor een verdere kennismaking met een kop koffie dus wisselden we elkaars telefoonnummers uit.
Zelf was ik in een avontuurlijke bui en dacht, wie weet wat dit allemaal voor positiefs kan brengen, why not?  
Toch waren er wel wat momentjes die mij niet zo bekoorden en welke ik registreerde maar voorlopig opzij schoof.

Dat er zomaar voor de tweede keer een man op mij af stapte zonder dat ik hiervoor mijn best deed, was totaal nieuw voor mij en streelde behoorlijk mijn ego. Maar ik zag het ook als een positieve wending en weer openstaan voor het leven.

Maar misschien was ik vroeger ook te happig en had ik altijd mijn ogen op steeltjes als ik al een man voorbij zag lopen.
Ik was dus altijd standby en nooit relaxed, misschien inderdaad te "happig".(zo zei deze kunstenaar).
Nu ben ik meer relaxed en sta ik vooral niet echt meer te wachten op een man. Ik ben zo ook gelukkig.
Maar nu met deze houding lijkt het wel of de mannen opeens op mij afkomen en ik weet niet wat ik beleef! Het is een feestje voor mijn ego en ik voel me er zeer gevleid onder natuurlijk. 

Inmiddels zijn we een paar ontmoetingen verder, toen ik het toch niet meer zo zag zitten "opeens".
De geregistreerde "momentjes" kwamen in alle hevigheid door en bliezen mijn ego omver.
Alleen mijn ego was geraakt door de charmes van deze man maar daarmee hield het op helaas. 

Ik moest hem dit toch maar zeggen voor er een nieuwe ontmoeting plaatsvond.
Dat ik hier tegenop zag was wel duidelijk want ik ontweek de telefoon. En daarvoor schaamde ik me echt wel.
Tot ik hem spontaan tegenkwam, hij weer op de brommer en we op een bankje even konden praten.
Toen heb ik hem gezegd dat het voor mij toch minder klikte en ik dit met voorzichtige bewoordingen als een omtrekkende beweging dit onheil voor hem probeerde te verzachten. 

Hij bleek het onheilsnieuws goed opgepikt te hebben, zo leek het althans. We keuvelden nog wat door. Tot hij mij vroeg wat ik van zijn lichaamsgewicht vond. 
Ik keek naar hem en zag een grote man in een veel te wijde broek en overhemd. Het kwam nogal sjovelig over, ook z'n overhemd stond een beetje te ver open. Dat ik zijn gewicht gemiddeld vond beviel hem wel want hij was 30 kg aan gewicht afgevallen. 

Wel vroeg ik hem waarom hij zulke wijde kleren droeg want hij zwom er zowat in.
Dat zijn de kleren van mijn dode beste vriend, was zijn antwoord.
Dit trieste verhaal, dat hem diep geraakt had vertelde hij mij tijdens een eerdere ontmoeting bij hem thuis. Zijn beste vriend waar hij al een tijd niks meer van gehoord of gezien had. Ook niet terwijl hij juist bezig had moeten zijn met klussen in zijn nieuwe woning. Hij werd ongerust en alarmeerde de moeder van de vriend en ook de politie. Samen met de politie hebben ze hem dood aangetroffen in bed.  Getroffen  door een acute hartstilstand, nog maar 56 jaar.

Ik kuste hem ter afscheid op beide wangen. Zijn charmes waren verdwenen tegelijkertijd met de levenslustige pretlichtjes in zijn ogen. Hij reed weg op zijn brommer en tufte even later terug om te zeggen dat hij mij best wel een beetje lief vond ondanks zijn afwerende houding van daarnet.
Dat ik de situatie en hem volkomen begreep waren mijn laatste woorden toen hij wegbrommerde in zijn oude wijde plunje, zo vrij als een vogel.


Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer.

donderdag 18 juni 2015

"Een geschenk uit de hemel"

Wat kan het leven toch ook mooi zijn!
Ik ontmoette het "brandnetelvrouwtje" voor de 2e keer langs het dijkje, dit keer met haar nieuwe witte "wolfshond", een lieve jonge hond.
Weer raakten we in gesprek. Toen zij ook iets meer van zich zelf liet zien en zij opbiechtte dat ook zij een hele vervelende periode achter de rug had gehad, dacht ik aan mijn eigen moeilijk periode.
Toen was het kwartje nog niet gevallen maar wij deelden dezelfde zorgen!
Zij en haar vriend waren van plan om Nederland te verlaten en richting Italië of Griekenland te gaan.
Dit was een kwestie van een paar weken nog.

Maar ze wilde heel graag een cake voor mij maken met bosvruchten. Dat was haar cadeau vanuit haar hart en ze wilde er niks voor terug hebben.
Ze miste het delen wat zij zo gewend was om in Kroatië te doen, daar deelden de mensen veel meer met elkaar en ze hielpen elkaar vanuit hun hart en niet vanuit een oordelend vingertje zoals vaak in Nederland gebeurd, iedereen heeft een oordeel maar luisteren naar elkaar dat is juist zo belangrijk.
Ik was het roerend met haar eens.

Ze zei dat ik het verdiende om gelukkig te zijn en dat ik mijn angst moest laten varen.
"Alles komt goed",  zei ze.
Nu denk ik dat mijn vader bij mij is, zei ik tegen haar omdat hij ook altijd zei: "alles komt goed". 
Ja, zei ze, hij was iemand die vertrouwen had en positief was.
Ja, dat klopt helemaal, zei ik, zo was hij.

We omhelsden elkaar en namen afscheid en ze beloofde nogmaals dat ik mijn cake zou krijgen.
Die week kwam een vriendelijke jongeman op mij af toen ik juist weg wilde gaan van mijn vrijwilligerswerk en zei: ben jij de vrouw met het hondje Amber? Ik keek hem verbouwereerd aan, en zei ja, dat ben ik.
Dan heb ik een cake voor je, die mijn vriendin voor je heeft gebakken. Wees voorzichtig want de cake is nog warm.
Nou ja, zei ik, wat ontzettend aardig en ik hoorde dat jullie naar het buitenland willen gaan dan wens ik jullie ook alle goeds voor in de toekomst!
Ja, wij gaan voor quality time!
Alles komt goed zei hij  nogmaals toen ik de cake aannam.

Ik was er stil van en stond met mijn cadeau in mijn handen.
Ik zag dat er een briefje bij zat en opende deze:
Ze wenste me ook alle goeds toe, dat ik verdiende. Doe het voorjezelf en voor je papa.
 "every food is more delicious in a nice company, so how about inviting that friendly man you met once?, just a thought .................
Till our next meeting was de laatste zin met een dikke kus voor Amber en ook een stuk cake for her!

Wat was dit een mooi cadeau, ik was ontroerd.
Zodra ik thuis kwam, draaide ik het nummer van de onbekende man die ik tijdens mijn wandeling
ontmoet had bij de waterpijp met Amber. Hij had mij ook al paar keer geprobeerd te bellen zag ik.

Wat kan het leven toch vol VERRASSINGEN zijn!!

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!








"Het leven zit vol verrassingen"

Na een ontzettende "donkere nacht" en intens zware periode is het fijn om zomaar een cadootje te mogen ontvangen op een gewone ochtendwandeling met Amber.
De cadootjes/pareltjes die ik zo gemist heb en waar ik zo naar snakte!
Misschien nam ik cadootjes vaak voor lief aan en wuifde ik ze vooral weg want het was toch maar gewoon toeval??? En gewoon per ongeluk in mijn schoot geworpen?
 Maar ik weet nu dat ze voor mij zo belangrijk zijn op mijn levensweg. Ze zijn de lantaarns, de lichtjes langs mijn weg. Lichtjes van hoop. Hoop in een donkere tijden...........
Het past zo bij mij deze ontmoetingen. Net als het jongetje op mijn pad, die mij aan mijn vader deed denken.

Vanochtend dus liep ik met Amber langs het uitlaatveldje. Amber liep achter mij aan en een grote zwarte labrador liep onze richting op. Amber is wat bang voor grote honden dus was ik wel benieuwd hoe het dit keer ging. De laatste paar keren ging het aardig goed en schuifelt ze voorzichtig langs de grote honden zonder meteen haar heel erg te verdedigen en haar staart rechtop te zetten. Dan hielp ik haar mee door mijn stem kalmerend te gebruiken dat er een lieve hond aankwam die niks doet. Want de meeste grote honden zijn de goedheid zelve maar vaak wel wat te "rechtstreeks" en dat is onbeleefd in hondentaal.
Dus de labrador kwam best wel snel op Amber af. Amber gaf kalmerende signalen af door met haar staart te zwaaien en door langzamer te lopen richting labrador. Dat is een goed teken, dacht ik.
Ook bromde Amber niet zoals ze vroeger altijd doet.
De labrador gaat op het laatste moment ook langzamer lopen en kwispelt en snuffelt wat. Het ijs is gebroken! Mooi om te zien, als Amber de hond passeert doet ze dat nog heel alert, maar toch een hele vooruitgang heeft mijn meissie geboekt. De honden gang daarna lekker hun eigen gang.

Toen ik de eigenaresse passeerde zei ik tegen haar dat mijn hond het steeds beter doet bij grote honden omdat ze vroeger zo bang was. Ik zag dat ze een plastic zak bij zich had en dat ze brandnetels had geplukt.
Al verscheidene keren viel het mij op dat  hier wel hele grote brandnetels met giga bladen in de berm groeiden, erg stevig en gezond zagen ze er in ieder geval uit.

Ze sprak in het Engels terug en zei dat ze alleen Engels sprak. En zo raakten we in gesprek over de honden en de brandnetels. Ze legde me uit dat sinds ze de brandnetels gebruikte haar haar weer gezond werd.
Haar recept was: de brandnetels eerst 20 minuten in water leggen met een scheutje witte azijn. Daarna paar keer goed wassen en in de blender doen met je favoriete drankje erbij!
Ik liet haar mijn psoriasis zien en zei dat de brandnetels misschien ook wel goed hiervoor waren.
O,ja, zei ze, ik had ook plekken op mijn ellebogen en knieën dat is allemaal weg.
En zo praten we verder. Ze was een echt gevoelsmens want ze zei dat ze wel "voelde" wat ik bedoelde als ik niet op het Engelse woord kon komen. Ze kwam uit Kroatië maar ze vond de mensen in Nederland zo zuur en hard voor zich zelf.. De gezichten stonden niet blij. En iedereen heeft het altijd zo druk. Ze zei dat ik heel anders was als de "Hollandse vrouw" helemaal niet zo'n harde strenge Hollandse vrouw en ze stroopte haar mouwen op. De meeste Hollandse vrouwen kijken zo zuur zij ze, geen lachende gezichten.
Ze aaide Amber wat en zei dat ze een fijn karaktertje had, ze wilde haar zo wel meenemen!

Toen blaften de honden maar ik kon niet zien wat er aan de hand was. Er liep alleen een oud vrouwtje, voorovergebogen achter haar rollator, aan de andere kant van het park.

Even later zag ik de vrouw ons naderen. Ze liep erg slecht maar kon best snel met de rollator uit de voeten. We groeten elkaar en ik zag haar lachende gezicht, stralend en zulke vriendelijk zachte ogen. Ik was verrast want ik herkende haar maar ook weer niet. Het was een rare gewaarwording! Ik zei spontaan tegen haar: " ik ken u maar ik weet niet waarvan".
Ze zei, ja ik ken jou ook maar ik weet ook niet waarvan. Vervolgens zei ze "Het leven zit vol verrassingen" en verder liep ze alweer, haar rug gebogen over haar rollator, stapte ze stevig door.

Dat uitgerekend zij zo'n optimistische kijk had op het leven en dus blijkbaar niet bang was voor verrassingen in het leven! Dat vond ik erg bewonderenswaardig.

Dat deze twee ontmoetingen mijn dag verder zouden kleuren, in positieve zin, dat had ik nooit kunnen weten.

Ik hoor nog de zin van de oude vrouw in mijn oren klinken als een mantra: "HET LEVEN ZIT VOL VERRASSINGEN" .

Ik heb nog vaak die dag, de zin hardop tegen mijzelf gezegd waarbij ik een grote glimlach niet kon onderdrukken. Want deze uitspraak was zo in tegenstelling met mijn "donkere" nacht.............
Het was alsof er een verfrissende douche open ging en over mij heen stortte.
Natuurlijk ken ik wel positieve mantra's maar ze kwamen bij mij nooit binnen. Ik voelde ze niet "echt".
Misschien moet ik eerst zo in de misère zitten of diep gaan dat het bij mij dan pas binnenkomt?
Enfin, de donkere nacht werd die dag weer een stuk grijzer en lichter......
Dank je wel lieve oude dame, wie je ook bent.

Ook de vrouw van de brandnetels zei iets wat ik niet los kon laten en een wijze uitspraak vond.
De natuur geeft ons al alles en het is gratis! Kijk naar de brandnetels, ze zijn gratis!
De natuur wint het altijd wat wij ook doen, zij past zich aan maar zij wint het altijd.
Ik dacht  aan de klimaatverandering, zou dit de reactie van de natuur zijn op onze milieuvervuiling van de lucht en de aarde.
De zachtere winters maar meer regen en de zomerhitte?
Ja, de natuur is wijs. Zij heeft er nooit voor geleerd wat ze moet doen. Ze doet het.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie














zaterdag 6 juni 2015

Een donkere nacht

Wat is het toch moeilijk om vertrouwen te hebben in het proces dat mij straks weer op de arbeidsmarkt moet brengen.
Ja, MOET, want ik zie er als een berg tegenop.
De meegemaakte ervaringen de laatste jaren hebben mij nou eenmaal niet zo positief gestemd.
Het vertrouwen is erg ver weg voor mij nu.

Ondanks dat ik vrijwilligerswerk doe en toch ben doorgegaan ondanks wat tegenslagen, heeft het mij nog niet gebracht wat ik wilde: Waarom wordt ik niet echt blij van dit werk? Ik weet het antwoord wel. Maar schuif het weg. Ik denk dat ik voor de makkelijkste weg kies. Het is lekker dichtbij, praktisch dus en ik krijg een zakcentje waarvan ik toch iets ruimer kan leven, al is het maar een bakje koffie.
Maar vindt ik het wel echt leuk? Ik begin het werk wel meer onder de knie te krijgen en zie de dingen ook meer die gedaan moeten worden dan. Het overzicht krijg ik nu meer. Dat is natuurlijk wel fijner werken.
Ik heb geen hartkloppingen meer maar moet wel mijn pauze nemen en mijn balans in de gaten houden.
Ach, ik ben gewoon een onzekere Mien en dat heeft altijd z'n weerslag op het werk waar ik denk dat ik toch moet te presteren. Ik blijf denken dat ik moet presteren. Toch zijn er leuke werkdagen dat ik lekker in een flow zit. Alles zit dan mee en dan gaat mijn zelfvertrouwen er een stuk op vooruit.
Mijn teamleidster is wat afwezig de laatste tijd, terwijl ze anders zo positief is. Terwijl ik die positiviteit zo fijn vond. Omdat ik het gevoel had dat ik zelf de enige enthousiasteling op de werkvloer was.
Ik zal haar eens vragen of er iets is, dat ik haar positiviteit mis of haar betrokkenheid naar mij toe.
Ik had nu juist een idee geopperd waar ze wat lauw op reageerde.

De rek is er merk ik een beetje uit dat ik alles zo positief kon bekijken en het bij een ander kon laten. Het lijkt wel alsof ik een zeef ben geworden. Mijn overspannenheid heeft dit met zich meegebracht dat wat ik eens was niet meer ben. I
Daarom wil ik zo graag dat ik weer wat positiever kon zijn. Maar waarom heb ik andere mensen dan zo nodig, nu juist meer dan vroeger? Ben ik zo'n slappeling geworden? Ik ben altijd alleen geweest maar misschien breekt dat mij op en wil ik ook eens "gesteund" worden en niet in de grond gestampt worden door iedereen lijkt het nu.
Meestal haal ik positiviteit uit dingen die wel goed gaan. En houd ik moed en onderneem juist weer nieuwe dingen. Maar dat is het nu juist, er ontstaan alleen maar bizarre situaties waar ik nou niet op sta te wachten. Geen familie of vrienden waar ik op kon bouwen.. De vertrouwdheid is verdwenen, ik roei de donkere nacht in, alleen.

De dingen die ik meemaak voelen alsof ik in een assessment ben beland, een toneelstuk waarin de spelers een bizar of tenminste merkwaardig gedrag ten tonele brengen, Dit is zo bizar dat ik daardoor uit het veld wordt geslagen. En ik onmogelijk een opmerking hierover kan maken, zo bizar is de situatie. Het gevoel dat er toneel gespeeld wordt en ik de enige ben die er verwonderd naar sta te kijken.

Het zijn kanttekeningen die zich opstapelen . Bleef het maar bij een paar kanttekeningen maar het blijft stapelen. Terwijl de positieve lichtpuntjes die ik vaak wel zie er niet zijn. Ze zijn er gewoon niet. Nou ja zo af en toe maar niet waar ik zelf verder mee kan. Het andere is veel te overheersend. omdat het blijft stapelen.
Dan heb ik dus het gevoel dat hier geen eind aan komt en daar krijg ik het spaans benauwd van.

Een donkere nacht.................


Een hartelijke groet van Jorie
tot de volgende keer!









zaterdag 16 mei 2015

Een teken van leven?

De mei maand blijft fris met zo'n 12-14 graden en behoorlijke koude nachten en ochtenden. Op Moederdag iets hogere temperaturen, 17 - 18 graden, wel frisse wind.
De dag daarna 25 graden, en ga ik met Amber voor de 2e keer dit jaar weer naar schipborg.
In april hier ook geweest maar toen was het zo'n 18 graden met een fris windje.

Schipborg, een altijd mooie gevarieerde route met vennetjes, bos, heide en weilanden.
Dit keer mijn wandelroute eens gewijzigd en een deel van het "Zeegser loopje" gevolgd via slingerweggetjes door de weilanden en weer terug via een breed zandpad.
Halverwege de middag vertrokken, het lijkt een prachtige middag en avond te worden, een zacht briesje, ideaal wandel weer!
Amber vindt het prachtig en loopt enthousiast voor mij uit, nog wel aangelijnd.
Pas als we het bos naderen met de vennetjes mag ze los.
De regen heeft zijn sporen nagelaten, modderige sporen op ons wandelpad. Ik kan daarom niet het hele vennetje meer rondlopen en ik besluit de route wat te wijzigen. We naderen een open stuk en kunnen zo langs het vennetje lopen via een bredere zandweg.
Amber heeft het warm en gaat er weer eens lekker bij liggen. Ik klap mijn handige lichtgewicht stoeltje  uit en eet een banaan. Amber krijgt ook een stukje, zoals gewoonlijk.
Daarna verder gelopen en na café Schipborg, het "Zeegserloopje" gevolgd.
Amber kan haar lol niet op! Ze draaft in een groot weiland, haar neus volgend.
Ze heeft blijkbaar weer een holletje ontdekt en graaft in de warme zon als een gek.
Het lijkt mij wat verstandiger om haar niet meteen uit te putten in het begin van de wandeling.
Dus ik roep haar maar natuurlijk heeft dit geen effect. Ik haal haar daarom op en trek haar voorzichtig en met een lekker hapje lokkend weg. Met wat geduld lukt dat dan meestal wel. Want met "brute" kracht gaat dit niet lukken, dan is ze zo uit haar doen en gaat ze helemaal "hyperventileren".
We gaan een ander weiland in met bomen aan de kant zodat ze wat kan afkoelen als ze weer van plan is om te gaan graven. Ik pak mijn stoeltje en laat haar haar gang gaan.
Het is een mooi gezicht, een wijds uitzicht op de drentse Aa.
We volgen onze weg via een slingerend pad door de weilanden. Ik kom twee wandelaars tegen en vraag hun of dit een wandelroute is die rondloopt. Ze zeggen dat het pad weer uitkomt op de brede zandweg met fietspad, wat ik graag wil. Dus ik vervolg mijn weg door dit mooie landschap.
Een volgend weiland verderop klap ik weer mijn stoeltje uit en ga puzzelen. Amber kan zo ook haar "ding" doen en we genieten beide volop.
Uiteindelijk bereiken we de brede zandweg.. Even verderop fiets er een jongetje van zo'n jaar of zes à zeven. Zo te zien alleen. Hij passeert ons en zegt op heel neutrale toon zonder enig glimlachje op z'n gezicht: "mooi hondje" en fiets doodgemoedereerd weer verder. Ik kan nog net dankjewel zeggen maar of hij dit gehoord heeft is de vraag.
Ik vindt het een vreemde gewaarwording, zo'n klein jochie die zo volwassen dit uitspreekt.
Het doet mij denken aan mijn overleden vader. Hij kon ook op die manier iets zeggen of eigenlijk niet.
Want hij was geen man van complimentjes; als hij dit deed dan was het op die manier van dat jochie, kort, in één zin, met weinig woorden en zo neutraal mogelijk zonder emoties. Dan kon hij ook gewoon weer verder gaan met dat waar hij op dat moment mee bezig was. Ik verwachte altijd dat er dan nog wat na kwam maar nee, dat was het dan.

Ik heb altijd erg gewenst om iets van mijn vader te horen, een teken van leven of iets dergelijks, na zijn overlijden.
Maar zou dit het kunnen zijn, een teken? Kan het zijn dat mijn overleden vader via dit jochie van zich liet horen? Ik ben nogal sceptisch en geloof niet zo gauw iets, vooral als mij dit overkomt. Ik wuif zoiets dan gauw weg als toeval. Maar dit was echt zijn manier van doen en nu ik dit zo vertel wordt dit gevoel sterker.
Ik bestede er eerst niet zo'n aandacht aan maar nu ik dit op schrijf weet ik het zo net niet.
Toeval bestaat niet zeg ik altijd dus is het toch een mooie manier om op deze wijze een teken van leven te krijgen.
Dat het leven toch doorgaat is nu voor mij wat meer dichterbij geworden.

Een hartelijke groet van
Jorie en tot de volgende keer

zaterdag 11 april 2015

Met Amber op Schier

Zal ik wel, zal ik niet, zal ik wel, zal ik niet.............gaan naar Schiermonnikoog?
Mijn favoriete eiland waar ik me altijd zo heerlijk vrij kan voelen en los van alles kan komen.
Zal Amber het eiland wel leuk vinden omdat het meer een scharrelhond is die door bosjes sluipt en in bermen van weilanden muizenholletjes graaft? Het strandje bij de Hoornse Plas laat ze gewoon links liggen. Ze gaat alleen haar neus achteraan en op dat strand heeft ze waarschijnlijk niks te zoeken.
Ik doe mezelf er alleen een plezier mee, bedenk ik maar Amber niet en dan kan ik niet meer genieten van mijn eiland en appelgebak met koffie. Ik vind mezelf nu net een ouder met kind: 
"Als de kinderen zich maar vermaken dan genieten ouders ook".  Toch is dit een waarheid als een koe en dus heel cliché...........
De weersverwachtingen zijn per dag wisselend. Eerst hoge temperaturen maar dan gaan ze later weer naar beneden
met straffe koude wind. 
En ik wil wel een hele dag met de hond buiten kunnen zijn en het warm hebben. Daar heb ik behoefte aan: aan warmte na zo'n natte herfstachtige winter.
Dus ik wacht en wacht en zie een mooie lastminute die ik laat passeren!
Uiteindelijk besluit ik op het laatste moment, wanneer de rugzak al gevuld is, na de ochtendwandeling met Amber toch te gaan!
Weliswaar voor één dag (of eigenlijk een halve dag) maar ik wil er toch achter zien te komen of het eilandgevoel ook Amber te pakken kan krijgen!
Nu kom ik er zeker niet achter als ik het niet doe dus zeg ik tegen Amber: "Kom op Am, we gaan het avontuur weer tegemoet!".
Ik verheug me er weer op om mijn eiland te bezoeken en hou dit gevoel lekker vast.
Hoe zou Amber reageren als ze met haar pootjes op het eiland staat?
De busreis gaat goed, een overvolle bus. Naast ons zit een echtpaar met een rustig hondje op schoot. Het blijkt een Portugees hondje te zijn, als we in gesprek komen over de honden.
Een verliefd jong stel komt later voor ons zitten. Zij schuift haar benen dwars naar het gangpad zodat Amber nog vrij kan zitten.
Maar dan is de bus ook propvol.
Daarna naar de boot, bijna mijn rugzak vergeten, die ik onder de stoel van de bus had geschoven!
Ik haal een kop koffie en drink "rustig" mijn koffie op tussen blèrende baby's, hollende kinderen, slapende en verhitte honden. Amber kijkt rustig rond en bromt wat als er een hond te dicht in haar buurt komt.
Eindelijk van de boot af en Amber wil er ook maar wat graag af. Ze wil snel en wat zenuwachtig vooruit tussen de mensen maar ik bedaar haar tot kalmte en trek haar naast mij.
Zodra we voet aan wal zetten, snuift Amber de zeelucht op en is ze niet meer te houden. Ze loopt net als anders, voor mij uit en wandelt fier voorop! Mijn meissie heeft er zin in! Ik zie haar bekkie open, dat is een goed teken van ontspanning!
We volgen de grasdijk. Ik zie even later dat er ook een hond hier losloopt dus besluit ik Amber ook lekker los te laten lopen. Ze geniet! En wat geniet ik ook!
Wat een ander scenario had ik in gedachten, een zwart somber scenario, dat mijn meissie niet zou genieten. Wat kan het ook anders zijn!
Moet je haar nou zien, ze straalt helemaal! Ze deelt mijn passie voor het eiland ook en zo te zien voelt ze zich ook zo vrij als een vogeltje.
Ik voel me net een trotse ouder die haar kind zo ziet stralen. Gek is het wel want ik ben meer met Amber bezig dan met mijzelf. Het is net alsof ik niet meer de onbezorgde vogel ben die alleen voorzichzelf hoeft te zorgen maar nu een "kind" heb waar ik me verantwoordelijk voor voel, ook voor haar wel en wee.
Maar ik ben voldaan en zie dat het avontuur nu al geslaagd is. Volgende keer lekker in een huisje bedenk ik me.
Ik geef Amber zo nu en dan een slok water, het is warm. 
Als we een andere grasdijk volgen langs vogels, paarden en de Westerplas, doe ik haar weer aan de riem. 
We passeren een vogelaar. Dan komen we op een bankje op een heuvel uit en gaan daar zitten. Het is stiekem mijn leuke bankje dat uitzicht heeft op de Westerplas met haar vogelgeluiden.
Amber weet het wel, ze ploft achter mij en doet prompt haar ogen dicht. Ze is bekaf.
De oorverdovende vogelgeluiden, van meeuwen, watervogels, ganzen die ons achtervolgd hebben, gaan ook nu door. Ik vind het prachtig, die oorverdovende vrije natuurgeluiden, het is een kabaal maar zo mooi! 
Na een poosje gaan we een duinpad achter het bankje in en dwalen wat door de grasduinen.
We komen weer op het schelpenpad en Ambers jachtinstinkt duikt weer op, als ze de klokkende geluidjes van de fazant hoort. Ze vindt het maar wat mooi. Haar koppie alert en op jaagstand.
Dan gaan we het strand op, een breed modderpad. Daar gaat ze weer los.
We lopen iets verder dan paal 4 en ik besluit bij Amber in de schaduw te zitten bij een huisje. Eventjes wat drinken en mijn derde banaan op te eten. Toch handig zulke goedkope snacks om de dag door te komen. Op de boot had ik mijn boterhammen al opgegeten en Amber kreeg een lekkere kauwsnack. 
Nu krijgt ze een lekkere snackworst en een pakje droge toast.
Ze komt niks te kort mijn meissie.
Dan graaft ze opeens als een razende in het zand en gaat dan als een koningin in haar holletje liggen. Een paar keer nog wat verbeteringen aanbrengen en dan ligt ze blijkbaar goed. 
Ze kijkt mij zo voldaan en tevreden, met een tikkeltje trots aan. Alsof ze wil zeggen dat ze dat maar mooi voorelkaar heeft gekregen.
Later verlaten we het strand en lopen richting dorp. 
Ik bekijk het appartementje waar mijn oog op viel tijdens het googlen. Ziet er leuk uit, eigen terrasje en verder leuke inrichting met alles erop en eraan. Eventjes onthouden voor een volgende keer.
Ik koop een broodje tonijn bij "Vrouwe Jakoba", heerlijk verse eetwaren hebben ze. Ook hun pizza's zijn heerlijk, die ik bestel als ik langer op het eiland vertoef.
Amber krijgt korrels en zo is haar buikje ook vol. 
Ik heb nog 2 uur. Ik wil nog een ander appartementje bekijken maar kan deze niet vinden.
Amber houdt halt bij de ijscoman en ik neem een ijsje. We gaan nog even lekker op het schaduwrijke terras zitten.
De late boot van half acht wacht op ons en we lopen weer terug langs de grasdijk.
Dat ik niet heel moe ben, verbaasd mij en aan Amber te zien is ze ook nog niet moe. Wel is ze heel onrustig de hele terugreis, geheel anders dan de heenreis waar ze er ontspannen bij zat.
Dat ze eigenlijk "hondsmoe" is wat ik al vermoede, blijkt de volgende ochtend. Ze ligt uitgeteld op de bank te slapen.
Er kan zelfs geen oog open...............en het is nu inmiddels half elf.
Ik heb een ontspannen schrijfochtendje daardoor en ga straks nog eventjes een kopje koffie drinken; als het weer het toelaat op mijn balkon.
Want baasje is nog lang niet moe maar wel voldaan.

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!



woensdag 25 februari 2015

Vrijwilligerswerk

Ik had altijd zo'n  romantisch idee van vrijwilligerswerk.
Non-commerciële stichtingen waar een open minded, enthousiaste, relaxed sfeer hangt, een hippie sfeer, jaren zeventig, van "PEACE MAN" en doe relaxed!!
Samen de schouders eronder zetten in een gemoedelijke sfeer. Samen staan we sterk voor het goede doel, zoiets, had ik in mijn hoofd. En vooral ook het gezellig hebben onder elkaar.

Maar het tegendeel is waar en de illusie verbroken.
Er hangt een erg schoolse, strenge (belerende) bedrijfsmatige sfeer met strakke regels. Met name hoe er met deze regels wordt omgegaan is erg streng en strak en het gemoedelijke is ver te zoeken.

Zoals later bleek door het volgende. Toen er een klant nodig naar het toilet moest, en hier naar vroeg, kon dit niet. Want er is geen klantentoilet en alleen in noodgevallen voor kinderen, zou van de regel afgeweken kunnen worden. (Maar in mijn ogen was dit ook een noodgeval; een dame van middelbare leeftijd die nodig moest). Ik wilde nog aanbieden dat ik met haar mee zou gaan, maar nee, niks ervan. Helaas regels zijn regels! Nou ja, toch!!

De twee kennismakingsgesprekken die ik eerder had waren kort en kwamen enigszins plichtmatig en schools over. In pauzes kwam ik af en toe de teamleidster en haar assistente tegen. die geen woord spraken en met stuurse blikken rondliepen. En als ze al spraken was dit erg belerend. Nou ja, toch, zo wil niemand toch hier nog vrijwilligerswerk doen, niet erg uitnodigend.

Ik kreeg steeds meer, beetje bij beetje, het gevoel dat ik geen vrijwilligerswerk deed maar gewoon in een werkbedrijf terecht was gekomen.
Mijn enige doel was van het vrijwilligerswerk: op een plezierige manier nuttig bezig zijn voor een goed doel met een team leuke mensen.

Maar de enige enthousiasteling bleek ik zelf te zijn en in deze bubbel bleef ik wat hangen maar dat doofde langzaamaan dus steeds meer.
De gedistilleerde  "film" of indruk die uiteindelijk bij mij achter bleef van het bedrijf was dus verre van romantisch.

Ondanks deze teleurstelling probeer ik toch mijn doel in het vizier te houden:
Kan ik iets van mijzelf hier laten zien?
Uiteindelijk wil ik mijn zelfvertrouwen een boost geven en hoop ik ook een plezierige tijd te hebben.

Daarom laat ik me niet te veel van de wijs brengen en probeer ik er toch er nog wat van te maken.
Mijn directe aanspreekpunt (en directe collega ('s) zijn best aardig.
Maar de naaste afdeling die nauw samenwerkt met de onze, is minder gemoedelijk en die sfeer hang er dus ook. Maar mijn eigen teamleidster, zit tussen twee vuren in. Voor haar is het ook lastig om het gemoedelijke, dat meer bij haar past, en het strakke, strenge van hogerhant, daar tussendoor te laveren.

Mocht het dan toch tegenvallen dan heb ik het tenminste geprobeerd en ben ik een ervaring rijker!

Waarom houdt ik niet van grenzen aangeven of dingen onderzoeken waarbij mijn beeld of illussie aan dichelen is gevallen?
Het is ontstaan denk ik uit lijfbehoud om mijn energie te besparen. Waarom energie in iets steken als het niet goed voelt? Waarom een bedrijfscultuur aanspreken die je toch niet kan veranderen?
Misschien ook door negatieve ervaringen, steek ik niet gauw meer positieve energie ergens in als het van te voren al niet "loont", dan is het vechten tegen de bierkaai.

Of is het een oud patroon en vindt ik het moeilijk om dan mezelf te zijn in een niet gelijk passend plaatje en het moed vraagt om dan toch mezelf te blijven en juist grenzen aan te geven?
Alhoewel dat mij vroeger niet deerde en had ik energie en positiviteit voor tien. Ik zag de lichtpuntjes in alles en iedereen en kon erg creatief met dingen omgaan. Ik vond het juist een uitdaging om van een negatieve situatie een positieve situatie te maken.
Toen had ik misschien nog niet genoeg door dat sommige dingen niet te veranderen zijn en ging ik vooral door met "positief zijn". Dit was lang, te lang mijn stokpaardje of lijfspreuk geweest. En misschien is dit tegen me gaan werken en zal ik het nu over een andere boeg moeten gooien. Echt mijzelf laten zien!!

Ik merk alleen dat de rek er gauw uit nu is, een staartje van een stevige overspannenheid.
Dat ik zelfs nu nog hartkloppingen krijg is een teken dat ik voorzichtig aan moet doen en mijn grens van rekbaarheid bereikt is. Daar schrok ik wel van dat mij dit nog gebeurt ook al ben ik een jaar verder.
Ik ben nu 4 weken verder in deze "vrijwilligersbaan" en ben nog bezig om mijn rekbaarheid af te tasten.
Dat is voor mij de eerste prioriteit waar mijn grens ligt. Maar veel hoef ik daar niet voor te doen want mijn lijf geeft het dan al aan en dat is wennen. Mijn opgejaagde gevoel is een eerste teken en als ik daar niet op reageer dan volgen de hartkloppingen en deze kan ik niet negeren. Want dit is een erg akelig gevoel.
Dus grenzen aangeven is wat me te doen staat!

Wat wil ik bereiken met vrijwilligerswerk? En wat heb ik nodig om mij lekker te voelen ?

Opkomen voor mezelf om het vooral leuk te hebben.

Hm ............. toch best een hele uitdaging! (ja, meid, goed zo, positieve taal!!)

Maar ben ik zo stoer en ga ik die uitdaging ook werkelijk aan, ook als het vuur te heet aan mijn schenen wordt gelegd? Ga ik opnieuw deze uitdaging aan? Of zeg ik, ja, dááááááág mijn lijf zegt stop en ik heb me daarbij neer te leggen. Punt. Het moet leuk en gezond blijven zonder stress.
Dan kan ik beter iets rustigers vinden wat meer bij mij past uiteindelijk.
Ik zie wel waar deze ontdekkingstocht eindigt.



Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!




















Neptunus heeft woord gehouden

Mijn blog even nagespeurd wanneer ik mijn dwaze liefdeslied heb gezongen, gericht aan Neptunus, aan het strand van Texel. Dit was in het najaar van 2012 alweer, wat vliegt de tijd!
Mijn buurvrouw van 90 jaar zei tijdens mijn bezoekje dat je soms via je hond nog wel eens iemand kan ontmoeten............... Ik zeg prompt tegen haar: "nou ik heb nog nooit iemand ontmoet helaas"!

Maar toch totaal onverwachts heeft iemand, een hondenuitlater,  mij uitgenodigd om eens een kop koffie te drinken!
Ach, we hebben een paar keer met elkaar en vooral met de honden gewandeld.
Zijn hondjes scharrelden wat en mijn Amber vond het maar wat mooi dat we daar uitgebreid de tijd voor namen.

We keuvelden wat, niks bijzonders eigenlijk. Ik ging er trouwens vanuit dat hij getrouwd was omdat hij af en toe "we" zei.
Het bleek later dat de hondjes van zijn ex waren en dat deze ze dan uitlaat als hij werkt.

Tijdens de 2e ontmoeting op 2e kerstdag wisselden we wat algemene beleefdheden uit; dat het zo van die dagen waren voor familie.
Bij de volgende ontmoeting vroeg hij meer iets  persoonlijks en toen bedacht ik me, is dit meer dan gewone belangstelling? Want ik zag zelf niet iets "meer".

Maar toen we vandaag weer elkaar op hetzelfde paadje ontmoeten, hij van tegengestelde richting, vroeg hij welke kant ik opging en dat hij dan met mij mee wilde lopen.
Toen drong het nog steeds niet goed tot mij door (eigenlijk wilde ik het niet weten,  want deze man had ik nou niet echt als mijn Neptunesliefde in gedachten) dat hij belangstelling had naar mijn persoon.

Toen hij op het einde van de wandeling mij opeens uitnodigde een keer een kop koffie te drinken, ja toen, kon ik het natuurlijk niet meer ontkennen. Dit was een date! Hellup!

Een rustige, vriendelijke man zo kan ik hem het beste omschrijven.  Maar qua uiterlijk vond ik hem in eerste instantie best ouwelijk overkomen.  Maar hoe kom ik over, bedacht ik mij, qua leeftijd ga ik ook naar 60 jaar lentes jong. Ook al voel ik me nog zeer jeugdig en doe ik misschien alsof ik nog "jong" ben.

Hij zou in ieder geval  zeker geschikt zijn om de kerstman te spelen. Een zachtaardig type, ook voor kinderen. Ha, ha, ho ho. Ja, zo kan ie wel weer,  dat doe ik nou altijd als ik zenuwachtig wordt ga ik flauwe grapjes maken, dat past toch eigenlijk niet meer bij mijn leeftijd, zeg ik bestraffend tegen mijzelf.
Toch stoor ik me aan zijn kinderlijke afscheidsgroet naar mij toe: Hij zwaait naar me alsof ik een klein meisje ben en zegt dat ook op een wat kinderlijke manier, met een wat hoog stemmetje. Dus toch de kerstman,  wie weet de echte! Jaaahaaa,  ik zei toch, dat grapjes niet grappig meer zijn op jou leeftijd!

Wel val ik op rustige mannen dat wel. Maar het rustige bij hem, wekt bij mij geen rustig, vertrouwend gevoel op, geen ridder op het paard gevoel of iets dergelijks, dat ik me veilig voel bij hem.
Maar moet dat dan? Is dat nou niet het hele probleem van de prins op het witte paard?
Die bestaat immers niet. Het probleem is dat je een beeld van de prins op het witte paard creëert, hoe je wilt dat deze eruit ziet. Maar dat is juist een illusie, jammer genoeg.  Dan kan je zoeken tot je een ons weegt, bedenk ik me en glippen alle kansen door je vingers misschien. Dus moet ik me dan maar openstellen voor hem?
Dat hij niet "mijn prins op het witte paard" is, dat is wel jammer.
Maar zoveel kansen krijg ik niet en waarom een gegeven paard in de bek kijken? Ik kan het toch proberen.
Hij steekt zijn nek in ieder geval wel uit om me uit te nodigen, dus zo verlegen is hij ook weer niet.

Dat hij niet gelijk de witte prins op het paard is maakte het voor mij iets moeilijker om enthousiast te reageren op zijn uitnodiging. Daarom zei ik zo nonchalant mogelijk dat ik dat altijd een keer kon doen voor de gezelligheid en niet voor een relatie.
Zo dat is tenminste duidelijk naar hem toe en ook naar mezelf om geen prinsen te kweken die er niet zijn.

In ieder geval bedankte ik hem voor de gezellige wandeling, en ik stapte met Amber kwiek door. Niet terugkijkend naar hem om een klein meisjesachtige begroeting te vermijden.

Maar nu moet ik toch even relativeren op papier, dat helpt mij vaak het beste. 
Dat de koffie uitnodiging mij enorm overviel was zeker. 
Wat ben ik toch een muts!
Nu krijg ik een cadeautje op mijn weg uitgereikt  (ooit aan Neptunus gevraagd op, Texel) en nu wil ik het cadeautje niet! Nooit een gegeven paard in de bek kijken, is mij geleerd.
Ja, dan had je maar een ander lied moeten zingen, muts!

Maar een kop koffie kan geen kwaad toch? 
Bah, waarom vindt ik het niet gewoon leuk? Dan is dat tenminste duidelijk............
Maar ik vindt het niet leuk, dat is ook duidelijk. 
Of  vertel ik mijzelf nu een leugen omdat ik bedenk dat ik een gegeven paard niet in de bek mag kijken want zo voelt het............ 
Of omdat ik er ook niet jonger op wordt en dit misschien mijn laatste kans is? 
He, bah wat zielig allemaal, dit is niet de juiste reden om eens gezellig een kop koffie te drinken. 
Maar wat niet is kan misschien komen?

Ja, meid praat je zelf maar de moed in maar ik weet niet of dat een goede start is om iets moois te beginnen, zegt mijn angst temmetje of logicastemmetje? 
Maar er is ook een optimistisch stemmetje die zegt: het is allemaal angst, ook al zie je hem nu nog niet zitten, probeer het gewoon, wat maakt het uit dan kom je er vanzelf achter!
Dan is er weer het angststemmetje die zeg: ja, maar ik wil gelijk duidelijkheid, als er geen gevoel van mijn kant bij is, dan kan het toch nooit wat worden?  Al is het maar een ietsiepietsie..............

Ik graaf wat dieper in mijzelf of er ook iets van een ietsiepietsie gevoel bij zit wat ik leuk aan hem vindt................ik kan het niet ontdekken helaas. Ja een rustige man, dat wel.
Ik moet er maar eens een nachtje over slapen en Neptunus eens aan zijn grijze baard trekken waarom hij nou juist deze man op mijn pad stuurt......................

Inmiddels zijn er meer dan een paar nachten voorbijgegaan en ik zie het nog steeds niet van de zonnige kant. Dat zegt toch wel wat, bedenk ik me. Het  is mijn negatieve berenkant  die het wint ..............of is het gewoon overduidelijk en is "het gevoel" er van mijn kant gewoon niet?

Het lichtpuntje van de hele situatie is dat ik het wel dapper vindt van de man om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding. En van mijn kant bekeken kan ik misschien zeggen dat ik het leven weer eens wat meer positiever moet omarmen. Gewoon doen en ja zeggen tegen de dingen die op je pad komen.
Het is immers maar een kop koffie en geen relatie meteen.  Gewoon een menscontact meer niet.
Het is een omarming van het leven , die was ik echt kwijt.
Vrienden en familie waren niet de warme steun en toeverlaat die ik zocht, terwijl ik dikwijls andersom er wel door dik en dun voor hun was. Dat verdriet heeft mij erg afgesloten.
Eigenlijk moet ik die warme armen zelf zien te vinden. In deze man?

Ik twijfel te zeer maar wat schuilt er achter een gewoon menscontact en een kop koffie?
Niks toch, daar wil ik zelfs niks achter zoeken want daar heb ik helemaal geen zin in. Eerst wil ik het gewoon gezellig hebben en dan zie ik wel weer.

Ik ontwijk de route waarop ik hem tegen zou kunnen komen en ben me daar erg bewust van.
Het is een oud patroon. Moeilijkheden en pijnlijke situaties ontwijken.
Maar ik heb mijn antwoord al wel klaar voor het geval dat: Dat ik het dapper vindt van hem om weer iemand uit te nodigen na zijn scheiding en dat zijn uitnodiging mij erg overrompelde.
Wat ik vervolgens daarna tegen hem zou kunnen:  in het nieuwe jaar kom ik wel even langs om een kop koffie te drinken. Dan wel geen nieuwjaarsborrel maar een kop koffie kan net zo goed.

Inmiddels ben ik hem per ongeluk tegengekomen en liep hij mijn kant op.
Ik kon geen kant dus meer op en zag dit als een teken om eerlijk tegen hem te zijn, dat is wat ik gedaan heb.

Een kop thee en een lange middagwandeling in de bossen ben ik nu verder. Hij is duidelijk verliefd en dat is te zien.
Maar ik? Nee, dat niet en dat weet hij ook. Van mijn kant is er geen meer gevoel voor hem bijgekomen. Dus dat is nu wel duidelijk en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.

Ik kan niet in de toekomst kijken en wil dat ook niet.
De prins op het witte paard bestaat niet. Ik heb er te lang op gewacht en weet dat hij niet bestaat.
Ja, in sprookjes................ maar daar ben ik te oud voor.
Deze droom is echt en ik heb met het echte leven te dealen.
Eerlijkheid duurt het langst................. en de prins laat ik achter in mijn verre dromen.

Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!

















woensdag 14 januari 2015

"Singing in the rain"


Amber hield vroeger niet van regen, net als haar baas.
dan ging ze richting huis, als een haas!

Nu gaat ze in de regen als een dolle te keer

Ze is een fanatieke graafmachine en haar pootjes 
gaan driftig heen en weer

Regen of niet, het deert haar niet meer
ze graaft gewoon verder
Baasje was ongeduldig keer op keer
maar ik blijf haar hoeder en herder.

Dus vanmiddag in de eindeloze regen
zag ik haar weer fanatiek graven
Mijn ongeduldig wachten gleed over in een geduldige meebewegen
want opeens was daar mijn overgave

Ik moest zo lachen om die gekke fanatieke hond
zo komisch in de striemende regen
het was alsof alleen maar haar kuil bestond
Zij ging als een dolle te keer.

Die pootjes zo snel heen en weer
de kluiten modder vliegen in de lucht
voortaan zeg ik niet meer
weer regen, he bah, zucht, zucht, zucht ..........

Maar doe ik als mijn hondje

en ga fanatiek en monter de regen tegemoet
voortaan voor allebei een heilzaam rondje
en i'm singing in the rain,  zing ik o, zo zoet

Een hartelijke groet van Jorie
Tot de volgende keer!


maandag 5 januari 2015

Samen het nieuwe jaar in en weer een vers avontuur beleefd

In het nieuwe jaar met Amber langs het Eelderdiep gelopen.
Een fijne route omdat de hond hier lekker los kan lopen en ik niet bang hoef te zijn dat ze me kwijt raakt want de route gaat steeds rechtdoor, langs het diepje natuurlijk.
Er waaide een forse wind en we waaien lekker uit, Amber in haar element en hier en daar lekker aan het scharrelen en snuffelen............
Ik stap stevig door langs het diepje, en laat een gravende Amber achter mij, niet wetende waar dit uiteindelijk op uitdraait.
Mijn gedachtegang: Amber volgt mij wel en kan maar één kant op, dus makkie toch?

Wat had ik zin in deze mooie en lange rondwandeling, een niet te koude maar wel winderig zonnige dag.
Toch duurt het mij wel wat te lang en daarom fluit ik. Geen Amber. Weer fluiten en nog eens.
Ik zie haar wel maar toch is er ook inmiddels een grote afstand tussen ons.
Ik blijf staan maar nog steeds geen Amber. Ik roep, niks.
Daarop besluit ik  haar dan maar op te halen en ik loop wat mopperend terug, ondertussen nog roepend.

Toen zag ik dat Amber in beweging kwam maar ze liep niet naar mij toe! Ze ging precies de verkeerde
kant op en ik zag haar als een stipje al kleiner worden. Ik dacht hoe is dit mogelijk.
Ik werd ietswat gefrustreerd toen ik dit zag. Dit kan niet waar zijn!
Ik zie haar onze route terugrennen waar we vandaan kwamen, tot ze bij het bruggetje is.
Als ze nu maar niet over het bruggetje verder terug loopt, want dan heb ik geen grip meer op haar, ze is dan te ver weg.
En ja, hoor, daar gaat ze, het bruggetje over en verder loopt ze al. Ik begin heftige armbewegingen te  maken. Dit is nog het enigste wat ik kan doen. Als dit nu maar werkt! Het moet werken.
Ik begreep inmiddels dat roepen geen zin meer had want ik had de wind tegen. De wind droeg mijn roepen en fluiten de verkeerde kant op. Maar het kon natuurlijk ook zijn dat ze me helemaal niet gehoord had of alleen flarden van mijn stem.
Dat Amber mij wel eens vaker niet goed hoort, heeft mij eerder verbaasd tijdens wandelingen. Misschien is ze dan zo gefocust met graven dat ze echt mijn stem niet hoort. Want ik zie dan wel haar koppie ronddraaien, zo van: waar komt het geluid van vrouwtje nu vandaan? En dat ze dan echt niet weet welke kant ze op moet. Want dan blijft ze een hele tijd staan en maar met dat koppie van haar rondkijken, een leuk gezicht. Toen heb ik ook met mijn armen driftig gezwaaid en toen ze me zag, rende ze heel vrolijk naar mij toe. De afstand tussen ons was toen wel  kleiner, maar toch.

Verder turend naar het zwarte stipje, zie ik dat ze opeens stilstaat en om zich heen kijkt, met weer dat verbaasde koppie. Nu moet ze me zien en ik maak heftige armbewegingen. En ja hoor, het werkt.

Wat een mooi moment, ze draaft terug naar mij en ik kom haar belonend tegemoet!

Mijn meisje toch! Gelukkig dat je er weer bent, goed zo, wat ben je braaf! Ik geef haar snoepjes en ik besluit ter plekke dat we de wandeling een andere keer maar afmaken. Het is genoeg voor nu geweest.
We herpakten onze route terug met een iets andere route langs het meer en zo weer terug naar huis.

Ik besluit vanaf nu altijd op zichtafstand van haar te blijven ook als het een recht stuk is want zo zie je maar weer, een hond kan ook verdwalen, zelfs op een recht stuk!

Zo lopen we samen het nieuwe jaar in en weer een vers avontuur beleefd!

Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!