Zal ik wel, zal ik niet, zal ik wel, zal ik niet.............gaan naar Schiermonnikoog?
Mijn favoriete eiland waar ik me altijd zo heerlijk vrij kan voelen en los van alles kan komen.
Zal Amber het eiland wel leuk vinden omdat het meer een scharrelhond is die door bosjes sluipt en in bermen van weilanden muizenholletjes graaft? Het strandje bij de Hoornse Plas laat ze gewoon links liggen. Ze gaat alleen haar neus achteraan en op dat strand heeft ze waarschijnlijk niks te zoeken.
Ik doe mezelf er alleen een plezier mee, bedenk ik maar Amber niet en dan kan ik niet meer genieten van mijn eiland en appelgebak met koffie. Ik vind mezelf nu net een ouder met kind:
"Als de kinderen zich maar vermaken dan genieten ouders ook". Toch is dit een waarheid als een koe en dus heel cliché...........
De weersverwachtingen zijn per dag wisselend. Eerst hoge temperaturen maar dan gaan ze later weer naar beneden
met straffe koude wind.
En ik wil wel een hele dag met de hond buiten kunnen zijn en het warm hebben. Daar heb ik behoefte aan: aan warmte na zo'n natte herfstachtige winter.
Dus ik wacht en wacht en zie een mooie lastminute die ik laat passeren!
Uiteindelijk besluit ik op het laatste moment, wanneer de rugzak al gevuld is, na de ochtendwandeling met Amber toch te gaan!
Weliswaar voor één dag (of eigenlijk een halve dag) maar ik wil er toch achter zien te komen of het eilandgevoel ook Amber te pakken kan krijgen!
Nu kom ik er zeker niet achter als ik het niet doe dus zeg ik tegen Amber: "Kom op Am, we gaan het avontuur weer tegemoet!".
Ik verheug me er weer op om mijn eiland te bezoeken en hou dit gevoel lekker vast.
Hoe zou Amber reageren als ze met haar pootjes op het eiland staat?
De busreis gaat goed, een overvolle bus. Naast ons zit een echtpaar met een rustig hondje op schoot. Het blijkt een Portugees hondje te zijn, als we in gesprek komen over de honden.
Een verliefd jong stel komt later voor ons zitten. Zij schuift haar benen dwars naar het gangpad zodat Amber nog vrij kan zitten.
Maar dan is de bus ook propvol.
Daarna naar de boot, bijna mijn rugzak vergeten, die ik onder de stoel van de bus had geschoven!
Ik haal een kop koffie en drink "rustig" mijn koffie op tussen blèrende baby's, hollende kinderen, slapende en verhitte honden. Amber kijkt rustig rond en bromt wat als er een hond te dicht in haar buurt komt.
Eindelijk van de boot af en Amber wil er ook maar wat graag af. Ze wil snel en wat zenuwachtig vooruit tussen de mensen maar ik bedaar haar tot kalmte en trek haar naast mij.
Zodra we voet aan wal zetten, snuift Amber de zeelucht op en is ze niet meer te houden. Ze loopt net als anders, voor mij uit en wandelt fier voorop! Mijn meissie heeft er zin in! Ik zie haar bekkie open, dat is een goed teken van ontspanning!
We volgen de grasdijk. Ik zie even later dat er ook een hond hier losloopt dus besluit ik Amber ook lekker los te laten lopen. Ze geniet! En wat geniet ik ook!
Wat een ander scenario had ik in gedachten, een zwart somber scenario, dat mijn meissie niet zou genieten. Wat kan het ook anders zijn!
Moet je haar nou zien, ze straalt helemaal! Ze deelt mijn passie voor het eiland ook en zo te zien voelt ze zich ook zo vrij als een vogeltje.
Ik voel me net een trotse ouder die haar kind zo ziet stralen. Gek is het wel want ik ben meer met Amber bezig dan met mijzelf. Het is net alsof ik niet meer de onbezorgde vogel ben die alleen voorzichzelf hoeft te zorgen maar nu een "kind" heb waar ik me verantwoordelijk voor voel, ook voor haar wel en wee.
Maar ik ben voldaan en zie dat het avontuur nu al geslaagd is. Volgende keer lekker in een huisje bedenk ik me.
Ik geef Amber zo nu en dan een slok water, het is warm.
Als we een andere grasdijk volgen langs vogels, paarden en de Westerplas, doe ik haar weer aan de riem.
We passeren een vogelaar. Dan komen we op een bankje op een heuvel uit en gaan daar zitten. Het is stiekem mijn leuke bankje dat uitzicht heeft op de Westerplas met haar vogelgeluiden.
Amber weet het wel, ze ploft achter mij en doet prompt haar ogen dicht. Ze is bekaf.
De oorverdovende vogelgeluiden, van meeuwen, watervogels, ganzen die ons achtervolgd hebben, gaan ook nu door. Ik vind het prachtig, die oorverdovende vrije natuurgeluiden, het is een kabaal maar zo mooi!
Na een poosje gaan we een duinpad achter het bankje in en dwalen wat door de grasduinen.
We komen weer op het schelpenpad en Ambers jachtinstinkt duikt weer op, als ze de klokkende geluidjes van de fazant hoort. Ze vindt het maar wat mooi. Haar koppie alert en op jaagstand.
Dan gaan we het strand op, een breed modderpad. Daar gaat ze weer los.
We lopen iets verder dan paal 4 en ik besluit bij Amber in de schaduw te zitten bij een huisje. Eventjes wat drinken en mijn derde banaan op te eten. Toch handig zulke goedkope snacks om de dag door te komen. Op de boot had ik mijn boterhammen al opgegeten en Amber kreeg een lekkere kauwsnack.
Nu krijgt ze een lekkere snackworst en een pakje droge toast.
Ze komt niks te kort mijn meissie.
Dan graaft ze opeens als een razende in het zand en gaat dan als een koningin in haar holletje liggen. Een paar keer nog wat verbeteringen aanbrengen en dan ligt ze blijkbaar goed.
Ze kijkt mij zo voldaan en tevreden, met een tikkeltje trots aan. Alsof ze wil zeggen dat ze dat maar mooi voorelkaar heeft gekregen.
Later verlaten we het strand en lopen richting dorp.
Ik bekijk het appartementje waar mijn oog op viel tijdens het googlen. Ziet er leuk uit, eigen terrasje en verder leuke inrichting met alles erop en eraan. Eventjes onthouden voor een volgende keer.
Ik koop een broodje tonijn bij "Vrouwe Jakoba", heerlijk verse eetwaren hebben ze. Ook hun pizza's zijn heerlijk, die ik bestel als ik langer op het eiland vertoef.
Amber krijgt korrels en zo is haar buikje ook vol.
Ik heb nog 2 uur. Ik wil nog een ander appartementje bekijken maar kan deze niet vinden.
Amber houdt halt bij de ijscoman en ik neem een ijsje. We gaan nog even lekker op het schaduwrijke terras zitten.
De late boot van half acht wacht op ons en we lopen weer terug langs de grasdijk.
Dat ik niet heel moe ben, verbaasd mij en aan Amber te zien is ze ook nog niet moe. Wel is ze heel onrustig de hele terugreis, geheel anders dan de heenreis waar ze er ontspannen bij zat.
Dat ze eigenlijk "hondsmoe" is wat ik al vermoede, blijkt de volgende ochtend. Ze ligt uitgeteld op de bank te slapen.
Er kan zelfs geen oog open...............en het is nu inmiddels half elf.
Ik heb een ontspannen schrijfochtendje daardoor en ga straks nog eventjes een kopje koffie drinken; als het weer het toelaat op mijn balkon.
Want baasje is nog lang niet moe maar wel voldaan.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten