dinsdag 24 december 2019

op je kern of basis zitten

Dat je alles kan reflecteren naar jezelf toe geeft voor mij het volgende inzicht.
Als ik bij een ander ben dan luister ik graag intens mee; een manier om te voelen en in verbinding zijn met de ander. Gewoon met aandacht luisteren. Het is een tweede natuur van mij en dus een patroon geworden. Het voelt als een warm contact. Maar wat als het te intens kan zijn en daar je accu leeg van loopt? 
Als je vergeet om bij je eigen kern te blijven, dan raak je vermoeid omdat je alleen maar opneemt. 
Beter kan ik mij meer op afstand leren te verhouden tot contacten. Niet meer zo meebuigen met de ander, maar bij mijn eigen kern blijven. Het is nog nieuw en balanceren. Los van de ander en dichter bij mijzelf. 
Ik ben het ergens kwijtgeraakt, het bij mijzelf blijven, ergens maar wanneer en hoe is dit gebeurd? Was mijn overspannenheid o.a. een gevolg hiervan? 
Was het de leegte in mijzelf waar ik bang voor was? Of alles gewoon bijelkaar het werk, de druk, de sfeer, dingen die ik nog niet verwerkt had? 
Maar het inzicht helpt zeker om te oefenen meer afstand te bewaren in elk contact en situatie. Misschien ook bij het horen van een stem? Dat zal altijd wel lastig blijven; die aan en uitknop heb ik nog niet kunnen vinden. Maar je weet maar nooit.
Het is een proces weer terug naar mijn basis en inmiddels weet ik dat die basis steviger is geworden dan voorheen, juist als je alles verliest en niks meer verwacht.  
Met vallen en opstaan, stap voor stap, ga ik op mijn eigen wijze..........naar een nieuwe toekomst.
De kerst is weer in aantocht en dan kan ik in iedergeval weer volop luisteren naar zingende violen en tingelende belletjes, dat is een schrale troost.

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

zaterdag 21 december 2019

hyacintjes voor de kerst

Tijdens het boodschappen doen vanochtend zag ik losse hyacintjes staan die ik in een leuke versierde kerstpot van vorig jaar wilde doen. Meestal loop ik door en sla ik het bloemenwinkeltje naast de supermarkt over, het is wat aan de prijzige kant.
Maar  ga toch maar even vragen wat de prijs van deze bollen zijn.
De plantenzaak ademt een gezellige kerstsfeer uit, achter de toonbank hebben ze met spijkertjes op hout de vorm van een kerstboom aangegeven waar een slinger kerstlichtjes zigzaggend aangehaakt zijn, een ontzettend creatief en leuk idee.
De verkoopster vertelt dat ze deze versiering op een site voor kerst knutselen voor kinderen opgepikt heeft, daar staan vaak leuke ideeën bij.
Ik koop een plastic pot met drie hyacinten, die goedkoper zijn dan de losse.
Zo nu heb ik het ook weer gezellig in huis met kerst met minimale middelen. Een gezellige versierde kerstpot met hyacinten op de salontafel met wat kaarsverlichting erbij. En op het barretje een glazen vaas met mos en kerstballen met sterren, daarnaast prijken gouden kaarsen engeltje, een gekregen Amaryl, een grote kaars en twee op batterijen flikkerende kaarsjes.
En op de vensterbank een metalen kerstboom met op batterijen werkende verlichting gedrappeerd en zo is het mooi genoeg voor mij.
De nep kerstboom die ik in het vorige huis altijd gebruikte ligt in de schuur. Deze versierde ik dan op zijn Scandinavisch met papieren strikjes en van stroo gemaakte engeltjes en kransjes.
Opeens had ik genoeg van de boom en al mijn kerstspullen heb ik toen aan mamamini gegeven. Het zal toen het begin geweest zijn van mijn overspannenheid en somberheid die daarmee gepaard ging.
Gelukkig ligt deze tijd achter mij en voel ik mij nu een stuk beter, sinds korte tijd.
Er is meer reflectie en acceptatie bijgekomen. I ám still going strong, ja ik voel me haast gedragen zo voelt het, terwijl ik mij nog tijdens de therapeuten sessies, de laatste was in november dit jaar,  ongelukkig en alleen voelde.
Misschien heeft het te maken dat ik nu echt op de bodem beland ben en daar zit ik goed en stevig zo voelt het tenminste. 
Geen verwachtingen meer van niemand  en het leven of van mijzelf vooral. Gewoon de basis van het leven is eigenlijk niks bijzonders, het is gewoon zijn, de dag beleven en daarvan geniet ik denk ik. Soms zing ik wat tijdens het eten en voel me gewoon weer vrolijk. Het is gewoon wat keutelen in en rondom het huis, niks bijzonders maar wat kan dat heerlijk en ontspannen zijn. 
Het is gewoon de verbinding met mijzelf weer voelen denk ik, daar heb ik dus blijkbaar niet iemand anders voor nodig! En dat voelt ook rustig.
Het leven is net eb en vloed, je laat je gewoon meedeinen met de golven, (terugtrekken van het leven en gaan met het leven) en als ik me nu even leeg voel dan voel ik geen paniek of angst meer maar  acceptatie van het gevoel op dat moment. Dan ontstaat er denk ik  ook weer ruimte want er hoeft immers niks ingevuld te worden, er zijn immers geen verwachtingen meer, niks, deze leegte zonder verwachtingen valt samen met de leegte. Face to face. En verdwijnt dan ook vanzelf als een zeepbel. Yes! sterke vrouw, je bent in de woestijn geweest, hebt de leegte gevoeld, telkens weer, je riep en zocht, water en zand gleden door je handen.  Een steviger bodem is gesmeed...... en ik loop mijn pad steviger dan ooit. Tot de volgende woestijn, net als eb en vloed.
Geen therapeut kan hier tegenop met "zulke domme" trucjes. Zij gaf mij de laatste genadeslag toen ik inzag dat zij mij niet kon helpen en mag ik haar in weze daarvoor bedanken.


Een hartelijke groet van Jorie

en tot de volgende keer!

Heerlijk om weer te schrijven

Wat is het toch heerlijk om te schrijven om zo bij je kern te blijven of te reflecteren.
Het is het ultieme vrijheidsgevoel vooral als je weet dat je alleen bent in je ruimte zonder meekijkers,
Het is een vrijheidsgevoel die positiviteit oplevert;
vrijheid die blij maakt;
en vrijheid die ruimte geeft in je hoofd en leven.
Het is een soort meditatie die gelijk scoort op je welbevinden.
Omdat ik al een tijd niet meer schreef beleef ik weer de geluksmomentjes tijdens het schrijven wat het met me doet.
Heerlijk, wat hou ik toch van schrijven.

een hartelijke groet van Jorie

en tot de volgende keer!


zondag 15 december 2019

stemgeluiden

Toen ik overspannen was kon ik niet veel verdragen, zelfs van een stem kon ik moe worden. Het was dan een combinatie van toon, timbre, hard of schreeuwerig.
Maar ook een vlakke stem zonder toonsoorten, of een schokkerige schorre stem zoals bijvoorbeeld het geluid van een auto in de verkeerde versnelling. 
Het liefst zou ik naar een melodieuze zachte stem luisteren. Dat is als het meedeinen op tingelende heldere belletjes of zingende  violen. Als het kan een stem waarin je een stukje passie of bezieling hoort of waarin je een warm hart voelt kloppen. Iets hoopvol of iets anders. 

Toch is het knap vervelend om te ontdekken wat een stem voor invloed op je heeft, ook als je inmiddels weer beter bent. Kan een stemgeluid je dus nog aardig in de weg zitten in het dagelijkse leven blijkbaar.
Misschien is het een manier om vrienden hierop te selecteren omdat je veranderd bent?
Dat je graag verder wil met je leven en wil groeien. Natuurlijk wil je je dan omringen met netwerken die je inspireren; anders dan je wereld kleiner maakt, juist dat voelt erg beklemmend alsof je stilstaat en jij er alles aan wil doen om de relatie levendiger te houden, wat niet werkt, want dat voelt erg éénzijdig en blust je op den duur ook uit. 

"Maar wat als het iemand is die je al een tijd kent sinds je overspannenheid en ook een hondenvriend is. Iemand waar je je hart bij kon luchten? (En nog zo nu en dan maar dit wordt steeds minder want het lucht je niet meer zo op).

Het is nooit "wat" tussen ons geworden en
we zijn elkaar alleen als hondenmaatjes gaan zien. Ook omdat ik hem eerlijk vertelde dat ik vond dat we niet bij elkaar pasten toen hij meer dan vriendschap wilde. Als we elkaar dan weer tegen kwamen dan maakten we af en toe  een praatje. Soms nodigde ik hem dan uit "even"een kop koffie bij mij te drinken als het zo koud was om te blijven staan praten en we toch al in de buurt waren. Maar ik werd altijd moe en kon maar twee uurtjes luisteren en gaf mijn overspannenheid hiervan de schuld. Nu weet ik dat ook een stem veel invloed kan hebben op mijn gestel, het gebeurd ongemerkt, en pas later merk ik dat ik erg moe ben. Nog maar recent geleden en daar schrok ik van want ik dacht dat ik niet meer zo heftig zou reageren vooral nu mijn overspannenheid achter mij lag. 
"Maar wat als degene je nog steeds meer dan leuk vind en je als vriend ziet in zijn leven. Als ik de tekst letterlijk moet nemen op de kaart die hij stuurde; vriendschap is geven zonder nemen, is helpen als het kan, is meer dan woorden zeggen is houden van!
Maar wat als het je ontroerde toen hij schreef dat hij het heel fijn vindt om bij mij te zijn en elke dag aan  mij denkt?
Maar wat als je weinig vrienden hebt en het natuurlijk fijn is als iemand aan je denkt? 
Maar wat als je heel goed op jezelf kan zijn en je geniet van lezen en schrijven om je gedachten de vrije loop te laten.
Maar wat als je zegt dat het nu niet gelegen komt als hij het weekend daarop weer belt om iets af te spreken? Omdat je niet meer kan geven dan die paar uurtjes en kan luisteren naar zijn stem. 
Ik wil zijn hart niet breken.
Juist omdat hij geen echte prater is. Maar bij mij voelt hij zich op zijn gemak zegt hij en is dan juist wel een prater".

Elkaar gedag zeggen en een praatje maken dat is alles wat ik kan geven....... 
Maar wat als dat ook hetzelfde is als "nemen"? Ik wil eerlijk zijn naar mijzelf en naar de ander. 
Maar wat als nooit meer een praatje maken, een kopje koffie drinken .................? 


Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

Stil verdriet?

Stil verdriet zie je normaal niet, het zijn vaak de kleine dingen die opvallen, dat de facade van een mens iets afbrokkelt.
Vaak kom ik als ik boodschappen doe of met de hond uitga een oud tenger vrouwtje tegen achter haar rollator. Ze heeft een verweerd gezicht. Zijn het sporen van pijn of verdriet dat ik zie of is het wat anders?  Ze lijkt een kranig besje want zo af en toe zeggen we wat tegen elkaar, over het weer of de hond.
Dit keer passeerde ik haar en zag ik heel toevallig twee flessen wijn liggen in haar tas voor de rollator. Waarom trok mijn oog naar die twee flessen wijn?
Zou ze eenzaam zijn met de kerst of juist niet?
Misschien krijgt ze gewoon bezoek en heeft ze de flessen wijn voor haar visite gekocht? Maar het kan ook zijn dat de wijn of alcohol voor haar zelf is.
Ach, waarom denk ik nu meteen dat ze verslaafd is of dat ze de feestdagen alleen en eenzaam met alcohol doorkomt?
Misschien geniet ze van een glaasje en is ze gewoon heel tevreden zo om de feestdagen door te komen.
Niet iedereen is zielig en alleen met de feestdagen maar toch waarom gleed mijn blik dan in haar tas?
Die vraag is niet te beantwoorden.
Als ik voor mijzelf spreek ben ik best tevreden met mijzelf als ik alleen de feestdagen doorbrengt met mijn hond.  En vind mij zelf beslist niet zielig. Ik lees een goed boek, ga lekker eten koken en voor je het weet is het al weer voor bij. Wat zijn nou twee dagen in het jaar. En met oud en nieuw trakteer ik mijzelf en de hond dit jaar op een verwenuitje. We gaan drie nachtjes logeren in Drenthe.
Het is een B&B maar met eigen keuken, badkamer e.d. Het ontbijt wordt heerlijk verzorgd. En bovendien halen ze ons ook nog op en weer terug. Ik verheug me er nu al op. Vandaar dat ik aan het hamsteren ben geslagen want ik sla meteen voor drie dagen in.
Omdat Amber wel zielig is met oud en nieuw en de hele avond en nacht in de badkamer trillend als een rietje doorbrengt en het vrouwtje haar met hapjes overlaad, vluchten we nu de stad uit naar een vuurwerkvrije plek om zo een toch ontspannen oud en nieuw te hebben.
Ook was het een zwaar jaar qua gezondheid van Amber, dat ik een paar keer heb gedacht dat ik haar beter kon laten inslapen. Zo heftig was het telkens om te zien als ze evenwichtsstoornissen had.
Toch komt ze er steeds weer bovenop, ook de operatie aan haar oog is gelukkig goed gegaan en is erg mooi geheeld. Ze heeft dus een oog moeten missen door een beschadigd hoornvlies wat niet wilde helen dit jaar. Waarschijnlijk heeft een takje of iets dergelijks haar hoornvlies beschadigd.
Daarna heeft ze haar staart hoogstwaarschijnlijk tussen een zware deur van de hal gekregen. Gebeurd toen ze alleen in de hal wachtte als ik haar kar uit de schuur haalde.  En kon ze drie weken niet zitten en gleed ze ook nog op het parket uit, waarna ze hevig trillend en in ademnood bij moest komen, zo zielig.
Na kortere aangepaste wandelingen in de buurt loopt ze nu weer fit en vrolijk. En kan ze de staart weer bewegen en kwispelen!
Ik zal in ieder geval proosten op Ambers gezondheid dat 2020 een goed jaar voor haar zal worden..............

Happy New Year
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!

Bang, banger, bangst?

Nog een paar weken en er is weer een jaar voorbij en een nieuwe start van 2020 begint.
De laatste hamster boodschappen heb ik in de fietstas zitten en sta voor de flat als de postbezorger van de gezinsbode langskomt.
In slecht Engels begrijp ik van hem dat hij de jaarlijkse donatie wil hebben voor zijn wekelijkse afgifte van de krant.
Dat ik het eigenlijk een beetje brutaal vind van hem en dat hij mij waarschijnlijk ook nog een rad voor de ogen draait, vertelt mijn hart mij: "ach hij doet zijn best met een eerlijke baan en hard werken".
Maar het wordt nog vreemder als hij buiten blijft om te wachten op "z'n " geld en niet ingaat op mijn aanbod om net als twee jaar terug
langs de deuren te gaan van de flat. Nee, zegt hij ik blijf hier wel wachten. Als ik het geld in een enveloppe stop met een kerstkaartje erbij en weer naar beneden loop, zie ik hem buiten niet staan. Het zal hem wel te lang geduurd hebben, denk ik en kijk nog even om de heg bij het trottoir. Het is donker en hij ziet mij blijkbaar wel want hij zegt: hier ben ik! Ik geef hem de enveloppe met een gemeende merry christmas and a happy new year. Hij lijkt bang en weet zich niet zo raad met de situatie lijkt het en hij zegt snel tegen mij, kijk de hond wacht. Want Amber wacht inderdaad in het halletje van de flat voor de deur.
Is hij bang of wil hij niet langer gezien worden met het geld dat ik hem geef?
Ja, ik ben er ingelopen. Ach, ja ik blijf een brave borst die in eerste instantie het goede altijd in eerste instantie wil zien in de mens maar tegelijk ook weet dat de slang uit het paradijs altijd op de loer ligt als het zijn kans krijgt. Die kans gaf ik hem met mededogen in mijn hart en daarom voelde hij zich zo ongemakkelijk en wilde hij zo gauw mogelijk weg voordat het te ongemakkelijk werd voor hem.
Als ik de brievenbus open, zit er geen gezinsbode in voor mij.
En als ik mij goed herinner, bedenkt ik mij ook dat er iemand anders de gezinsbode rondbrengt dan hij.

Zal hij aan het eind van het nieuwe jaar ook weer geld durven vragen?
Vast niet, want hij was bang en werd alleen maar banger en de volgende keer is hij zo bang dat dat niet meer gaat gebeuren.
Zo, wat mededogen al niet kan doen!!

een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer