zaterdag 21 december 2019

hyacintjes voor de kerst

Tijdens het boodschappen doen vanochtend zag ik losse hyacintjes staan die ik in een leuke versierde kerstpot van vorig jaar wilde doen. Meestal loop ik door en sla ik het bloemenwinkeltje naast de supermarkt over, het is wat aan de prijzige kant.
Maar  ga toch maar even vragen wat de prijs van deze bollen zijn.
De plantenzaak ademt een gezellige kerstsfeer uit, achter de toonbank hebben ze met spijkertjes op hout de vorm van een kerstboom aangegeven waar een slinger kerstlichtjes zigzaggend aangehaakt zijn, een ontzettend creatief en leuk idee.
De verkoopster vertelt dat ze deze versiering op een site voor kerst knutselen voor kinderen opgepikt heeft, daar staan vaak leuke ideeën bij.
Ik koop een plastic pot met drie hyacinten, die goedkoper zijn dan de losse.
Zo nu heb ik het ook weer gezellig in huis met kerst met minimale middelen. Een gezellige versierde kerstpot met hyacinten op de salontafel met wat kaarsverlichting erbij. En op het barretje een glazen vaas met mos en kerstballen met sterren, daarnaast prijken gouden kaarsen engeltje, een gekregen Amaryl, een grote kaars en twee op batterijen flikkerende kaarsjes.
En op de vensterbank een metalen kerstboom met op batterijen werkende verlichting gedrappeerd en zo is het mooi genoeg voor mij.
De nep kerstboom die ik in het vorige huis altijd gebruikte ligt in de schuur. Deze versierde ik dan op zijn Scandinavisch met papieren strikjes en van stroo gemaakte engeltjes en kransjes.
Opeens had ik genoeg van de boom en al mijn kerstspullen heb ik toen aan mamamini gegeven. Het zal toen het begin geweest zijn van mijn overspannenheid en somberheid die daarmee gepaard ging.
Gelukkig ligt deze tijd achter mij en voel ik mij nu een stuk beter, sinds korte tijd.
Er is meer reflectie en acceptatie bijgekomen. I ám still going strong, ja ik voel me haast gedragen zo voelt het, terwijl ik mij nog tijdens de therapeuten sessies, de laatste was in november dit jaar,  ongelukkig en alleen voelde.
Misschien heeft het te maken dat ik nu echt op de bodem beland ben en daar zit ik goed en stevig zo voelt het tenminste. 
Geen verwachtingen meer van niemand  en het leven of van mijzelf vooral. Gewoon de basis van het leven is eigenlijk niks bijzonders, het is gewoon zijn, de dag beleven en daarvan geniet ik denk ik. Soms zing ik wat tijdens het eten en voel me gewoon weer vrolijk. Het is gewoon wat keutelen in en rondom het huis, niks bijzonders maar wat kan dat heerlijk en ontspannen zijn. 
Het is gewoon de verbinding met mijzelf weer voelen denk ik, daar heb ik dus blijkbaar niet iemand anders voor nodig! En dat voelt ook rustig.
Het leven is net eb en vloed, je laat je gewoon meedeinen met de golven, (terugtrekken van het leven en gaan met het leven) en als ik me nu even leeg voel dan voel ik geen paniek of angst meer maar  acceptatie van het gevoel op dat moment. Dan ontstaat er denk ik  ook weer ruimte want er hoeft immers niks ingevuld te worden, er zijn immers geen verwachtingen meer, niks, deze leegte zonder verwachtingen valt samen met de leegte. Face to face. En verdwijnt dan ook vanzelf als een zeepbel. Yes! sterke vrouw, je bent in de woestijn geweest, hebt de leegte gevoeld, telkens weer, je riep en zocht, water en zand gleden door je handen.  Een steviger bodem is gesmeed...... en ik loop mijn pad steviger dan ooit. Tot de volgende woestijn, net als eb en vloed.
Geen therapeut kan hier tegenop met "zulke domme" trucjes. Zij gaf mij de laatste genadeslag toen ik inzag dat zij mij niet kon helpen en mag ik haar in weze daarvoor bedanken.


Een hartelijke groet van Jorie

en tot de volgende keer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten