De Skimmia's vorig jaar weggedaan, ze hadden hun mooiste tijd gehad.
Tijd om meer gewenste veranderingen door te voeren. Ik wilde meer éénjarige bloeiers die ver in het najaar door zouden bloeien.
Het bloemenstalletje naast de Aldi bood dit keer uitkomst. Er stonden prachtige oud roze petunia's, twee meegenomen.
Verder had ik vorig jaar nog een bolbegonia Waterfall op de kop getikt bij de Shellpomp in Haren, een prachtige zalmkleurige met crème/gelige bloemen. Afgelopen winter heb ik ze droog in kranten bewaard in de schuur. Dit voorjaar zou dan de vuurdoop zijn of ze weer op wilden bloeien. En dat gebeurde tot mijn verrassing ook!! Ze staan fantastisch te bloeien. Het zijn zelfredzame planten wat betekent dat ze hun uitgebloeide bloemen zelf laten vallen.
Verder had ik het vorig najaar in het park een pol siergras gevonden (weet niet welk soort), die mensen uit hun tuin verwijderd hadden maar deze vond ik er nog prachtig uitzien. Je zag wel dat door de droge warme zomer één helft verdord was maar door veel water te geven komt het siergras helemaal bij en komen er weer nieuwe scheuten. Gras staat erom bekend dat ze ontzettend taai zijn en best wel wat kunnen hebben.
De kleine Yucca is een prachtige grote Yucca geworden. Het heeft een jaar geduurd dat ze helemaal nieuwe stekels heeft gekregen en groter is gegroeid. Haar nieuwe stekels bovenop de stam en de oude stekels zitten nu beneden de stam. Wat is ze mooi zo! Ik ben er maar wat trots op dat ze zo groot is geworden in een bestek van 1 jaar.
Het hoekje is zo een mooi geheel geworden met een lounge sfeertje, de yuca, bolbegonia en mooie tere siergras.
Verder heb ik op mijn tafeltje een olijfboompje staan (deze kan tegen -15 graden en + 36 graden) met diep donkerpaarse Spaanse Margrieten. Deze Margrieten deden het in eerste instantie helemaal niet, ze verlepten meteen. Maar toen ik de dode bloemen afknipten kwamen er na 2 weken weer nieuwe bloemen. Dus dit hoekje staat er ook heel harmonisch bij.
De Spaanse Margrieten heb ik dit jaar gekocht bij de Shellpomp en het olijfboompje voor een habbekrats bij de Lidl en doet het ook goed. Hij staat zo mooi tussen de spaanse margrieten.
Ik geniet van mijn paradijsje!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
maandag 15 juli 2019
vrijdag 12 juli 2019
En hoe bevalt het lege nest syndroom?
Alles went zegt men altijd en dat is in dit geval ook zo. De scherpe pijn is er vanaf. Maar of het nou leuker is geworden?
Ja, dat is aan mij om mijn leven leuker te maken maar hoe doe je dat als dat niet lukt?
Juist dan ga je in therapie. Ik had haar adres gehaald uit een boek die ik op dat moment las. Het gebouw voelde goed en de therapeut ook.
Toch is het voor mij weer een hele grote stap want ik ben niet zo prater en alle vorige keren waren op niks uitgedraaid.
Ik ben altijd een voeler geweest en van daaruit reageerde ik, dan was ik het dichtste bij mijzelf en dat ging altijd goed.
Totdat ik bij de therapeut kom en dan blijkt dat mijn gevoel op slot zit. Ik ben bevroren zoals zij het verwoord. Dat is goed om te weten. Toch ben ik niet constant "bevroren". Als ik echt in het moment ben tijdens een sessie, en er is een eye-opener, een aha klik van herkenning (dat ik zelf de connectie kan maken van een oud gevoel van vroeger naar nu) dan kan dit echt helend werken. Dan stromen de tranen vanzelf en ga ik vanzelf de diepte in.
Het moeilijke vind ik mij steeds kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd de voor mij voelende "speldenprikjes" van de therapeute, ook al doet ze hier "niet aan". En ketst ze de bal handig terug door te vragen, wat ik bedoel met "speldenprikjes".
Speldeprikjes zoals bijvoorbeeld, wanneer de therapeute "vergeten" is dat ik de vorige sessie "bevroren" was. Terwijl ik aangaf dat ik haast niet meer kon lopen, zo stijf was ik aan het einde van de sessie. Haar advies was toen om te gaan lopen (in plaats van op de fiets), een manier om te aarden.
Of dat ze mijn gedrag spiegelde (mijn ironische opmerkingen).
Ik heb hier toen met erg veel moeite wat van gezegd dat wat ik zag en voelde of zij dit ook zo bedoeld had. Dat was niet haar bedoeling. (natuurlijk niet, maar ondertussen zijn dat nou juist de trucjes van een therapeut, denk ik dan) .
Toen ze vroeg of ik haar geloofde, toen zei ik dat ik haar nu wel geloofde. En toen was toen. Maar toch heb ik hier dus wel moeite mee en geloof ik dat ze wel aan trucjes doet, wat me een constante druk geeft van oppassen. En is het niet een beetje ongeloofwaardigheid als ze me vraagt wat speldenprikjes zijn. Weet een therapeut dit dan niet met HBO opleiding? En dan geloof ik haar weer niet. Ja het is moeilijk om met een therapeut om te gaan en dan ook nog tegelijkertijd in verbinding te staan met mijzelf . Ingewikkeld blijf ik dit vinden hoor.
Wanneer de therapeut vraagt wat ik voel, dan antwoord ik: dat ik me niet serieus genomen voel toen de buurvrouw toch een dik stuk kaas gaf aan Amber in plaats van een klein stukje, wat ik aangaf. Amber zit namelijk op een nierdieet. Ach beter een goed en kort leven dan andersom zei de buurvrouw . Natuurlijk bedoelde de buurvrouw het goed maar ze luisterde dus niet naar mij.
De therapeut zegt: nee, dat is geen gevoel. En leek het nou alsof ze ongeduldig werd en ze mij de keuze gaf tussen blij, boos, bang, verdrietig nadat ik zei dat ik niks voelde? Wat ook zo is want het was geen van alle vier de keuzes. Toch voelde ik ook geen irritatie, juist omdat ik wist dat de buurvrouw het ook niet kwaad bedoelde. Moet ik dan wat voelen? Ik voelde ook geen beetje irritatie zelfs. Kan ik alleen bij de heftigste gevoelens als deze heel diep zitten en pijn doen? Het is hooguit niet prettig als iemand mij niet serieus neemt. Dat is denk ik ook een soort van irritatie. Dit hoort ook bij boosheid zegt de therapeut. Oké, dat is ook goed om te weten dan.
Of toen ik haar vroeg of ze een neutralere rol wilde aannemen zei ze ja maar dan kan ik niet mijzelf zijn. Ik wil wel mijzelf blijven om mijn ding hier te doen enzo.
Dat begreep ik toen op dat moment echt niet. Dat zeggen vrienden ook zei ik toen tegen haar. Waarop zei dan weer zei maar ik ben je vrienden niet. Ja dat weet ik ook wel natuurlijk maar dan nog waarom zeg je dit zal ik de volgende keer aan haar vragen.
Zij moet mij toch inzichten geven, de rollen zijn toch niet omgekeerd. Ik hoef me toch niet aan te passen aan de therapeut? Ik wil mij niet aanpassen aan jou, zal ik dan de volgende keer zeggen, met boosheid in mijn stem!!!
Ik zal de volgende keer dus BOOS zijn!!! Hopelijk komt het er dan ook zo uit.
Ik ga mijn best doen.
Het vervelende is dat als ik de voor mij juiste keuze heb gemaakt van therapeut en er expliciet in website staat vermeld dat zij niet aan trucjes doet waarom overkomt mij dit dan juist wel?
Moet ik gewoon vertrouwen erin hebben dat de therapeut dit om een reden doet?
(om mij boos te krijgen bijvoorbeeld?)
Vermoeiend allemaal hoor, zou ik ooit van een ijsblok naar een zen stand de sessies kunnen ondergaan?
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
Ja, dat is aan mij om mijn leven leuker te maken maar hoe doe je dat als dat niet lukt?
Juist dan ga je in therapie. Ik had haar adres gehaald uit een boek die ik op dat moment las. Het gebouw voelde goed en de therapeut ook.
Toch is het voor mij weer een hele grote stap want ik ben niet zo prater en alle vorige keren waren op niks uitgedraaid.
Ik ben altijd een voeler geweest en van daaruit reageerde ik, dan was ik het dichtste bij mijzelf en dat ging altijd goed.
Totdat ik bij de therapeut kom en dan blijkt dat mijn gevoel op slot zit. Ik ben bevroren zoals zij het verwoord. Dat is goed om te weten. Toch ben ik niet constant "bevroren". Als ik echt in het moment ben tijdens een sessie, en er is een eye-opener, een aha klik van herkenning (dat ik zelf de connectie kan maken van een oud gevoel van vroeger naar nu) dan kan dit echt helend werken. Dan stromen de tranen vanzelf en ga ik vanzelf de diepte in.
Het moeilijke vind ik mij steeds kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd de voor mij voelende "speldenprikjes" van de therapeute, ook al doet ze hier "niet aan". En ketst ze de bal handig terug door te vragen, wat ik bedoel met "speldenprikjes".
Speldeprikjes zoals bijvoorbeeld, wanneer de therapeute "vergeten" is dat ik de vorige sessie "bevroren" was. Terwijl ik aangaf dat ik haast niet meer kon lopen, zo stijf was ik aan het einde van de sessie. Haar advies was toen om te gaan lopen (in plaats van op de fiets), een manier om te aarden.
Of dat ze mijn gedrag spiegelde (mijn ironische opmerkingen).
Ik heb hier toen met erg veel moeite wat van gezegd dat wat ik zag en voelde of zij dit ook zo bedoeld had. Dat was niet haar bedoeling. (natuurlijk niet, maar ondertussen zijn dat nou juist de trucjes van een therapeut, denk ik dan) .
Toen ze vroeg of ik haar geloofde, toen zei ik dat ik haar nu wel geloofde. En toen was toen. Maar toch heb ik hier dus wel moeite mee en geloof ik dat ze wel aan trucjes doet, wat me een constante druk geeft van oppassen. En is het niet een beetje ongeloofwaardigheid als ze me vraagt wat speldenprikjes zijn. Weet een therapeut dit dan niet met HBO opleiding? En dan geloof ik haar weer niet. Ja het is moeilijk om met een therapeut om te gaan en dan ook nog tegelijkertijd in verbinding te staan met mijzelf . Ingewikkeld blijf ik dit vinden hoor.
Wanneer de therapeut vraagt wat ik voel, dan antwoord ik: dat ik me niet serieus genomen voel toen de buurvrouw toch een dik stuk kaas gaf aan Amber in plaats van een klein stukje, wat ik aangaf. Amber zit namelijk op een nierdieet. Ach beter een goed en kort leven dan andersom zei de buurvrouw . Natuurlijk bedoelde de buurvrouw het goed maar ze luisterde dus niet naar mij.
De therapeut zegt: nee, dat is geen gevoel. En leek het nou alsof ze ongeduldig werd en ze mij de keuze gaf tussen blij, boos, bang, verdrietig nadat ik zei dat ik niks voelde? Wat ook zo is want het was geen van alle vier de keuzes. Toch voelde ik ook geen irritatie, juist omdat ik wist dat de buurvrouw het ook niet kwaad bedoelde. Moet ik dan wat voelen? Ik voelde ook geen beetje irritatie zelfs. Kan ik alleen bij de heftigste gevoelens als deze heel diep zitten en pijn doen? Het is hooguit niet prettig als iemand mij niet serieus neemt. Dat is denk ik ook een soort van irritatie. Dit hoort ook bij boosheid zegt de therapeut. Oké, dat is ook goed om te weten dan.
Of toen ik haar vroeg of ze een neutralere rol wilde aannemen zei ze ja maar dan kan ik niet mijzelf zijn. Ik wil wel mijzelf blijven om mijn ding hier te doen enzo.
Dat begreep ik toen op dat moment echt niet. Dat zeggen vrienden ook zei ik toen tegen haar. Waarop zei dan weer zei maar ik ben je vrienden niet. Ja dat weet ik ook wel natuurlijk maar dan nog waarom zeg je dit zal ik de volgende keer aan haar vragen.
Zij moet mij toch inzichten geven, de rollen zijn toch niet omgekeerd. Ik hoef me toch niet aan te passen aan de therapeut? Ik wil mij niet aanpassen aan jou, zal ik dan de volgende keer zeggen, met boosheid in mijn stem!!!
Ik zal de volgende keer dus BOOS zijn!!! Hopelijk komt het er dan ook zo uit.
Ik ga mijn best doen.
Het vervelende is dat als ik de voor mij juiste keuze heb gemaakt van therapeut en er expliciet in website staat vermeld dat zij niet aan trucjes doet waarom overkomt mij dit dan juist wel?
Moet ik gewoon vertrouwen erin hebben dat de therapeut dit om een reden doet?
(om mij boos te krijgen bijvoorbeeld?)
Vermoeiend allemaal hoor, zou ik ooit van een ijsblok naar een zen stand de sessies kunnen ondergaan?
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
donderdag 11 juli 2019
van a slip of the tongue.......... naar het lege nest syndroom
Dat ik me zo af en toe enorm laat inpakken of mijzelf als een underdog laat zien zijn oude patronen. Het gaat zelfs zover dat ik "domme vragen"ga stellen. Dat een ander dan zo een totaal verkeerd beeld kan krijgen van mij, daar schaam ik me dan over.
Toch heb ik geleerd om mezelf niet meer te verdedigen, dat is de beste oplossing. Geen energie aan deze slip of the tongue te spenderen.
Waarom ik dit doe? Het is een combinatie denk ik van frustratie en oude patronen om een situatie die niet prettig is om te kunnen draaien naar een positievere situatie. Dit lukte mij vroeger altijd wel door een joke of een ander luchtige opmerking te maken of mijzelf als underdog te presenteren zodat de ander zich "beter" kon voelen, dat was dan mijn rol.
De rol namelijk die ik vroeger had in de familie is "uitgespeeld"......... En de leukste of belangrijkste tante ben ik allang niet meer, 1 á 2 bezoekjes per jaar is het hooguit geworden en dat vind ik nu ook prima. Want verplichte familiebezoekjes dat is het laatste wat ik wil. Maar wennen is het nog wel omdat het zo plotseling ging en ik het totaal niet zag aankomen. Eerst dacht ik nog het is van tijdelijke aard, dat trekt wel weer bij. Maar dat was niet het geval en dan bekruipt er toch een gevoel van leegte, eenzaamheid. Ook het gevoel van dat je er niet zo meer toe doet. Ik merk de afstand, niet delen van intieme momentjes meer e.d.
Wat me het meest geraakt heeft en besefte dat mijn oude rol uitgespeeld was, dat mijn nicht verlegen was met de situatie dat ze al een keuze had gemaakt wie de ringen weg gaf op hun trouwerij. En ik begreep dat niet mijn hond Amber als bruidsmeisje voor dit intieme moment kon zorgen.
De next generation heeft geen tijd meer voor je want ze zijn druk met hun eigen leven bezig en dat was ik ook toen op die leeftijd! Ik kan ze immers niks kwalijks nemen.
Maar we waren best close als familie en de band zo sterk dat ik er geen seconde aan dacht dat dit ooit zou veranderen, zo plotseling en voorgoed. En dat ik dit als een soort lege nest syndroom zou gaan ervaren en voelen.
Het is aan mij om een nieuw leven naast mijn familie op te bouwen en leren met de pijn om te gaan. Vertrouwen in mijzelf op te bouwen, focussen bij mezelf blijven zodat ik weer verder kan gaan met mijn leven.
Als ik ondanks mijn positiviteit mij toch nog ondergewaardeerd voel in bepaalde familie troubels. Dan zal ik mijn "underdog" als deze weer naar boven komt, die denkt mij te kunnen helpen, een aai over zijn kop geven en zeggen:
"nee lieverd, laat maar even, ga maar in je mandje, het komt goed".
Mijn nieuwe rol is nog niet in zicht maar zal mettertijd weer groeien als ik weer vertrouwen kan en mag hebben in mezelf zonder of met familie/dierbaren.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
Toch heb ik geleerd om mezelf niet meer te verdedigen, dat is de beste oplossing. Geen energie aan deze slip of the tongue te spenderen.
Waarom ik dit doe? Het is een combinatie denk ik van frustratie en oude patronen om een situatie die niet prettig is om te kunnen draaien naar een positievere situatie. Dit lukte mij vroeger altijd wel door een joke of een ander luchtige opmerking te maken of mijzelf als underdog te presenteren zodat de ander zich "beter" kon voelen, dat was dan mijn rol.
De rol namelijk die ik vroeger had in de familie is "uitgespeeld"......... En de leukste of belangrijkste tante ben ik allang niet meer, 1 á 2 bezoekjes per jaar is het hooguit geworden en dat vind ik nu ook prima. Want verplichte familiebezoekjes dat is het laatste wat ik wil. Maar wennen is het nog wel omdat het zo plotseling ging en ik het totaal niet zag aankomen. Eerst dacht ik nog het is van tijdelijke aard, dat trekt wel weer bij. Maar dat was niet het geval en dan bekruipt er toch een gevoel van leegte, eenzaamheid. Ook het gevoel van dat je er niet zo meer toe doet. Ik merk de afstand, niet delen van intieme momentjes meer e.d.
Wat me het meest geraakt heeft en besefte dat mijn oude rol uitgespeeld was, dat mijn nicht verlegen was met de situatie dat ze al een keuze had gemaakt wie de ringen weg gaf op hun trouwerij. En ik begreep dat niet mijn hond Amber als bruidsmeisje voor dit intieme moment kon zorgen.
De next generation heeft geen tijd meer voor je want ze zijn druk met hun eigen leven bezig en dat was ik ook toen op die leeftijd! Ik kan ze immers niks kwalijks nemen.
Maar we waren best close als familie en de band zo sterk dat ik er geen seconde aan dacht dat dit ooit zou veranderen, zo plotseling en voorgoed. En dat ik dit als een soort lege nest syndroom zou gaan ervaren en voelen.
Het is aan mij om een nieuw leven naast mijn familie op te bouwen en leren met de pijn om te gaan. Vertrouwen in mijzelf op te bouwen, focussen bij mezelf blijven zodat ik weer verder kan gaan met mijn leven.
Als ik ondanks mijn positiviteit mij toch nog ondergewaardeerd voel in bepaalde familie troubels. Dan zal ik mijn "underdog" als deze weer naar boven komt, die denkt mij te kunnen helpen, een aai over zijn kop geven en zeggen:
"nee lieverd, laat maar even, ga maar in je mandje, het komt goed".
Mijn nieuwe rol is nog niet in zicht maar zal mettertijd weer groeien als ik weer vertrouwen kan en mag hebben in mezelf zonder of met familie/dierbaren.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!
maandag 8 juli 2019
Een oude aantekening toen Amber 2 weken bij mij was
Amber heb ik nu ruim 2 weken, en is een alleraardigst lief hondje.
We zijn elkaar druk aan het verkennen. Ik neem haar 3x per dag mee voor 2 lange en 1 korte wandeling. Morgens sta ik al om 8.15 uur in het park en heb ik al gegeten. Mijn dag heeft nu een reden om voor op te staan!!! Ik krijg er een volle gestructureerde dag voor terug!
Met liefde klop ik alle dagen kleedjes uit, en vul mijn leven met mijn hond.
Ze loopt snel en fanatiek voor mij uit, een donker bruin slank meisje, met een grijzig bruin gemêleerd snoetje, voorpootjes en een prachtige pluim staart.
Een beetje wollig aan de zijkanten, ze is prachtig!
Volgende week is de proeftijd voorbij van 3 weken, die zou ze glansrijk doorstaan. Maar niemand is perfect zelfs hondjes niet.
Zo lief als ze is, op het onderdanige af, zo "agressief" kan ze soms ze opeens zijn naar andere honden. En trekt ze haar snoezige snuitje in een dikke rimpel, en met haar bovenlip ontbloot laat ze haar tanden zien, een akelig en bedreigend gezicht waar ik enorm van schrok. Dit is zo onverwachtst, dat "moeders ideaalbeeld" aan diggelen is gevallen. Ik sta notabene te trillen als een rietje! Want hoe ga ik hiermee om als onduidelijk is waarom ze dit doet naar andere honden?
Ik merk dat ik behoorlijk onzeker hierover word als ik totaal in het duister tast wat de reden hiervan is.
Toch ben ik er inmiddels achter dat ze een "blijf van mijn lijf" hondje is naar andere honden toe! Andere honden mogen haar besnuffelen, dan staat ze stil en ondergaat dit perfect maar zodra dit langer gaat duren dan zij wil, of honden zijn te wild, dan geeft ze haar grens dus heel duidelijk aan, met haar lippen!
Op haar voorwaarden mogen honden haar benaderen. Het liefst éénmalig besnuffelen en rustig. Vaak komt hondentaal op mensen als zeer bedreigend over maar het is volkomen normaal in hondentaal om duidelijk grenzen aan te geven naar andere honden. Zo weten honden dat ze haar grenzen moet respecteren!
Als ze nu andere honden tegen komt roep ik haar om te volgen. In de toekomst merk ik dat ze vanzelf wegloopt als ze er genoeg van heeft. Of het baasje verdedigen als ik op een bankje zit als er een andere hond aankomt, gromt ze. Dit blijft er merk ik nog steeds een beetje inzitten.
En ze heeft een jagersinstinct! Ze mag graag achter een scharrelende duif of vogels aan gaan maar het leukste vind ze de eenden bij het meer.
Of kikkers, daar wil ze ook wel voor een slootje induiken.
Omdat Amber elk geurtje in haar neus opneemt, alles is nieuw voor haar, schieten we niet erg op. Toch is het ook wel relaxed zo om stil te staan bij Ambers "reukmoment". Zo leer ik me te onthaasten want meestal stevel ik snel door. Dus Amber leert mij te onthaasten!
Ook gazons van voortuinen, vindt ze reuze spannend, de paadjes er naar toe.
We houden elkaar naar alle tevredenheid gezelschap.
Amber is de reden dat ik wilde veranderen, toen ik het geluk niet meer zag. Immers een roedelleider moet ten alle tijde positief, kalm en consequent zijn!!
Be de roedelleider zeg ik hardop tegen mijzelf als ik mezelf erop betrap dat ik op de automatische piloot ga en dat werkt!!
Zij blijft mijn meissie door dik en dun, vooral nu ik deze oude aantekening opschrijf en het wat minder gaat met mijn meissie, ben ik er voor haar want ze was er ook voor mij!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
We zijn elkaar druk aan het verkennen. Ik neem haar 3x per dag mee voor 2 lange en 1 korte wandeling. Morgens sta ik al om 8.15 uur in het park en heb ik al gegeten. Mijn dag heeft nu een reden om voor op te staan!!! Ik krijg er een volle gestructureerde dag voor terug!
Met liefde klop ik alle dagen kleedjes uit, en vul mijn leven met mijn hond.
Ze loopt snel en fanatiek voor mij uit, een donker bruin slank meisje, met een grijzig bruin gemêleerd snoetje, voorpootjes en een prachtige pluim staart.
Een beetje wollig aan de zijkanten, ze is prachtig!
Volgende week is de proeftijd voorbij van 3 weken, die zou ze glansrijk doorstaan. Maar niemand is perfect zelfs hondjes niet.
Zo lief als ze is, op het onderdanige af, zo "agressief" kan ze soms ze opeens zijn naar andere honden. En trekt ze haar snoezige snuitje in een dikke rimpel, en met haar bovenlip ontbloot laat ze haar tanden zien, een akelig en bedreigend gezicht waar ik enorm van schrok. Dit is zo onverwachtst, dat "moeders ideaalbeeld" aan diggelen is gevallen. Ik sta notabene te trillen als een rietje! Want hoe ga ik hiermee om als onduidelijk is waarom ze dit doet naar andere honden?
Ik merk dat ik behoorlijk onzeker hierover word als ik totaal in het duister tast wat de reden hiervan is.
Toch ben ik er inmiddels achter dat ze een "blijf van mijn lijf" hondje is naar andere honden toe! Andere honden mogen haar besnuffelen, dan staat ze stil en ondergaat dit perfect maar zodra dit langer gaat duren dan zij wil, of honden zijn te wild, dan geeft ze haar grens dus heel duidelijk aan, met haar lippen!
Op haar voorwaarden mogen honden haar benaderen. Het liefst éénmalig besnuffelen en rustig. Vaak komt hondentaal op mensen als zeer bedreigend over maar het is volkomen normaal in hondentaal om duidelijk grenzen aan te geven naar andere honden. Zo weten honden dat ze haar grenzen moet respecteren!
Als ze nu andere honden tegen komt roep ik haar om te volgen. In de toekomst merk ik dat ze vanzelf wegloopt als ze er genoeg van heeft. Of het baasje verdedigen als ik op een bankje zit als er een andere hond aankomt, gromt ze. Dit blijft er merk ik nog steeds een beetje inzitten.
En ze heeft een jagersinstinct! Ze mag graag achter een scharrelende duif of vogels aan gaan maar het leukste vind ze de eenden bij het meer.
Of kikkers, daar wil ze ook wel voor een slootje induiken.
Omdat Amber elk geurtje in haar neus opneemt, alles is nieuw voor haar, schieten we niet erg op. Toch is het ook wel relaxed zo om stil te staan bij Ambers "reukmoment". Zo leer ik me te onthaasten want meestal stevel ik snel door. Dus Amber leert mij te onthaasten!
Ook gazons van voortuinen, vindt ze reuze spannend, de paadjes er naar toe.
We houden elkaar naar alle tevredenheid gezelschap.
Amber is de reden dat ik wilde veranderen, toen ik het geluk niet meer zag. Immers een roedelleider moet ten alle tijde positief, kalm en consequent zijn!!
Be de roedelleider zeg ik hardop tegen mijzelf als ik mezelf erop betrap dat ik op de automatische piloot ga en dat werkt!!
Zij blijft mijn meissie door dik en dun, vooral nu ik deze oude aantekening opschrijf en het wat minder gaat met mijn meissie, ben ik er voor haar want ze was er ook voor mij!!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Eindelijk met Amber naar Schier november 2018
Nog nooit was ik met Amber in een huisje geweest op Schier, sterker nog: we hadden nooit aan vakantie gedaan. Ook omdat we zo veel heerlijke dagen in de natuur doorbrachten al thuis. En bovendien moest het mooi weer zijn om juist met de hond eruit te kunnen. Dat was meestal het punt. Om de kosten te drukken was het voor of het najaar de beste optie.
Nu bleek het 10 graden met volop zon te zijn op Schier, dus we konden lekker naar buiten!
Last-minute huisje De Kaap geboekt, vrijdag-maandag; mijn verjaardag viel ook nog in het weekend. Kon niet beter! Let's go!!
Een volle weekendtas op wielen met eten en Ambers mand erbovenop vastgesnoerd gaan we op stap.
We hebben zo'n zwaar jaar gehad met Ambers herstel van haar rug, dat we dit wel verdiend hebben. De wandelingen zal ik moeten inkorten en zal rondom het huisje zijn. Gelukkig staat het huisje niet ver van het dorp af en de tuin grens aan de duinkant, mooi uitzicht! Alle condities voor Amber en mij zijn oké.
Maar wat ik had aangenomen van te voren dat Amber het wel weer leuk zou vinden op Schier, bleek in het geheel niet waar te zijn.
Ze kwispelde niet, ze was niet blij, toen ze van boord ging. Ze kon zelfs haar draai niet vinden in het huisje.
Haar mand lag in de woonkamer en s avonds hoorde ik gescharrel....... daar trof ik Amber aan in één van de slaapkamers. Ze wilde een plekje creëren in mijn weekendtas! Waarschijnlijk wilde ze net als thuis ook in de slaapkamer zijn.
De volgende ochtend maken we een rondje om het huisje. We zitten vlak bij de witte vuurtoren, een leuk graspaadje er naar toe. Maar zo te zien aan Amber kan het haar niet veel boeien.
Nu dringt het tot mij door dat Amber ouder wordt en dus niet veel kan hebben blijkbaar, dan haar oude vertrouwde stekkie thuis. Meestal is ze een blije hond als ze maar in de natuur is.
Een plezier heb ik haar hier niet mee gedaan!
Ook ben ik van te voren niet fit weggegaan, een buikgriepje. Het loopt allemaal wat anders dan anders. Dus we maken samen wat korte rondjes in de duinen, rond de vuurtoren. Het strand is net wat te ver. Het is koud maar de zon schijnt volop!! Dat is mooi meegenomen.
Verder is het huisje oké, met 3 slaapkamers een kleine woonkamer, gerenoveerde badkamer en keuken met uitzicht op de duinen. Een tuin met veel privacy en terras, grasveldje met appelboom. Voelt allemaal goed.
Ik laat het huisje zoals afgesproken weer scho(ner) achter; met de chloordoekjes krijg ik de handvatten, keuken, toilet en sanitair weer blinkend schoon.
Het was dit keer een iets andere vakantie, beetje een besef dat dit de laatste keer kan zijn met Amber op vakantie. Het gaf me een beetje een bedrukt gevoel.
Het rare met Amber was toen we bij de bushalte stonden te wachten vlakbij het huisje Amber weer terug wilde naar het huisje!?
Niets is zo veranderlijk als mens en hond zullen we dan maar zeggen!
We verlaten het eiland met de boot van 13.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Nu bleek het 10 graden met volop zon te zijn op Schier, dus we konden lekker naar buiten!
Last-minute huisje De Kaap geboekt, vrijdag-maandag; mijn verjaardag viel ook nog in het weekend. Kon niet beter! Let's go!!
Een volle weekendtas op wielen met eten en Ambers mand erbovenop vastgesnoerd gaan we op stap.
We hebben zo'n zwaar jaar gehad met Ambers herstel van haar rug, dat we dit wel verdiend hebben. De wandelingen zal ik moeten inkorten en zal rondom het huisje zijn. Gelukkig staat het huisje niet ver van het dorp af en de tuin grens aan de duinkant, mooi uitzicht! Alle condities voor Amber en mij zijn oké.
Maar wat ik had aangenomen van te voren dat Amber het wel weer leuk zou vinden op Schier, bleek in het geheel niet waar te zijn.
Ze kwispelde niet, ze was niet blij, toen ze van boord ging. Ze kon zelfs haar draai niet vinden in het huisje.
Haar mand lag in de woonkamer en s avonds hoorde ik gescharrel....... daar trof ik Amber aan in één van de slaapkamers. Ze wilde een plekje creëren in mijn weekendtas! Waarschijnlijk wilde ze net als thuis ook in de slaapkamer zijn.
De volgende ochtend maken we een rondje om het huisje. We zitten vlak bij de witte vuurtoren, een leuk graspaadje er naar toe. Maar zo te zien aan Amber kan het haar niet veel boeien.
Nu dringt het tot mij door dat Amber ouder wordt en dus niet veel kan hebben blijkbaar, dan haar oude vertrouwde stekkie thuis. Meestal is ze een blije hond als ze maar in de natuur is.
Een plezier heb ik haar hier niet mee gedaan!
Ook ben ik van te voren niet fit weggegaan, een buikgriepje. Het loopt allemaal wat anders dan anders. Dus we maken samen wat korte rondjes in de duinen, rond de vuurtoren. Het strand is net wat te ver. Het is koud maar de zon schijnt volop!! Dat is mooi meegenomen.
Verder is het huisje oké, met 3 slaapkamers een kleine woonkamer, gerenoveerde badkamer en keuken met uitzicht op de duinen. Een tuin met veel privacy en terras, grasveldje met appelboom. Voelt allemaal goed.
Ik laat het huisje zoals afgesproken weer scho(ner) achter; met de chloordoekjes krijg ik de handvatten, keuken, toilet en sanitair weer blinkend schoon.
Het was dit keer een iets andere vakantie, beetje een besef dat dit de laatste keer kan zijn met Amber op vakantie. Het gaf me een beetje een bedrukt gevoel.
Het rare met Amber was toen we bij de bushalte stonden te wachten vlakbij het huisje Amber weer terug wilde naar het huisje!?
Niets is zo veranderlijk als mens en hond zullen we dan maar zeggen!
We verlaten het eiland met de boot van 13.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
zondag 7 juli 2019
Passie?
Overal hoor ik om mij heen, het toverwoord "PASSIE". Passie hier en passie daar. De succesformule voor een gelukkige werksituatie?
Dingen waar je goed in bent en het ook nog leuk vinden, lijkt te werken.
Er zijn succesverhalen waarbij het roer omgaat en het hart gevolgd wordt.
Toch lijkt mij een realiteitscheck ook op haar plaats. Het is heus niet alleen maar een roze wolk waar je op blijft zitten. Je moet er wat voor over hebben en er zal hard gewerkt moeten worden ook aan mindere plezierige kanten.
Ook bij het tv programma "het roer om" is een houding van eerst doen en dan zien, zonder een spoortje van twijfel de beste houding soms.
De mensen met een heel schema aan planning, komen er niet altijd het beste uit.
Het is meer een open houding hebben en is focus kunnen verleggen als je vast loopt. Maar bovenal geloof hebben in jezelf en de dingen die op je af komen!
Maar wat te doen als je geen echte passie hebt en je passie voornamelijk in je priveleven verschuilt onder de noemer "gewoon gelukkig zijn" met vrienden en familie. Eigenlijk niks bijzonders............. ? Een gewoon leven zoals bij mij het geval is. Niks om over op te scheppen, een grijze muis, met passie en vuur voor vrienden en familie?
Ik kon ontspannen in mijn priveleven dankzij mijn vrienden en familie. Het was een ontspannen "bubbel", die veraf stond van mijn werk. Maar dankzij mijn vrienden en familie kon ik ook mijn werkbare situatie aan. Want bijtanken deed ik bij vrienden en familie. Dat ik deze "bubbel" zo ontzettend "nodig" had, wist ik niet. Ik kwam erachter toen mijn hele wereld instortte, mijn mooie ontspannen "bubbel".........., weg.
Ik deed pogingen om een eigen leven op te bouwen. Mijn droom en misschien toch ook een beetje een passie was: een hond nemen en lekker wandelen.
Dus mijn hond Amber, nu inmiddels 3 jaar bij mij , is mijn maatje in goede en minder goede momenten.
Maar dat ik mijn vrienden en familie zo zou missen, dat het pijn doet, ik wist niet dat dit bestond.
Ik probeer van dag tot dag te leven, mijn eigen beslissingen te nemen.
Maar het is nu gefundeerd op angst in plaats van liefde. Het is een angst dat alles weer "afgepakt" wordt. De hele "bubbel" welke ik zo mooi met liefde had opgebowd.
Mijn hoop heb ik namelijk een tijdje terug laten varen, dat alles weer bij het oude zou worden. Het gezegde "hoop doet leven" is zo waar als een koe.
Leven is meer overleven geworden, niet echt meer ontspannen, zo "alleen".
Maar altijd nog meer ontspannen dan bij vrienden en familie vertoeven die niet meer zijn zoals ze waren, afstandelijke buren.........................
Mensen kan je niet veranderen, dat wist ik.
Maar je wensen durven kenbaar maken naar vrienden en familie, dat is vriendschap. Ben ik nou zo veeleisend dat vrienden er voor je moeten zijn als je ze nodig hebt? Ik vind dit normaal.
Mij te moeten verdedigen op punten die voorheen vanzelfsprekend waren en nu opeens uitgelegd moeten worden? En dan alsnog je niet zien? Het is niet te verteren zo verkeerd heb ik vriendschappen gezien.
Mijn slogun was altijd we zijn er voorelkaar! Ik investeerde hierin best veel. Maar wat als dit dus niet wederzijds is? Dat doet zeer.
Wat een hel kan het leven dus ook zijn. Deze kant van het leven kende ik nog niet.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Dingen waar je goed in bent en het ook nog leuk vinden, lijkt te werken.
Er zijn succesverhalen waarbij het roer omgaat en het hart gevolgd wordt.
Toch lijkt mij een realiteitscheck ook op haar plaats. Het is heus niet alleen maar een roze wolk waar je op blijft zitten. Je moet er wat voor over hebben en er zal hard gewerkt moeten worden ook aan mindere plezierige kanten.
Ook bij het tv programma "het roer om" is een houding van eerst doen en dan zien, zonder een spoortje van twijfel de beste houding soms.
De mensen met een heel schema aan planning, komen er niet altijd het beste uit.
Het is meer een open houding hebben en is focus kunnen verleggen als je vast loopt. Maar bovenal geloof hebben in jezelf en de dingen die op je af komen!
Maar wat te doen als je geen echte passie hebt en je passie voornamelijk in je priveleven verschuilt onder de noemer "gewoon gelukkig zijn" met vrienden en familie. Eigenlijk niks bijzonders............. ? Een gewoon leven zoals bij mij het geval is. Niks om over op te scheppen, een grijze muis, met passie en vuur voor vrienden en familie?
Ik kon ontspannen in mijn priveleven dankzij mijn vrienden en familie. Het was een ontspannen "bubbel", die veraf stond van mijn werk. Maar dankzij mijn vrienden en familie kon ik ook mijn werkbare situatie aan. Want bijtanken deed ik bij vrienden en familie. Dat ik deze "bubbel" zo ontzettend "nodig" had, wist ik niet. Ik kwam erachter toen mijn hele wereld instortte, mijn mooie ontspannen "bubbel".........., weg.
Ik deed pogingen om een eigen leven op te bouwen. Mijn droom en misschien toch ook een beetje een passie was: een hond nemen en lekker wandelen.
Dus mijn hond Amber, nu inmiddels 3 jaar bij mij , is mijn maatje in goede en minder goede momenten.
Maar dat ik mijn vrienden en familie zo zou missen, dat het pijn doet, ik wist niet dat dit bestond.
Ik probeer van dag tot dag te leven, mijn eigen beslissingen te nemen.
Maar het is nu gefundeerd op angst in plaats van liefde. Het is een angst dat alles weer "afgepakt" wordt. De hele "bubbel" welke ik zo mooi met liefde had opgebowd.
Mijn hoop heb ik namelijk een tijdje terug laten varen, dat alles weer bij het oude zou worden. Het gezegde "hoop doet leven" is zo waar als een koe.
Leven is meer overleven geworden, niet echt meer ontspannen, zo "alleen".
Maar altijd nog meer ontspannen dan bij vrienden en familie vertoeven die niet meer zijn zoals ze waren, afstandelijke buren.........................
Mensen kan je niet veranderen, dat wist ik.
Maar je wensen durven kenbaar maken naar vrienden en familie, dat is vriendschap. Ben ik nou zo veeleisend dat vrienden er voor je moeten zijn als je ze nodig hebt? Ik vind dit normaal.
Mij te moeten verdedigen op punten die voorheen vanzelfsprekend waren en nu opeens uitgelegd moeten worden? En dan alsnog je niet zien? Het is niet te verteren zo verkeerd heb ik vriendschappen gezien.
Mijn slogun was altijd we zijn er voorelkaar! Ik investeerde hierin best veel. Maar wat als dit dus niet wederzijds is? Dat doet zeer.
Wat een hel kan het leven dus ook zijn. Deze kant van het leven kende ik nog niet.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Mijn dierbaren zijn mijn dierbaren niet meer
Toen ik overspannen raakte had ik het meeste behoefte aan mijn dierbaren. Ieder haar eigenheid, gewoontjes, hartelijkheid, betrokkenheid, of gewoon lekker lachen en ontspannen; de draak steken eventjes met iedereen op zijn tijd. Dit kunnen delen was mij enorm dierbaar. Het gemis is zo groot, het gat wat ontstaan is dat kan niet gevuld worden, wat ik ook probeer. Het lijkt alsof de basis is weggeslagen en ik er in m'n eentje voor sta. Dat voelt zo verschrikkelijk leeg en alleen..............
Maar sinds mijn overspannenheid en het verlies van mijn baan zijn mijn dierbaren onherkenbaar veranderd in personen waar ik nou niet echt op sta te wachten. Ze behandelen mij als een kind en leggen alles uit alsof ik opeens niks meer van de wereld zou begrijpen. Na meerdere keren dit gezegd te hebben dat ik hier niet op sta te wachten, het helpt allemaal niks. Het is aan dovemansoren gericht. Dat is nu juist mijn machteloosheid, het gaat gewoon door. Om gek van te worden en mijn gefrustreerdheid laaide flink op.
Dus heb ik het radicale besluit genomen als vrienden mijn grenzen en noden niet meer respecteren, het geen vrienden meer zijn.............. mijn hart doet zeer, het rouwen om het verlies van zoveel liefde in mijn leven.
Alles ben ik kwijt, kan het nog erger vraag ik me soms af.
Toch leef ik nog steeds en ga ik door, ondanks alles. Ik zet mezelf voorop niemand anders kan dit doen, zelfs je beste vrienden niet!!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Maar sinds mijn overspannenheid en het verlies van mijn baan zijn mijn dierbaren onherkenbaar veranderd in personen waar ik nou niet echt op sta te wachten. Ze behandelen mij als een kind en leggen alles uit alsof ik opeens niks meer van de wereld zou begrijpen. Na meerdere keren dit gezegd te hebben dat ik hier niet op sta te wachten, het helpt allemaal niks. Het is aan dovemansoren gericht. Dat is nu juist mijn machteloosheid, het gaat gewoon door. Om gek van te worden en mijn gefrustreerdheid laaide flink op.
Dus heb ik het radicale besluit genomen als vrienden mijn grenzen en noden niet meer respecteren, het geen vrienden meer zijn.............. mijn hart doet zeer, het rouwen om het verlies van zoveel liefde in mijn leven.
Alles ben ik kwijt, kan het nog erger vraag ik me soms af.
Toch leef ik nog steeds en ga ik door, ondanks alles. Ik zet mezelf voorop niemand anders kan dit doen, zelfs je beste vrienden niet!!!
een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Amber moet rusten en herstellen hele jaar 2018
Mijn "meissie" heeft vanaf februari 2018 een soort van verkoudheid (loopneus) en voelt zich duidelijk niet lekker. Ze loopt onwennig en houterig door het park en kijkt me steeds aan. Ook avonds tikt ze met haar pootje op mijn slaapkamerdeur en wil ze bij me zijn en ze likt constant aan haar neus, haar koppie steeds rechtop.
De volgende dag ga ik als afleiding met haar lopen "rondje Piccardhof", en van daaruit een ruig weiland in waar soms schotse hooglanders lopen.
We gaan zitten bij een idyllisch plekje, een watertje waar 3 ganzen traag voortschrijden, ze lijken in een soort trance. Het zonnetje, het nog natte gras, vogelgeluiden. We genieten beide!
Maar avonds is het weer raak, ze likt constant haar neus.
De volgende dagen gaat het wat heen en weer tussen kwiek zijn en apathisch, futloos en veel slapen. We doen het de hele week wat rustig aan en maken korte wandelingetjes in het parkje.
Ik kom meer toe aan lezen: Rita Spijker is schrijfster en woont in Assen, geeft schrijfcurssen o.a. op Schiermonnikoog. Ze schrijft autobiografisch, heeft een rustgevende stijl van schrijven. Haar redenen om te schrijven is erg herkenbaar, ze schrijft namelijk om te voelen dat ze leeft, om vat te krijgen of vorm te geven aan het leven!
Schilderen lukt mij nog niet helemaal: het is alsof het een zware operatie is waar de voorbereidingen hiervan het zwaarst voelen. Dat schilderen ook leuk is naast inspanningen dat vergeet ik soms. Want mijn geest moet eerst de rust vinden om op "plekken, uithoeken, op vrije paden" te komen waar het anders nooit komt, waar ruimte is om vrij te creëren. Die ruimte geeft dan meestal wel verrassende resultaten. Maar het is ook vooral veel zoeken, zoeken en nog eens zoeken.
Het creëren gaat pas vanzelf als er ruimte ontstaat, vrij van alles en daarin of daaruit kan je inspiratie halen!
Het is mei de temperatuur is iets gezakt naar 23 graden en ik heb zin om de schaduwrijke wandeling te maken met Amber met de bus naar Glimmen en van daaruit naar het koffie paviljoen in Appelbergen naar Zuidlaren via de "vijftig"Bunder" naar N34 Westlaren en met de bus weer terug.
Alles gaat goed maar als we starten vanaf het paviljoen gaat Amber bij alle bankjes die we tegenkomen erbij liggen! Ik twijfel of ik hier goed aan doe. Maar ik loop toch door en we rusten inderdaad bij elk bankje een half uur.
Als we eindelijk weer thuis zijn en de volgende dag Amber weer haar koppie rechtop houd zonder te bewegen, maak ik een afspraak met de dierenarts.
Ze concluderen dat ze een stijve nek en heupen heeft. Ze krijgt Novacam mee.
Dit zal ze het komende jaar blijven gebruiken want haar stijfheid blijft.
Ik laat foto's maken om slijtage uit te sluiten. Ze heeft geen slijtage maar er is wel een ruimte tussen haar ruggewervels te zien waardoor er kraakbeen of bot gevormd kan worden om die ruimte of instabiliteit op te vangen, wat stijfheid geeft.
Er moet in de toekomst opgelet worden of er geen zenuwen bekneld gaan zitten.
Bij de controles inspecteren ze haar reflexen zo nu en dan.
Ik krijg een schema mee omdat ze geen lange wandelingen meer mag maken.
De langste wandeling is nu rondje benzine pomp 5-10 minuten. In de toekomst gaan we alle wandelingen halveren want neerkomt op max 1 uur!! Wennen hoor. O ja, en geen trappen meer op in de flat. Dit deed ze de laatste keren ook met moeite, maar ik spoorde haar juist aan, omdat ze wel vaker angstaanvallen of een terugval heeft bij dingen die ze eng vond. De arme ziel.
Van hieruit gaan we langzaam opbouwen. Uiteindelijk komt dit neer op 2x een half uurtje en 2 korte wandelingen van 15 minuten. Dit doen we het hele jaar.
Het is echt afzien voor ons twee. Ik zit met klapstoel de hele zomer in het park en Amber scharrelt ernaast.
Ook fysio ingeschakeld voor hulp, krijg advies van haar hoe wandelingen op te bouwen of maximaal aantal minuten te komen. We komen op een half uur omdat Amber daarna stijf aanvoelt. Ze geeft het zelf blijkbaar niet aan, dus ik moet zelf de grens aangeven. De fysio is erg voortvarend en wil zo snel mogelijk van de Novacam af en de wandelingen snel opbouwen. Maar Amber laat niet zo veel resultaat zien na de behandelingen van soort drukpuntmassage. Het is toch een oud hondje werd gezegd. Wel met Novacam gehalveerd. Dierenkliniek Vechtstraat verzuimd haar naam te noemen in herstelplan van Amber, ondanks dat fysio goed met hun bekend was. Fysio is hierin teleurgesteld.
Gelukkig is het een warme zomer en tot en met bijna eind oktober in de twintig graden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
De volgende dag ga ik als afleiding met haar lopen "rondje Piccardhof", en van daaruit een ruig weiland in waar soms schotse hooglanders lopen.
We gaan zitten bij een idyllisch plekje, een watertje waar 3 ganzen traag voortschrijden, ze lijken in een soort trance. Het zonnetje, het nog natte gras, vogelgeluiden. We genieten beide!
Maar avonds is het weer raak, ze likt constant haar neus.
De volgende dagen gaat het wat heen en weer tussen kwiek zijn en apathisch, futloos en veel slapen. We doen het de hele week wat rustig aan en maken korte wandelingetjes in het parkje.
Ik kom meer toe aan lezen: Rita Spijker is schrijfster en woont in Assen, geeft schrijfcurssen o.a. op Schiermonnikoog. Ze schrijft autobiografisch, heeft een rustgevende stijl van schrijven. Haar redenen om te schrijven is erg herkenbaar, ze schrijft namelijk om te voelen dat ze leeft, om vat te krijgen of vorm te geven aan het leven!
Schilderen lukt mij nog niet helemaal: het is alsof het een zware operatie is waar de voorbereidingen hiervan het zwaarst voelen. Dat schilderen ook leuk is naast inspanningen dat vergeet ik soms. Want mijn geest moet eerst de rust vinden om op "plekken, uithoeken, op vrije paden" te komen waar het anders nooit komt, waar ruimte is om vrij te creëren. Die ruimte geeft dan meestal wel verrassende resultaten. Maar het is ook vooral veel zoeken, zoeken en nog eens zoeken.
Het creëren gaat pas vanzelf als er ruimte ontstaat, vrij van alles en daarin of daaruit kan je inspiratie halen!
Het is mei de temperatuur is iets gezakt naar 23 graden en ik heb zin om de schaduwrijke wandeling te maken met Amber met de bus naar Glimmen en van daaruit naar het koffie paviljoen in Appelbergen naar Zuidlaren via de "vijftig"Bunder" naar N34 Westlaren en met de bus weer terug.
Alles gaat goed maar als we starten vanaf het paviljoen gaat Amber bij alle bankjes die we tegenkomen erbij liggen! Ik twijfel of ik hier goed aan doe. Maar ik loop toch door en we rusten inderdaad bij elk bankje een half uur.
Als we eindelijk weer thuis zijn en de volgende dag Amber weer haar koppie rechtop houd zonder te bewegen, maak ik een afspraak met de dierenarts.
Ze concluderen dat ze een stijve nek en heupen heeft. Ze krijgt Novacam mee.
Dit zal ze het komende jaar blijven gebruiken want haar stijfheid blijft.
Ik laat foto's maken om slijtage uit te sluiten. Ze heeft geen slijtage maar er is wel een ruimte tussen haar ruggewervels te zien waardoor er kraakbeen of bot gevormd kan worden om die ruimte of instabiliteit op te vangen, wat stijfheid geeft.
Er moet in de toekomst opgelet worden of er geen zenuwen bekneld gaan zitten.
Bij de controles inspecteren ze haar reflexen zo nu en dan.
Ik krijg een schema mee omdat ze geen lange wandelingen meer mag maken.
De langste wandeling is nu rondje benzine pomp 5-10 minuten. In de toekomst gaan we alle wandelingen halveren want neerkomt op max 1 uur!! Wennen hoor. O ja, en geen trappen meer op in de flat. Dit deed ze de laatste keren ook met moeite, maar ik spoorde haar juist aan, omdat ze wel vaker angstaanvallen of een terugval heeft bij dingen die ze eng vond. De arme ziel.
Van hieruit gaan we langzaam opbouwen. Uiteindelijk komt dit neer op 2x een half uurtje en 2 korte wandelingen van 15 minuten. Dit doen we het hele jaar.
Het is echt afzien voor ons twee. Ik zit met klapstoel de hele zomer in het park en Amber scharrelt ernaast.
Ook fysio ingeschakeld voor hulp, krijg advies van haar hoe wandelingen op te bouwen of maximaal aantal minuten te komen. We komen op een half uur omdat Amber daarna stijf aanvoelt. Ze geeft het zelf blijkbaar niet aan, dus ik moet zelf de grens aangeven. De fysio is erg voortvarend en wil zo snel mogelijk van de Novacam af en de wandelingen snel opbouwen. Maar Amber laat niet zo veel resultaat zien na de behandelingen van soort drukpuntmassage. Het is toch een oud hondje werd gezegd. Wel met Novacam gehalveerd. Dierenkliniek Vechtstraat verzuimd haar naam te noemen in herstelplan van Amber, ondanks dat fysio goed met hun bekend was. Fysio is hierin teleurgesteld.
Gelukkig is het een warme zomer en tot en met bijna eind oktober in de twintig graden.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Vóór komst Amber nog één keer een lang weekend naar Schier, begin maart 2014
Last-minute.
Vrijdag: boot 12.30 uur. Bewolkt.
Riant appartement a/d rand van het dorp. Netjes, complete keuken met eethoek, eigen terras, badkamer met vloerverwarming!
Boodschappen gedaan bij de Spar; mijn handige reisrecept: tomatensoep met ciabatta in stukjes erin en de volgende dag lekker opgewarmd in de oven met olijfolie/knoflook, basilicum en kaas.
Voor het eten aan wandel ik nog even via het vuurtorenlaantje en loop vanaf de vuurtoren, die ingezwachteld is dit keer, naar het strand.
Een vader komt voorbij op de fiets met baby in de maxi-cosy die in een fietskar voor hem uit ligt. Hij schatert het uit als hij van het heuveltje naar beneden raced.
Ik grinnik; een vader die losgaat op Schier, hoe simpel is het?
Ik loop het strand een stukje op en ga voorbij het strandpaviljoen wat struinen in de duinen.
Het is nog steeds bewolkt en koud. Ik ga weer naar het appartement om thee te drinken en neem een stuk van de cranberryslof van de echte bakker. Op etiket staat: samen genieten, een verwen weekend.
Samen vergeet dat maar, maar genieten dat komt wel goed.
Ik geniet in het zitje bij de schuifdeuren. Maak later de soep vroeg klaar en kijk tv, so you can dance. 23.00 naar bed.
Zaterdagochtend.
Wat gekuierd in de duinen. Resten van bunker gevonden. Eventjes op droog stukje mos gelegen. Smiddags richting Kobbeduinen. Geprobeerd bij paal 10 te komen via de duinen maar het pad werd te drassig en weer teruggelopen, 16.30 uur weer terug in dorp.
Pizza besteld voor zondag maar de pizzaboer kwam vanmiddag al, ook goed.
Een heerlijke pizza van Vrouw Jacoba. Morgen wacht mijn easy soep weer.
Vanavond Caro Emerald op tv.
Zondag.
Weer gelopen in de duinen. Ik speur met verrekijker naar de meeuwen.
Zie twee meeuwen naast elkaar ronddobberen, de ene geeuwt, de andere vredig de ogen dicht. De kleine zeemeeuw dobbert achterlangs weg zijwaarts met de stroom mee. De grote zeemeeuw dobbert rustig verder, tot hij ziet dat de kleine afgedreven is.Hij zwemt resoluut in een paar tellen weer naar "z'n kleine broer" en ze dobberen weer gezellig bij naast elkaar. Maar de stroom is sterk en de kleine drijft weer af. De grote heeft er weer geen erg in en zo drijven ze weer van elkaar. Het is afwachten wat er nu verder gaat gebeuren met deze korte soapserie.
De grote moet zijn best doen om weer in de nabijheid te komen van zijn maatje. Zo schattig. Ik laat ze verder dobberen met z'n tweeën.
Ik loop nu over het strand naar paal 10 en wil teruglopen via een smal paadje op de kaart, van de waterstaat? Kom uit op een brede zandweg, onderweg vogelgeluidjes in duinstruiken, de vogeltjes zijn moeilijk te spotten, ook niet met verrekijker. Maar aan hun gezellig geteut is niet te ontlopen.
Bij paal 7 loop ik een dwars duinpaadje in en verlaat brede pad. Een klokkende fazant is te horen. Mijn broodje in het droge gras opgegeten en wat gelegen, heerlijk aardend. Later struin ik nog wat door de duinen, weg van de verharde fietspaden.
Ik loop van een heuvel af en ik zie een enorme grote hond, het blijkt een Japanse rashond te zijn een Akita.
Lees even later op een duinplekje het boek "de ademende wind", een yoga lerares die haar anekdotes opschrijft over haar leerlingen. Een fijn boek, hoe simpel en eenvoudig het leven kan zijn als je het maar in jezelf vind en niet daarbuiten.
De chakra kan men zien als punten of stiltes in jezelf. Als je in contact bent met deze punten/stiltes kan je de energie door je heen laten stromen (hoef je niks voor te doen) naar de aarde en weer terug naar je lichaam), éénvoudig door je alleen maar open te stellen. Je bent eigenlijk een doorgeefluik of een geleidedraad, dit is aarden. En door te aarden verdwijnt ook je angst. Het is een oeroud principe in de yoga. Door weer met jezelf in verbinding te zijn kan je de energie teruggeven aan de aarde en deze geeft haar energie weer terug aan jou. Dan heel je jezelf en de aarde.
Maandagochtend 10.00 uur bij Westerplas:
Gedicht:
"Je bent niet de golf (van emotie)
je bent het wezen vd stille oceaan
je bent niet alle golven van emoties die botsen met elkaar
Maar je bent de stille vlinder die fladdert van bloem naar bloem
en die zacht en stil is om te ontvangen"
(Toen ik dit gedicht opschreef lande er een dagpauwoog vlinder op mijn schrift.
Wat ben ik dankbaar dat ik aan dit moment kan terugdenken als ik moeite heb met zachtheid, wat een prachtige meteafoor!) Nu ik het teruglees merk ik dat ik het meer mag toepassen!!)
Verder schrijft ze: Ook is angst verbonden met ons denken. Als we in het stille midden van ons lichaam komen, verdwijnt de angst.
Zolang er angst is vanuit onze diepe overtuigingen & meningen, wordt ons zelfvertrouwen verwoest, haalt de angst de eenheid uit ons wezen, kunnen we niet geaard op aarde staan en verliezen we onszelf omdat de angst ons in de emotie doet schieten. Het zijn angststemmetjes in je hoofd die je zelf niet bent.
Door de verticale grondhouding kan je beter aarden en verdwijnt de angst.
Jij bent alleen die stilte in jezelf en daarmee kan je je vereenzelvigen. En niet de stemmen in je hoofd waarmee je je vereenzelvigt. Emoties komen en verdwijnen vanzelf net als golven. Daar hoef je eigenlijk niks voor te doen, dan ze alleen maar te voelen en er geen verhaal aan te hangen. Ze neutraal ontvangen.
Het "krakje" (de valse noot) tussen alle mooie noten, laat de schoonheid van de mooie noten horen. Het krakje hoort bij het geheel. Let op de schoonheid en niet op het krakje.
"Als ik mezelf verlies in woorden, kan ik kiezen voor de stilte binnenin mezelf, En laat ik de ander praten.
Ik kies voor de zachtheid, de vlinder en voel me zacht en vereenzelvig me niet meer met woorden en met denken.
Ik ben meer dan dat.
Ik ben de grote stille zee en de vlinder als ik wil en ik kies voor zachtheid"
Ik zit de hele ochtend uit te kijken op de westerse plas vanaf het bankje om eindelijk zacht te worden, mijn onrust te laten verdwijnen. Wat lijkt het leven zo simpel nu. ik lees, ik schrijf, ik kijk. En zie een man en vrouw in harmonie achter elkaar fietsen elk met een kratje voorop en een hondje erin. Ik zie een passerende norse vrouw, gevangen in haar gedachten, passanten die komen en gaan. Ik voel me haast schuldig dat ik zo lang dit mooie plekje "bezet" houd. Maar ik ben er voor mezelf en niet voor de ander.
Mooie zachte grijze tinten van licht naar donker met zacht groene tinten van de weilanden en de bruine tinten van de paarden. De warme kleur van het riet komt terug in de gebronsde kleuren van de paarden met de lichte manen.
Een mooi harmonisch geheel van kleuren. Even onthouden als ik besluit weer te gaan schilderen.
Ik vertrek met de boot om 16.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Vrijdag: boot 12.30 uur. Bewolkt.
Riant appartement a/d rand van het dorp. Netjes, complete keuken met eethoek, eigen terras, badkamer met vloerverwarming!
Boodschappen gedaan bij de Spar; mijn handige reisrecept: tomatensoep met ciabatta in stukjes erin en de volgende dag lekker opgewarmd in de oven met olijfolie/knoflook, basilicum en kaas.
Voor het eten aan wandel ik nog even via het vuurtorenlaantje en loop vanaf de vuurtoren, die ingezwachteld is dit keer, naar het strand.
Een vader komt voorbij op de fiets met baby in de maxi-cosy die in een fietskar voor hem uit ligt. Hij schatert het uit als hij van het heuveltje naar beneden raced.
Ik grinnik; een vader die losgaat op Schier, hoe simpel is het?
Ik loop het strand een stukje op en ga voorbij het strandpaviljoen wat struinen in de duinen.
Het is nog steeds bewolkt en koud. Ik ga weer naar het appartement om thee te drinken en neem een stuk van de cranberryslof van de echte bakker. Op etiket staat: samen genieten, een verwen weekend.
Samen vergeet dat maar, maar genieten dat komt wel goed.
Ik geniet in het zitje bij de schuifdeuren. Maak later de soep vroeg klaar en kijk tv, so you can dance. 23.00 naar bed.
Zaterdagochtend.
Wat gekuierd in de duinen. Resten van bunker gevonden. Eventjes op droog stukje mos gelegen. Smiddags richting Kobbeduinen. Geprobeerd bij paal 10 te komen via de duinen maar het pad werd te drassig en weer teruggelopen, 16.30 uur weer terug in dorp.
Pizza besteld voor zondag maar de pizzaboer kwam vanmiddag al, ook goed.
Een heerlijke pizza van Vrouw Jacoba. Morgen wacht mijn easy soep weer.
Vanavond Caro Emerald op tv.
Zondag.
Weer gelopen in de duinen. Ik speur met verrekijker naar de meeuwen.
Zie twee meeuwen naast elkaar ronddobberen, de ene geeuwt, de andere vredig de ogen dicht. De kleine zeemeeuw dobbert achterlangs weg zijwaarts met de stroom mee. De grote zeemeeuw dobbert rustig verder, tot hij ziet dat de kleine afgedreven is.Hij zwemt resoluut in een paar tellen weer naar "z'n kleine broer" en ze dobberen weer gezellig bij naast elkaar. Maar de stroom is sterk en de kleine drijft weer af. De grote heeft er weer geen erg in en zo drijven ze weer van elkaar. Het is afwachten wat er nu verder gaat gebeuren met deze korte soapserie.
De grote moet zijn best doen om weer in de nabijheid te komen van zijn maatje. Zo schattig. Ik laat ze verder dobberen met z'n tweeën.
Ik loop nu over het strand naar paal 10 en wil teruglopen via een smal paadje op de kaart, van de waterstaat? Kom uit op een brede zandweg, onderweg vogelgeluidjes in duinstruiken, de vogeltjes zijn moeilijk te spotten, ook niet met verrekijker. Maar aan hun gezellig geteut is niet te ontlopen.
Bij paal 7 loop ik een dwars duinpaadje in en verlaat brede pad. Een klokkende fazant is te horen. Mijn broodje in het droge gras opgegeten en wat gelegen, heerlijk aardend. Later struin ik nog wat door de duinen, weg van de verharde fietspaden.
Ik loop van een heuvel af en ik zie een enorme grote hond, het blijkt een Japanse rashond te zijn een Akita.
Lees even later op een duinplekje het boek "de ademende wind", een yoga lerares die haar anekdotes opschrijft over haar leerlingen. Een fijn boek, hoe simpel en eenvoudig het leven kan zijn als je het maar in jezelf vind en niet daarbuiten.
De chakra kan men zien als punten of stiltes in jezelf. Als je in contact bent met deze punten/stiltes kan je de energie door je heen laten stromen (hoef je niks voor te doen) naar de aarde en weer terug naar je lichaam), éénvoudig door je alleen maar open te stellen. Je bent eigenlijk een doorgeefluik of een geleidedraad, dit is aarden. En door te aarden verdwijnt ook je angst. Het is een oeroud principe in de yoga. Door weer met jezelf in verbinding te zijn kan je de energie teruggeven aan de aarde en deze geeft haar energie weer terug aan jou. Dan heel je jezelf en de aarde.
Maandagochtend 10.00 uur bij Westerplas:
Gedicht:
"Je bent niet de golf (van emotie)
je bent het wezen vd stille oceaan
je bent niet alle golven van emoties die botsen met elkaar
Maar je bent de stille vlinder die fladdert van bloem naar bloem
en die zacht en stil is om te ontvangen"
(Toen ik dit gedicht opschreef lande er een dagpauwoog vlinder op mijn schrift.
Wat ben ik dankbaar dat ik aan dit moment kan terugdenken als ik moeite heb met zachtheid, wat een prachtige meteafoor!) Nu ik het teruglees merk ik dat ik het meer mag toepassen!!)
Verder schrijft ze: Ook is angst verbonden met ons denken. Als we in het stille midden van ons lichaam komen, verdwijnt de angst.
Zolang er angst is vanuit onze diepe overtuigingen & meningen, wordt ons zelfvertrouwen verwoest, haalt de angst de eenheid uit ons wezen, kunnen we niet geaard op aarde staan en verliezen we onszelf omdat de angst ons in de emotie doet schieten. Het zijn angststemmetjes in je hoofd die je zelf niet bent.
Door de verticale grondhouding kan je beter aarden en verdwijnt de angst.
Jij bent alleen die stilte in jezelf en daarmee kan je je vereenzelvigen. En niet de stemmen in je hoofd waarmee je je vereenzelvigt. Emoties komen en verdwijnen vanzelf net als golven. Daar hoef je eigenlijk niks voor te doen, dan ze alleen maar te voelen en er geen verhaal aan te hangen. Ze neutraal ontvangen.
Het "krakje" (de valse noot) tussen alle mooie noten, laat de schoonheid van de mooie noten horen. Het krakje hoort bij het geheel. Let op de schoonheid en niet op het krakje.
"Als ik mezelf verlies in woorden, kan ik kiezen voor de stilte binnenin mezelf, En laat ik de ander praten.
Ik kies voor de zachtheid, de vlinder en voel me zacht en vereenzelvig me niet meer met woorden en met denken.
Ik ben meer dan dat.
Ik ben de grote stille zee en de vlinder als ik wil en ik kies voor zachtheid"
Ik zit de hele ochtend uit te kijken op de westerse plas vanaf het bankje om eindelijk zacht te worden, mijn onrust te laten verdwijnen. Wat lijkt het leven zo simpel nu. ik lees, ik schrijf, ik kijk. En zie een man en vrouw in harmonie achter elkaar fietsen elk met een kratje voorop en een hondje erin. Ik zie een passerende norse vrouw, gevangen in haar gedachten, passanten die komen en gaan. Ik voel me haast schuldig dat ik zo lang dit mooie plekje "bezet" houd. Maar ik ben er voor mezelf en niet voor de ander.
Mooie zachte grijze tinten van licht naar donker met zacht groene tinten van de weilanden en de bruine tinten van de paarden. De warme kleur van het riet komt terug in de gebronsde kleuren van de paarden met de lichte manen.
Een mooi harmonisch geheel van kleuren. Even onthouden als ik besluit weer te gaan schilderen.
Ik vertrek met de boot om 16.30 uur.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Herinneringen aan moederdag (2016)
Mijn moeder laat mij vaak haar mevrouwenrol of koninginnerol zien.
Geen idee waarom maar waarschijnlijk is dat haar eigen onzekerheid.
Toch raakt dit een snaar bij mij: dat er geen dankbaarheid terugkomt als ik moeite doe om iets gezelligs met haar te ondernemen sinds mijn vader is overleden. Natuurlijk wil ik zien dat mijn moeder van deze uitstapjes geniet. Maar zelden hebben de akties die ik onderneem met mijn moeder, het gewenste resultaat, hoe ik ook mijn best doe. De uitstapjes werden daarom steeds minder door mij ondernomen omdat ik er gewoon tegenop ben gaan zien. Wel kwam ik elke week of om de twee weken bij haar voor de verzorging van het achtergebleven hondje van mijn vader. Toen begon haar "mevrouwenmanier" bedenk ik me nu een rol te spelen. Ze "eiste" haast van mij om het hondje te onderhouden omdat zij het niet kon.
Daarom moest ik mijzelf weer even vermannen toen ik besloot om mijn moeder uit te nodigen op moederdag om een kop koffie te drinken aan het meer bij de "Paviljoen van de Dames".
Tot mijn verrassing vond ze het een goed idee. om naar "klein Gran Canaria"te gaan. Grand Canaria waren we in 2007 geweest met haar man en ook mijn zus haar gezin.
De palmbomen waaiden heen en weer in de warme maar straffe wind met het mooie uitzicht over het meer.
Onze conversatie was gematigd positief en ging over het uitzich, en de inrichting van het nieuw geopende paviljoen en of het bij het familiehotel behoorde. Dit bleek niet het geval te zijn. Gelukkig was de conversatie niet gespitst op wat er allemaal mis was en daar was ik allang blij mee. Na een uurtje "koffiedrinken", vond moeders het weer tijd worden en op haar bekende "mevrouwen manier" maande ze met een knip van haar vinger om af te rekenen. Ze was vergeten dat ze getrakteerd werd door haar dochter.
Ik reed haar in haar eigen auto met automaat weer naar huis, mijn angst gelukkig overwonnen om in deze auto te rijden. Dat mijn moeder nu zo angstig was geworden daar had ik niet op gerekend, zeg maar paniekerig bij elke kruispunt of afslag wanneer er maar iets kon gebeuren. Mijn moeders gedrag was altijd onvoorspelbaar en er was nooit grip op te krijgen, kalmerende woorden hielpen in dit geval niet. Gewoon rustig doorrijden met een paniekerige moeder en veilig thuiskomen dat was het enige wat telde. Gelukkig was ik dit keer zeker vanmezelf dat we dit doel in iedergeval gingen halen!
Toen de telefoon rinkelde en het haar zus bleek te zijn, wist ik dat ik beter van het toneel kon verdwijnen. Dit kon namelijk lang duren, en rekening met haar dochter houden daar had ze nog nooit van gehoord.
Enfin, ze had gelukkig haar zus nog en die twee kunnen gezellig metelkaar teuten. Maar soms is een derde, in dit geval haar eigen dochter teveel. Ik zeg haar gedag en op haar "mevrouwen manier" heeft ze het over mij maar tegen haar zus: "ze zegt dat ze nog wel een keer weer wil naar het paviljoen............".
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)