vrijdag 12 juli 2019

En hoe bevalt het lege nest syndroom?

Alles went zegt men altijd en dat is in dit geval ook zo. De scherpe pijn is er vanaf. Maar of het nou leuker is geworden?
Ja, dat is aan mij om mijn leven leuker te maken maar hoe doe je dat als dat niet lukt?
Juist dan ga je in therapie. Ik had haar adres gehaald uit een boek die ik op dat moment las. Het gebouw voelde goed en de therapeut ook.
Toch is het voor mij weer een hele grote stap want ik ben niet zo prater en alle vorige keren waren op niks uitgedraaid.
Ik ben altijd een voeler geweest en van daaruit reageerde ik, dan was ik het dichtste bij mijzelf en dat ging altijd goed.
Totdat ik bij de therapeut kom en dan blijkt dat mijn gevoel op slot zit. Ik ben bevroren zoals zij het verwoord. Dat is goed om te weten. Toch ben ik niet constant "bevroren". Als ik echt in het moment  ben  tijdens een sessie, en er is een eye-opener, een aha klik van herkenning (dat ik zelf de connectie kan maken van een oud gevoel van vroeger  naar nu)  dan kan dit echt helend werken. Dan stromen de tranen vanzelf en ga ik vanzelf de diepte in.
Het moeilijke vind ik mij steeds kwetsbaar opstellen en tegelijkertijd de voor mij voelende "speldenprikjes" van de therapeute, ook al doet ze hier "niet aan". En ketst ze de bal handig terug door te vragen, wat ik bedoel met "speldenprikjes".

Speldeprikjes zoals bijvoorbeeld, wanneer de therapeute "vergeten" is dat ik de vorige sessie "bevroren" was. Terwijl ik aangaf dat ik haast niet meer kon lopen, zo stijf was ik aan het einde van de sessie. Haar advies was toen om te gaan lopen (in plaats van op de fiets), een manier om te aarden.
Of dat ze mijn gedrag spiegelde (mijn ironische opmerkingen).
Ik heb hier toen met erg veel moeite wat van gezegd dat wat ik zag en voelde of zij dit ook zo bedoeld had. Dat was niet haar bedoeling. (natuurlijk niet, maar ondertussen zijn dat nou juist de trucjes van een therapeut, denk ik dan) .
Toen ze vroeg of ik haar geloofde, toen zei ik dat ik haar nu wel geloofde. En toen was toen. Maar toch heb ik hier dus wel moeite mee en geloof ik dat ze wel aan trucjes doet, wat me een constante druk geeft van oppassen. En is het niet een beetje ongeloofwaardigheid als ze me vraagt wat speldenprikjes zijn. Weet een therapeut dit dan niet met HBO opleiding? En dan geloof ik haar weer niet. Ja het is moeilijk om met een therapeut om te gaan en dan ook nog tegelijkertijd in verbinding te staan met mijzelf . Ingewikkeld blijf ik dit vinden hoor.

Wanneer de therapeut vraagt wat ik voel, dan antwoord ik: dat ik me niet serieus genomen voel toen de buurvrouw toch een dik stuk kaas gaf aan Amber in plaats van een klein stukje, wat ik aangaf. Amber zit namelijk op een nierdieet. Ach beter een goed en kort leven dan andersom zei de buurvrouw . Natuurlijk bedoelde de buurvrouw het goed maar ze luisterde dus niet naar mij.
De therapeut zegt: nee, dat is geen gevoel. En leek het nou alsof ze ongeduldig werd en ze mij de keuze gaf tussen blij, boos, bang, verdrietig nadat ik zei dat ik niks voelde? Wat ook zo is want het was geen van alle vier de keuzes. Toch voelde ik ook geen irritatie, juist omdat ik wist dat de buurvrouw het ook niet kwaad bedoelde. Moet ik dan wat voelen? Ik voelde ook geen beetje irritatie zelfs. Kan ik alleen bij de heftigste gevoelens als deze heel diep zitten en pijn doen?  Het is hooguit niet prettig als iemand mij niet serieus neemt. Dat is denk ik ook een soort van irritatie. Dit hoort ook bij boosheid zegt de therapeut. Oké, dat is ook goed om te weten dan.

Of toen ik haar vroeg of ze een neutralere rol wilde aannemen zei ze ja maar dan kan ik niet mijzelf zijn. Ik wil wel mijzelf blijven om mijn ding hier te doen enzo.
Dat begreep ik toen op dat moment echt niet. Dat zeggen vrienden ook zei ik toen tegen haar. Waarop zei dan weer zei maar ik ben je vrienden niet. Ja dat weet ik ook wel natuurlijk maar dan nog waarom zeg je dit zal ik de volgende keer aan haar vragen.
Zij moet mij toch inzichten geven, de rollen zijn toch niet omgekeerd. Ik hoef me toch niet aan te passen aan de therapeut? Ik wil mij niet aanpassen aan jou, zal ik dan de volgende keer zeggen, met boosheid in mijn stem!!!
Ik zal de volgende keer dus BOOS zijn!!! Hopelijk komt het er dan ook zo uit.
Ik ga mijn best doen.

Het vervelende is dat als ik de voor mij juiste keuze heb gemaakt van therapeut en er expliciet in website staat vermeld dat zij niet aan trucjes doet waarom overkomt mij dit dan juist wel?
Moet ik gewoon vertrouwen erin hebben dat de therapeut dit om een reden doet?
(om mij boos te krijgen bijvoorbeeld?)
Vermoeiend allemaal hoor, zou ik ooit van een ijsblok naar een zen stand de sessies kunnen ondergaan?


een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten