zondag 7 juli 2019

Herinneringen aan moederdag (2016)

Mijn moeder laat mij vaak haar mevrouwenrol of koninginnerol zien.
Geen idee waarom maar waarschijnlijk is dat haar eigen onzekerheid. 
Toch raakt dit een snaar bij mij: dat er geen dankbaarheid terugkomt als ik moeite doe om iets gezelligs met haar te ondernemen sinds mijn vader is overleden.  Natuurlijk wil ik zien dat mijn moeder van deze uitstapjes geniet. Maar zelden hebben de akties die ik onderneem met mijn moeder, het gewenste resultaat, hoe ik ook mijn best doe. De uitstapjes werden daarom steeds minder door mij ondernomen omdat ik er gewoon tegenop ben gaan zien. Wel kwam ik elke week of om de twee weken bij haar voor de verzorging van het achtergebleven hondje van mijn vader. Toen begon haar "mevrouwenmanier" bedenk ik me nu een rol te spelen.  Ze "eiste" haast van mij om het hondje te onderhouden omdat zij het niet kon. 
Daarom moest ik mijzelf weer even vermannen toen ik besloot om mijn moeder uit te nodigen op moederdag om een kop koffie te drinken aan het meer bij de "Paviljoen van de Dames".
Tot mijn verrassing vond ze het een goed idee. om naar "klein Gran  Canaria"te gaan. Grand Canaria waren we  in 2007 geweest met haar man en ook mijn zus haar gezin.
De palmbomen waaiden heen en weer in de warme maar straffe wind met het mooie uitzicht over het meer.
Onze conversatie was gematigd positief en ging over het uitzich, en de inrichting van het nieuw geopende paviljoen en of het bij het familiehotel behoorde. Dit bleek niet het geval te zijn. Gelukkig was de conversatie niet gespitst op wat er allemaal mis was en daar was ik allang blij mee. Na een uurtje "koffiedrinken", vond moeders het weer tijd worden en op haar bekende "mevrouwen manier" maande ze met een knip van haar vinger om af te rekenen. Ze was vergeten dat ze getrakteerd werd door haar dochter.
Ik reed haar in haar eigen auto met automaat weer naar huis, mijn angst gelukkig overwonnen om in deze auto te rijden. Dat mijn moeder nu zo angstig was geworden daar had ik niet op gerekend, zeg maar paniekerig bij elke kruispunt of afslag wanneer er maar iets kon gebeuren. Mijn moeders gedrag was altijd onvoorspelbaar en er was nooit grip op te krijgen, kalmerende woorden hielpen in dit geval niet. Gewoon rustig doorrijden met een paniekerige moeder en veilig thuiskomen dat was het enige wat telde. Gelukkig was ik dit keer zeker vanmezelf dat we dit doel in iedergeval gingen halen!
Toen de telefoon rinkelde en het haar zus bleek te zijn, wist ik dat ik beter van het toneel kon verdwijnen. Dit kon namelijk lang duren, en rekening met haar dochter houden daar had ze nog nooit van gehoord.
Enfin, ze had gelukkig haar zus nog en die twee kunnen gezellig metelkaar teuten. Maar soms is een derde, in dit geval haar eigen dochter teveel. Ik zeg haar gedag en op haar "mevrouwen manier" heeft ze het over mij maar tegen haar zus: "ze zegt dat ze nog wel een keer weer wil naar het paviljoen............".

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!!!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten