Mijn hondje Amber is mijn ankertje
mijn ankertje van vrijheid en hoop
Hoe kon ik dat toch zo vergeten?
ik hoefde alleen maar deze metafoor te zien
Deze metafoor van vrijheid en hoop
bestaat namelijk echt!
Het is mijn kamertje in mijn hart en hoofd
Een plek waar vrijheid en hoop bestaat
een plek waar ik gewoon kan dromen
een gecreëerde plek die ik alleen maar hoef voor te stellen
en zij bestaat echt!
Een wonder dat bestaat
Mijn ankertje is altijd bij mij
mijn hondje herinnert mij hieraan
Elke dag zie ik haar
ik zie haar vrijheid
ze loopt gewoon haar neus achteraan!
Ik zie haar
ik zie mij
mijn plek in mij
In het engels
A holy space in my heart
I have find back my holy space!
a place where dreams and hope are born
A place to lay down or pray
its a little room, a space
A space with windows to see through
where I can create
and its feeling good !
A holy space
I have only need my magination
to make this creation
I was lost this space in a dark period
I was lost everything, myself too
No peace, no love, no hapiness too
Only a cold wind with dark places
Now I find back my holy space
and I have only to magination
to see this litte space with windows
to see through
And I found back myself, my stringht,
my source in me
The source where I can be
my imagination brings me everywhere
and that is a miracle
A great gift!
Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
zondag 31 januari 2016
woensdag 27 januari 2016
"horken"
De rode draad in mijn (werk)bare leven is leren omgaan met "horken".
Hoe had ik ooit kunnen weten dat de lessen in mijn eerste baan nog veel harder zouden worden? Mijn autoritaire ketting rokende boss was nog maar het begin..............
Mijn tranenuitbarsting om de zoveelste vernedering die mijn baas over mij heen walste, was voor mij de limiet. Ik moest iets doen.
Dat ik me erg schaamde hoe ik behandeld werd door mijn baas, heeft niemand geweten.
Ik was immers die zelfstandige vrouw die op zo 'n jonge leeftijd al een echte baan had!
Het voelde als de vuile was buiten hangen en ik schaamde me er ook voor, denk ik. Alhoewel ik altijd heb geweten dat mijn baas zijn gedrag buitensporig was. Dat gaf mij het gevoel dat ik niet fout zat en me zo sterker kon voelen en daardoor erboven kon staan.
Natuurlijk maakte ik wel eens een opmerking naar collega's toe dat hij weer eens zo vervelend was. Maar met een laconieke opmerking van zoiets als: "niks van aantrekken" was het "vuiltje" weer van de baan en ging ik zwijgend en met een niks aan de hand houding weer verder.
Ik wilde gewoon niet weten dat het zo erg was. De collega die mij ooit inwerkte zei ooit ook eens dat ik niks van hem aan moest trekken. Dit kon ik toen niet plaatsen maar was het dan net zo erg als ik meegemaakt had? Daar ben ik nooit achtergekomen.
Voordat ik om een overplaatsing vroeg, na mijn tranenuitbarsting, heb ik voor het eerst ook mijn frustraties zo'n beetje gelucht. Tenminste zo goed als dat ging..................
Ik vond het vreselijk om dit te vertellen en was ook bang dat ze me niet serieus namen.
Daarom heb ik nooit helemaal kunnen vertellen hoe erg het was.
Maar men zag tenminste in dat we elkaar niet lagen.
Dat ik een poos later extreem "verhoord" werd over mijn baas tijdens mijn sollicitatiegesprek voor de nieuwe interne vacature, begreep ik op dat moment totaal niet. Er kwam daarom bij mij geen negatief woord meer uit over mijn baas omdat ik dacht dat men mijn loyaliteit wilde "meten" want het ging immers over de nieuwe vacature. Nu begrijp ik wel dat men meer wilde weten over mijn baas zijn gedrag. Maar het was een ongelukkig gekozen moment om dit tijdens mijn sollicitatiegesprek te vragen. Doordat ze zo doorzaagden hierover werd mijn houding alleen maar standvastiger om mijn collegialiteit te bevestigen.
Mijn nieuwe baan als telefoniste en typiste vond ik erg leuk en leerzaam. Zo heel anders dan wat ik eerst deed, welke meer een administratieve en cijfermatige kant had met kassawerkzaamheden. Ik heb in al die jaren nooit mijn angst kunnen overwinnen doordat ik niet goed was in (hoofd)rekenen.
Klanten vriendelijk te woord staan en doorverbinden was echt mijn ding en deed ik met veel plezier.
Ik wilde weer een nieuwe fijne start maken en verder gaan. Eigenlijk gek, dat je denkt, dat het vanaf dan beter wordt. Ik geloofde in het goede en had vooral hoop op een betere toekomst als ik maar mijn best deed. Dan lag het tenminste niet aan mij. Maar hoop is ijdel en hoort bij de jeugd en het paradijs, denk ik nu.
Als een mannelijke collega een vervelend grapje maakte dan zei ik er tenminste nu wat van op een vriendelijke manier maar wel dat ik het geen leuk grapje vond. En dat luchte op!
Ik had mij voorgenomen om me nooit meer stil te houden!
Maar doorns kunnen ook weer terugkomen, en zelfs erger! Want er loopt altijd en overal wel weer een collega rond met een kwade inborst of een "hork"en deze keer had hij de net nieuwe chef voor zich in gewonnen, zo bleek later.
Ja, dan stort je wereld wel weer een beetje in elkaar.
Dat ik nota bene beschuldigd werd van iets wat ik nooit had gedaan, dat ging mij te ver.
Ik bleef ziek thuis.
Achteraf hoorde ik later (van een ex-collega) dat er meer problemen geweest waren met deze moeilijke collega.
Hij mocht graag vrouwelijke collega's pesten en beschuldigen. De nieuwe chef wist hier natuurlijk niets van en heeft zich "laten inpakken", wat ik alleen maar zwak vind.
Het toont alleen maar aan dat het vrouwelijke geslacht in die tijd beduidend minder serieus werd genomen op het werk. Het was nog steeds een mannencultuur. Je moest aardig gebekt zijn en ik was meer van de rustige diplomatieke kant. Maar daar luisterde men niet naar; luid en hard was meer de insteek.
Ik houd het liever bij beschaafd zijn.
Toch ging ik door en altijd met frisse moed. Vooral als er weer nieuwe kansen lagen.
Dat ik nooit de moed heb gehad om mijn vaste baan op te zeggen dat is het enige waar ik spijt van heb gehad, achteraf dus. Maar wist ik veel dat het nog erger kon worden?
Jaloezie en concurrentie deed haar intrede.
Waar "bitchies" zijn daar vallen spaanders. En dat viel er.
Ik was inmiddels niet meer op mijn mondje gevallen en ging rustig mijn eigen gang. Ik vond het een heerlijke baan en we gingen dan ook met ons nieuwe team van vrouwen er tegenaan. We hadden lol. Het was een drukke baan, waar we om beurten receptie en telefoon deden.
Toch begonnen er soms scheurtjes te ontstaan, wat ik nooit heb begrepen. We waren juist zo'n leuk team! Ook omdat een collega zei: we slepen je er wel door heen, toen ik voor het eerst achter een grote balie moest kruipen en me daar erg onzeker over voelde. Maar het ging goed en ik had voor mijzelf een grote stap gezet en mijn angst overwonnen. Ik was van een onzichtbaar iemand ineens zichtbaar geworden. Een collega van een andere afdeling zei een keer tegen mij, dat ik straalde toen ik achter de balie zat.
En ik kreeg wel eens een complimentje van een klant dat ik zo aardig was. Dit waren de momenten waar ik het voor deed en me eindelijk bevestigd voelde dat ik het goed deed en op de juiste plek zat. De zon scheen weer.
Maar er kwamen scheurtjes in ons team, wat ik nooit begrepen heb.
Ik moest opeens op het matje komen omdat er in ons team geklaagd werd dat ik de telefoon nooit overzette van luid naar zacht. Nou ja, zeg daar brak mijn klomp! Ten eerste was ik zo verbouwereerd dat mijn nieuwe leuke cheffin dit "pikte" en mij hiervoor op het matje liet komen. (en bovendien voor zoiets onbenulligs dat ik me een als een kind behandeld voelde)
Ten tweede kon de klager dit zelf niet zeggen tegen mij als ik hier niets van wist? Zo kon ik tenminste rekening met dit feit houden. Mijn chef gaf me gelijk hierin. Maar ik was
weer behoorlijk teleurgesteld, dat er weer gemorreld, gekift werd en men niet transparant iets tegen elkaar kon zeggen blijkbaar.
Dat ik dit later in het algemeen zei tegen mijn collega's dat we elkaar er op aan moesten spreken als er wat is dat is veel beter.
Ik ben het voorval toen eigenlijk langzamerhand vergeten. Ik dacht nu gaat het gewoon weer goed.
Maar dat er altijd "kwade inborsten" of "horken" op de loer liggen dat kon ik niet bevroeden.
Beetje bij beetje werd ik geniepig buitenspel gezet eerst bij een personeelsuitje, later bij aanstelling van wederom een nieuwe chef kwamen oude tongen weer los. Er waren nog maar een paar zetten nodig om mij buitenspel te zetten, door een timemanagement invoering, werd ik overspannen, en de sfeer deed de rest.
Dat artsen ook niet echt "meehelpen" maakte mijn situatie niet echt veel beter.
Daarna was ik een dweil die alle kanten opzwabberde behalve de goede. Ik had het zelf niet in de gaten toen. Maar mijn vertrouwen was voorgoed beschadigd in alles en iedereen. Ik leefde uitsluitend op mijn wilskracht, doorzettingsvermogen en humor. En dat gaat natuurlijk een keer fout.
Dat deze cultuur totaal niet bij mij paste was uiteindelijk voor mij dat ik ontslag genomen heb.
Voor mij is deze tijd voorgoed voorbij en daar heb ik geen spijt van.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Noot:
Hoe kan ik trouwens vergeten dat ik een hele fijne periode heb gekend samen met een collega die net als ik het gewoon ook gezellig wilde hebben. Zij was een bondgenoot en wij hielden elkaar met humor staande in de "zo hoort het cultuur". Toen zei vertrok heb ik nooit geweten dat dat mijn fijnste tijd was geweest na zo'n immers moeilijke beginperiode op kantoor. En natuurlijk waren er meer fijne collega's die hun steentje bij droegen in deze periode, daarvoor mijn dank.
Ook ben ik van mening dat door de vele reorganisaties, vele wisselingen van leidinggevenden met steeds veranderende regels, o.a. invoering van timemanagement, een negatieve impact op het personeel heeft. Het levert veel (onbewuste) stress op; wat het natuurlijk evenwicht in organisaties aan het wankelen maakt en de sfeer beïnvloed. Het lijkt erop dat het alleen maar om systemen draait tegenwoordig waaraan mensen ondergeschikt zijn.
Hoe had ik ooit kunnen weten dat de lessen in mijn eerste baan nog veel harder zouden worden? Mijn autoritaire ketting rokende boss was nog maar het begin..............
Mijn tranenuitbarsting om de zoveelste vernedering die mijn baas over mij heen walste, was voor mij de limiet. Ik moest iets doen.
Dat ik me erg schaamde hoe ik behandeld werd door mijn baas, heeft niemand geweten.
Ik was immers die zelfstandige vrouw die op zo 'n jonge leeftijd al een echte baan had!
Het voelde als de vuile was buiten hangen en ik schaamde me er ook voor, denk ik. Alhoewel ik altijd heb geweten dat mijn baas zijn gedrag buitensporig was. Dat gaf mij het gevoel dat ik niet fout zat en me zo sterker kon voelen en daardoor erboven kon staan.
Natuurlijk maakte ik wel eens een opmerking naar collega's toe dat hij weer eens zo vervelend was. Maar met een laconieke opmerking van zoiets als: "niks van aantrekken" was het "vuiltje" weer van de baan en ging ik zwijgend en met een niks aan de hand houding weer verder.
Ik wilde gewoon niet weten dat het zo erg was. De collega die mij ooit inwerkte zei ooit ook eens dat ik niks van hem aan moest trekken. Dit kon ik toen niet plaatsen maar was het dan net zo erg als ik meegemaakt had? Daar ben ik nooit achtergekomen.
Voordat ik om een overplaatsing vroeg, na mijn tranenuitbarsting, heb ik voor het eerst ook mijn frustraties zo'n beetje gelucht. Tenminste zo goed als dat ging..................
Ik vond het vreselijk om dit te vertellen en was ook bang dat ze me niet serieus namen.
Daarom heb ik nooit helemaal kunnen vertellen hoe erg het was.
Maar men zag tenminste in dat we elkaar niet lagen.
Dat ik een poos later extreem "verhoord" werd over mijn baas tijdens mijn sollicitatiegesprek voor de nieuwe interne vacature, begreep ik op dat moment totaal niet. Er kwam daarom bij mij geen negatief woord meer uit over mijn baas omdat ik dacht dat men mijn loyaliteit wilde "meten" want het ging immers over de nieuwe vacature. Nu begrijp ik wel dat men meer wilde weten over mijn baas zijn gedrag. Maar het was een ongelukkig gekozen moment om dit tijdens mijn sollicitatiegesprek te vragen. Doordat ze zo doorzaagden hierover werd mijn houding alleen maar standvastiger om mijn collegialiteit te bevestigen.
Mijn nieuwe baan als telefoniste en typiste vond ik erg leuk en leerzaam. Zo heel anders dan wat ik eerst deed, welke meer een administratieve en cijfermatige kant had met kassawerkzaamheden. Ik heb in al die jaren nooit mijn angst kunnen overwinnen doordat ik niet goed was in (hoofd)rekenen.
Klanten vriendelijk te woord staan en doorverbinden was echt mijn ding en deed ik met veel plezier.
Ik wilde weer een nieuwe fijne start maken en verder gaan. Eigenlijk gek, dat je denkt, dat het vanaf dan beter wordt. Ik geloofde in het goede en had vooral hoop op een betere toekomst als ik maar mijn best deed. Dan lag het tenminste niet aan mij. Maar hoop is ijdel en hoort bij de jeugd en het paradijs, denk ik nu.
Als een mannelijke collega een vervelend grapje maakte dan zei ik er tenminste nu wat van op een vriendelijke manier maar wel dat ik het geen leuk grapje vond. En dat luchte op!
Ik had mij voorgenomen om me nooit meer stil te houden!
Maar doorns kunnen ook weer terugkomen, en zelfs erger! Want er loopt altijd en overal wel weer een collega rond met een kwade inborst of een "hork"en deze keer had hij de net nieuwe chef voor zich in gewonnen, zo bleek later.
Ja, dan stort je wereld wel weer een beetje in elkaar.
Dat ik nota bene beschuldigd werd van iets wat ik nooit had gedaan, dat ging mij te ver.
Ik bleef ziek thuis.
Achteraf hoorde ik later (van een ex-collega) dat er meer problemen geweest waren met deze moeilijke collega.
Hij mocht graag vrouwelijke collega's pesten en beschuldigen. De nieuwe chef wist hier natuurlijk niets van en heeft zich "laten inpakken", wat ik alleen maar zwak vind.
Het toont alleen maar aan dat het vrouwelijke geslacht in die tijd beduidend minder serieus werd genomen op het werk. Het was nog steeds een mannencultuur. Je moest aardig gebekt zijn en ik was meer van de rustige diplomatieke kant. Maar daar luisterde men niet naar; luid en hard was meer de insteek.
Ik houd het liever bij beschaafd zijn.
Toch ging ik door en altijd met frisse moed. Vooral als er weer nieuwe kansen lagen.
Dat ik nooit de moed heb gehad om mijn vaste baan op te zeggen dat is het enige waar ik spijt van heb gehad, achteraf dus. Maar wist ik veel dat het nog erger kon worden?
Jaloezie en concurrentie deed haar intrede.
Waar "bitchies" zijn daar vallen spaanders. En dat viel er.
Ik was inmiddels niet meer op mijn mondje gevallen en ging rustig mijn eigen gang. Ik vond het een heerlijke baan en we gingen dan ook met ons nieuwe team van vrouwen er tegenaan. We hadden lol. Het was een drukke baan, waar we om beurten receptie en telefoon deden.
Toch begonnen er soms scheurtjes te ontstaan, wat ik nooit heb begrepen. We waren juist zo'n leuk team! Ook omdat een collega zei: we slepen je er wel door heen, toen ik voor het eerst achter een grote balie moest kruipen en me daar erg onzeker over voelde. Maar het ging goed en ik had voor mijzelf een grote stap gezet en mijn angst overwonnen. Ik was van een onzichtbaar iemand ineens zichtbaar geworden. Een collega van een andere afdeling zei een keer tegen mij, dat ik straalde toen ik achter de balie zat.
En ik kreeg wel eens een complimentje van een klant dat ik zo aardig was. Dit waren de momenten waar ik het voor deed en me eindelijk bevestigd voelde dat ik het goed deed en op de juiste plek zat. De zon scheen weer.
Ik moest opeens op het matje komen omdat er in ons team geklaagd werd dat ik de telefoon nooit overzette van luid naar zacht. Nou ja, zeg daar brak mijn klomp! Ten eerste was ik zo verbouwereerd dat mijn nieuwe leuke cheffin dit "pikte" en mij hiervoor op het matje liet komen. (en bovendien voor zoiets onbenulligs dat ik me een als een kind behandeld voelde)
Ten tweede kon de klager dit zelf niet zeggen tegen mij als ik hier niets van wist? Zo kon ik tenminste rekening met dit feit houden. Mijn chef gaf me gelijk hierin. Maar ik was
weer behoorlijk teleurgesteld, dat er weer gemorreld, gekift werd en men niet transparant iets tegen elkaar kon zeggen blijkbaar.
Dat ik dit later in het algemeen zei tegen mijn collega's dat we elkaar er op aan moesten spreken als er wat is dat is veel beter.
Ik ben het voorval toen eigenlijk langzamerhand vergeten. Ik dacht nu gaat het gewoon weer goed.
Maar dat er altijd "kwade inborsten" of "horken" op de loer liggen dat kon ik niet bevroeden.
Beetje bij beetje werd ik geniepig buitenspel gezet eerst bij een personeelsuitje, later bij aanstelling van wederom een nieuwe chef kwamen oude tongen weer los. Er waren nog maar een paar zetten nodig om mij buitenspel te zetten, door een timemanagement invoering, werd ik overspannen, en de sfeer deed de rest.
Dat artsen ook niet echt "meehelpen" maakte mijn situatie niet echt veel beter.
Daarna was ik een dweil die alle kanten opzwabberde behalve de goede. Ik had het zelf niet in de gaten toen. Maar mijn vertrouwen was voorgoed beschadigd in alles en iedereen. Ik leefde uitsluitend op mijn wilskracht, doorzettingsvermogen en humor. En dat gaat natuurlijk een keer fout.
Dat deze cultuur totaal niet bij mij paste was uiteindelijk voor mij dat ik ontslag genomen heb.
Voor mij is deze tijd voorgoed voorbij en daar heb ik geen spijt van.
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer
Noot:
Hoe kan ik trouwens vergeten dat ik een hele fijne periode heb gekend samen met een collega die net als ik het gewoon ook gezellig wilde hebben. Zij was een bondgenoot en wij hielden elkaar met humor staande in de "zo hoort het cultuur". Toen zei vertrok heb ik nooit geweten dat dat mijn fijnste tijd was geweest na zo'n immers moeilijke beginperiode op kantoor. En natuurlijk waren er meer fijne collega's die hun steentje bij droegen in deze periode, daarvoor mijn dank.
Ook ben ik van mening dat door de vele reorganisaties, vele wisselingen van leidinggevenden met steeds veranderende regels, o.a. invoering van timemanagement, een negatieve impact op het personeel heeft. Het levert veel (onbewuste) stress op; wat het natuurlijk evenwicht in organisaties aan het wankelen maakt en de sfeer beïnvloed. Het lijkt erop dat het alleen maar om systemen draait tegenwoordig waaraan mensen ondergeschikt zijn.
maandag 25 januari 2016
Van vrijheid en dromen
Wat betekent vrijheid eigenlijk nu voor mij?
Het is vooral een gevoel, wat ik heb gekend in een periode dat ik veel nieuwe dingen ondernam, naar verre horizonnen, en mezelf ook wilde uitdagen. Ik wilde los komen van alles en iedereen, een ver verleden. Waar dromen en vrijheid lonkten, en je ze kon raken zo tastbaar.
Ik wilde vooral iemand zijn die reizen maakte en de vrijheid daarbij kon voelen, want ik voelde me beslist niet vrij in mijn burgerlijke baantje van negen tot vijf! Er moest meer zijn!
Ik wilde meer................en daarvoor moest ik mijn horizon gaan verbreden en dat deed ik door o.a. te reizen.
Wat weet ik dat nog goed, dat ik me zo bewust was van mijn positieve en vrolijke houding, die mijn verlegenheid te niet deden. Wat was dat een fijn gevoel!
Zo kwam ik van daadkracht naar macht over mijn universum.
Mijn haren waren dan niet zo wild als de film "hair" maar wild genoeg voor mij in die tijd en dat Engeland mij gaf waar ik naar toe ging, Londen en later wandelen langs de zuidkust van Cornwall .
Een soort tweede of zelfs eerste "homeland" waar ik me vreemd genoeg best thuis voelde.
Mijn bleke huid met sproeten, wat niet in onze familie voorkwam, en mijn moeder nou niet bepaald complimenteus over was; en zie daar in Engeland was het "gewoon"; bosjes bleekscheten met rossig haar op het strand.
Waar het in Nederland vooral mode was om een mooi glad bruin huidje te hebben. Ik kon zonnen wat ik wilde maar bruin zou mijn huid nooit worden. En nu hoefde ik geen moeite meer te doen of op te vallen! Heerlijk.
Ook vond ik de mensen erg vriendelijk en beleefd, naar mij toe. Dear en my love daalden als engeltjes in mijn getergde oortjes. Voor mij een verademing. Zo heel anders dan die Hollandse soms botte manier van praten waar geen greintje van respect in zit. Het opgeheven vingertje van ik weet het beter houding.
Of uitspraken "als je het niet bevalt daar is het gat van de deur" , zoals bij ons thuis werd gezegd bijvoorbeeld.
Of toen ik als beginnend administratieve kracht op kantoor, met een mavo en typediploma op zak, mijn autoritaire baas mij geen greintje gevoel van respect gaf.
Ik een groentje en hij een volwassen ketting rokende dik buikige volwassen vent die mij in de grond stampte, het liefst met peuk en al.
Ik moest toen ook meneer zeggen, dat was in die tijd nog zo, maar mij het vak goed leren, ho maar. Fouten opsporen daar was hij beter in en dat peperde hij mij hardhandig in met een wreed soort sarcasme.
En ach ja, ik was eigenlijk toen een beetje een alternatieve hippie, wat moest hij eigenlijk met zo'n jong ding? Dat wist hij waarschijnlijk echt niet.
Ik had eens een lange jurk aan met roze kleuren, dat was toen in de mode. Hij zei toen wat ik nooit ben vergeten: "wat is dat nou voor een Sinterklaas jurk? " Ik heb de jurk nooit meer aangetrokken. Een bange hippie was ik toen.
Maar later toen ik meer "praatjes" kreeg, daar kon hij niet tegen.
Een gedicht typen, in de baas zijn tijd, voor mijn ouders 25 jarige huwelijk was uit den boze. Dan trok hij met geweld het gedicht uit de typemachine waardoor het papier scheurde en ik er niks meer mee kon.
Of hij sloeg een keer de telefoon uit mijn hand omdat ik volgens hem te lang belde naar mijn collega's om te informeren wanneer we gingen pauzeren. (Ik wipte graag bij collega's van afd. X. langs, waar ik graag mijn pauze meedeelde. Zij waren open en vrij op een positieve manier, een voorbeeld model waar ik naar zocht in die tijd). Al was daar ook niet alles vrede want daar zat ook zo'n vervelende klootzak die de emancipatie van vrouwen niet zo zag zitten.
Ach ja dat waren nog eens "tijden".
Je kan het haast niet geloven maar toen bestond het nog dat een leidinggevende het niet nodig vond dat een meisje doorstudeerde. Ze was goed genoeg voor een baan als typiste. Nu wordt er van je verlangd, haast geëist van werkgevers dat je alles uit de kast haalt om jezelf te profileren.
Maar in die tijd waren het voornamelijk mannen die het voor het zeggen hadden op kantoor.
Vrouwen moesten wel erg mondig zijn om zich door zo'n mannencultuur heen te slaan. Vaak waren het dan ook "bitchies" en niet de gezelligste mensen die op de hogere posten zaten, uitzonderingen daar gelaten natuurlijk.
Ik had tien jaar nodig om me op een gegeven moment los te weken van die beperkte vrijheid op kantoor om een eigen vrije ik op te bouwen door alleen te gaan reizen.
Dat ik een "tweede leven" had naast mijn "kantoorleven", kan je je natuurlijk wel voorstellen. Vrijheid betekende dit voor mij en daarom wilde ik graag mijn eigen "ding" doen. Ook bij mijn vrienden. Dat dit zo diep zat om mij vrij te voelen, die drang, dat besefte ik pas veel later. Ik moest het zien te rooien op één of andere manier op mijn werk, overleven, zo kan je het ook noemen. En dat deed ik.
Ik was dan geen wilde hippie maar een "geiten wollen sok" was ik wel.
Dat is dus heel lang geleden en nu zit ik in een heel andere situatie en voel ik me nog steeds verre van vrij, als het met werk te maken heeft. Oud zeer en tijd voor healing en dealing, denk ik.
Mijn haren laat ik inmiddels weer lang groeien, voorheen een pittig kort koppie, waar ik op uitgekeken was. Ik wilde het nu meer vrouwelijk.
Dat ik de vrijheid nog steeds hoog in het vaandel heb, laten mijn haren in iedergeval zien, een stille getuige, van een vrijheidsdroom van een oude hippie of "geiten wollen sok".
Is de droom voorbij?
Ik hoop dat er weer nieuwe dromen komen............................
Een hartelijke groet van Jorie en
tot de volgende keer!
Het is vooral een gevoel, wat ik heb gekend in een periode dat ik veel nieuwe dingen ondernam, naar verre horizonnen, en mezelf ook wilde uitdagen. Ik wilde los komen van alles en iedereen, een ver verleden. Waar dromen en vrijheid lonkten, en je ze kon raken zo tastbaar.
Ik wilde vooral iemand zijn die reizen maakte en de vrijheid daarbij kon voelen, want ik voelde me beslist niet vrij in mijn burgerlijke baantje van negen tot vijf! Er moest meer zijn!
Ik wilde meer................en daarvoor moest ik mijn horizon gaan verbreden en dat deed ik door o.a. te reizen.
Wat weet ik dat nog goed, dat ik me zo bewust was van mijn positieve en vrolijke houding, die mijn verlegenheid te niet deden. Wat was dat een fijn gevoel!
Zo kwam ik van daadkracht naar macht over mijn universum.
Mijn haren waren dan niet zo wild als de film "hair" maar wild genoeg voor mij in die tijd en dat Engeland mij gaf waar ik naar toe ging, Londen en later wandelen langs de zuidkust van Cornwall .
Een soort tweede of zelfs eerste "homeland" waar ik me vreemd genoeg best thuis voelde.
Mijn bleke huid met sproeten, wat niet in onze familie voorkwam, en mijn moeder nou niet bepaald complimenteus over was; en zie daar in Engeland was het "gewoon"; bosjes bleekscheten met rossig haar op het strand.
Waar het in Nederland vooral mode was om een mooi glad bruin huidje te hebben. Ik kon zonnen wat ik wilde maar bruin zou mijn huid nooit worden. En nu hoefde ik geen moeite meer te doen of op te vallen! Heerlijk.
Ook vond ik de mensen erg vriendelijk en beleefd, naar mij toe. Dear en my love daalden als engeltjes in mijn getergde oortjes. Voor mij een verademing. Zo heel anders dan die Hollandse soms botte manier van praten waar geen greintje van respect in zit. Het opgeheven vingertje van ik weet het beter houding.
Of uitspraken "als je het niet bevalt daar is het gat van de deur" , zoals bij ons thuis werd gezegd bijvoorbeeld.
Of toen ik als beginnend administratieve kracht op kantoor, met een mavo en typediploma op zak, mijn autoritaire baas mij geen greintje gevoel van respect gaf.
Ik een groentje en hij een volwassen ketting rokende dik buikige volwassen vent die mij in de grond stampte, het liefst met peuk en al.
Ik moest toen ook meneer zeggen, dat was in die tijd nog zo, maar mij het vak goed leren, ho maar. Fouten opsporen daar was hij beter in en dat peperde hij mij hardhandig in met een wreed soort sarcasme.
En ach ja, ik was eigenlijk toen een beetje een alternatieve hippie, wat moest hij eigenlijk met zo'n jong ding? Dat wist hij waarschijnlijk echt niet.
Ik had eens een lange jurk aan met roze kleuren, dat was toen in de mode. Hij zei toen wat ik nooit ben vergeten: "wat is dat nou voor een Sinterklaas jurk? " Ik heb de jurk nooit meer aangetrokken. Een bange hippie was ik toen.
Maar later toen ik meer "praatjes" kreeg, daar kon hij niet tegen.
Een gedicht typen, in de baas zijn tijd, voor mijn ouders 25 jarige huwelijk was uit den boze. Dan trok hij met geweld het gedicht uit de typemachine waardoor het papier scheurde en ik er niks meer mee kon.
Of hij sloeg een keer de telefoon uit mijn hand omdat ik volgens hem te lang belde naar mijn collega's om te informeren wanneer we gingen pauzeren. (Ik wipte graag bij collega's van afd. X. langs, waar ik graag mijn pauze meedeelde. Zij waren open en vrij op een positieve manier, een voorbeeld model waar ik naar zocht in die tijd). Al was daar ook niet alles vrede want daar zat ook zo'n vervelende klootzak die de emancipatie van vrouwen niet zo zag zitten.
Ach ja dat waren nog eens "tijden".
Je kan het haast niet geloven maar toen bestond het nog dat een leidinggevende het niet nodig vond dat een meisje doorstudeerde. Ze was goed genoeg voor een baan als typiste. Nu wordt er van je verlangd, haast geëist van werkgevers dat je alles uit de kast haalt om jezelf te profileren.
Maar in die tijd waren het voornamelijk mannen die het voor het zeggen hadden op kantoor.
Vrouwen moesten wel erg mondig zijn om zich door zo'n mannencultuur heen te slaan. Vaak waren het dan ook "bitchies" en niet de gezelligste mensen die op de hogere posten zaten, uitzonderingen daar gelaten natuurlijk.
Ik had tien jaar nodig om me op een gegeven moment los te weken van die beperkte vrijheid op kantoor om een eigen vrije ik op te bouwen door alleen te gaan reizen.
Dat ik een "tweede leven" had naast mijn "kantoorleven", kan je je natuurlijk wel voorstellen. Vrijheid betekende dit voor mij en daarom wilde ik graag mijn eigen "ding" doen. Ook bij mijn vrienden. Dat dit zo diep zat om mij vrij te voelen, die drang, dat besefte ik pas veel later. Ik moest het zien te rooien op één of andere manier op mijn werk, overleven, zo kan je het ook noemen. En dat deed ik.
Ik was dan geen wilde hippie maar een "geiten wollen sok" was ik wel.
Dat is dus heel lang geleden en nu zit ik in een heel andere situatie en voel ik me nog steeds verre van vrij, als het met werk te maken heeft. Oud zeer en tijd voor healing en dealing, denk ik.
Mijn haren laat ik inmiddels weer lang groeien, voorheen een pittig kort koppie, waar ik op uitgekeken was. Ik wilde het nu meer vrouwelijk.
Dat ik de vrijheid nog steeds hoog in het vaandel heb, laten mijn haren in iedergeval zien, een stille getuige, van een vrijheidsdroom van een oude hippie of "geiten wollen sok".
Is de droom voorbij?
Ik hoop dat er weer nieuwe dromen komen............................
Een hartelijke groet van Jorie en
tot de volgende keer!
zaterdag 9 januari 2016
Papa can you hear me?
Papa can you hear me?
Papa can you hear me now?
Please tell me if you are well
and have you find your peace now?
Can you tell me are the stars there so bright and clear?
So they shine through everone's heart
and there will be christmas every day
Papa can you hear me?
Papa can you hear me now?
Papa can you hear me now?
Please tell me if you are well
and have you find your peace now?
Can you tell me are the stars there so bright and clear?
So they shine through everone's heart
and there will be christmas every day
Papa can you hear me?
Papa can you hear me now?
Abonneren op:
Posts (Atom)