woensdag 27 januari 2016

"horken"

De rode draad in mijn (werk)bare leven is leren omgaan met "horken". 

Hoe had ik ooit kunnen weten dat de lessen in mijn eerste baan nog veel harder zouden worden? Mijn autoritaire ketting rokende boss was nog maar het begin..............

Mijn tranenuitbarsting om de zoveelste vernedering die mijn baas over mij heen walste, was voor mij de limiet. Ik moest iets doen.

Dat ik me erg schaamde hoe ik behandeld werd door mijn baas, heeft niemand geweten. 
Ik was immers die zelfstandige vrouw die op zo 'n jonge leeftijd al een echte baan had!

Het voelde als de vuile was buiten hangen en ik schaamde me er ook voor, denk ik. Alhoewel ik altijd heb geweten dat mijn baas zijn gedrag buitensporig was. Dat gaf mij het gevoel dat ik niet fout zat en me zo sterker kon voelen en daardoor erboven kon staan. 

Natuurlijk maakte ik wel eens een opmerking naar collega's toe dat hij weer eens zo vervelend was. Maar met een laconieke opmerking van zoiets als: "niks van aantrekken" was het "vuiltje" weer van de baan en ging ik zwijgend en met een niks aan de hand houding weer verder.
Ik wilde gewoon niet weten dat het zo erg was. De collega die mij ooit inwerkte zei ooit ook eens dat ik niks van hem aan moest trekken. Dit kon ik toen niet plaatsen maar was het dan net zo erg als ik meegemaakt had? Daar ben ik nooit achtergekomen.

Voordat ik om een overplaatsing vroeg, na mijn tranenuitbarsting, heb ik voor het eerst ook mijn frustraties zo'n beetje gelucht. Tenminste zo goed als dat ging..................
Ik vond het vreselijk om dit te vertellen en was ook bang dat ze me niet serieus namen.
Daarom heb ik nooit helemaal kunnen vertellen hoe erg het was.
Maar men zag tenminste in dat we elkaar niet lagen.

Dat ik een poos later extreem "verhoord" werd over mijn baas tijdens mijn sollicitatiegesprek voor de nieuwe interne vacature, begreep ik op dat moment totaal niet. Er kwam daarom bij mij geen negatief woord meer uit over mijn baas omdat ik dacht dat men mijn loyaliteit wilde "meten" want het ging immers over de nieuwe vacature. Nu begrijp ik wel dat men meer wilde weten over mijn baas zijn gedrag. Maar het was een ongelukkig gekozen moment om dit tijdens mijn sollicitatiegesprek te vragen.  Doordat ze zo doorzaagden hierover werd mijn houding alleen maar standvastiger om mijn collegialiteit te bevestigen.

Mijn nieuwe baan  als telefoniste en typiste vond ik erg leuk en leerzaam. Zo heel anders dan wat ik eerst deed, welke meer een administratieve en cijfermatige kant had met kassawerkzaamheden. Ik heb in al die jaren nooit mijn angst kunnen overwinnen doordat ik niet goed was in (hoofd)rekenen. 

Klanten vriendelijk te woord staan en doorverbinden was echt mijn ding en deed ik met veel plezier.
Ik wilde weer een nieuwe fijne start maken en verder gaan. Eigenlijk gek, dat je denkt, dat het vanaf dan beter wordt. Ik geloofde in het goede en had vooral hoop op een betere toekomst als ik maar mijn best deed. Dan lag het tenminste niet aan mij. Maar hoop is ijdel en hoort bij de jeugd en het paradijs, denk ik nu.
Als een mannelijke collega een vervelend grapje maakte dan zei ik er tenminste nu wat van op een vriendelijke manier maar wel dat ik het geen leuk grapje vond. En dat luchte op!
Ik had mij voorgenomen om me nooit meer stil te houden!

Maar doorns kunnen ook weer terugkomen, en zelfs erger!  Want er loopt altijd en overal wel weer een collega rond met een kwade inborst of een "hork"en deze keer had hij de net nieuwe chef voor zich in gewonnen, zo bleek later. 
Ja, dan stort je wereld wel weer een beetje in elkaar. 
Dat ik nota bene beschuldigd werd van iets wat ik nooit had gedaan, dat ging mij te ver.
Ik bleef ziek thuis.
Achteraf hoorde ik later (van een ex-collega) dat er meer problemen geweest waren met deze moeilijke collega.
Hij mocht graag  vrouwelijke collega's pesten en beschuldigen. De nieuwe chef wist hier natuurlijk niets van en heeft zich "laten inpakken",  wat ik alleen maar zwak vind.

Het toont alleen maar aan dat het vrouwelijke geslacht in die tijd beduidend minder serieus werd genomen op het werk. Het was nog steeds een mannencultuur. Je moest aardig gebekt zijn en ik was meer van de rustige diplomatieke kant. Maar daar luisterde men niet naar;  luid en hard was meer de insteek.
Ik houd het liever bij beschaafd zijn.

Toch ging ik door en altijd met frisse moed. Vooral als er weer nieuwe kansen lagen.
Dat ik nooit de moed heb gehad om mijn vaste baan op te zeggen dat is het enige waar ik spijt van heb gehad, achteraf dus. Maar wist ik veel dat het nog erger kon worden? 

Jaloezie en concurrentie deed haar intrede.  

Waar "bitchies" zijn daar vallen spaanders. En dat viel er. 

Ik was inmiddels niet meer op mijn mondje gevallen en ging rustig mijn eigen gang. Ik vond het een heerlijke baan en we gingen dan ook met ons nieuwe team van vrouwen er tegenaan. We hadden lol. Het was een drukke baan, waar we om beurten receptie en telefoon deden.
Toch begonnen er soms scheurtjes te ontstaan, wat ik nooit heb begrepen. We waren juist zo'n leuk team! Ook omdat een collega zei: we slepen je er wel door heen, toen ik voor het eerst achter een grote balie moest kruipen en me daar erg onzeker over voelde. Maar het ging goed en ik had voor mijzelf een grote stap gezet en mijn angst overwonnen. Ik was van een onzichtbaar iemand ineens zichtbaar geworden. Een collega van een andere afdeling zei een keer tegen mij, dat ik straalde toen ik achter de balie zat.
En ik kreeg wel eens een complimentje van een klant dat ik zo aardig was. Dit waren de momenten waar ik het voor deed en me eindelijk bevestigd voelde dat ik het goed deed en op de juiste plek zat. De zon scheen weer.

Maar er kwamen scheurtjes in ons team, wat ik nooit begrepen heb.
Ik moest opeens op het matje komen omdat er in ons team geklaagd werd dat ik de telefoon nooit overzette van luid naar zacht. Nou ja, zeg daar brak mijn klomp! Ten eerste was ik zo verbouwereerd dat mijn nieuwe leuke cheffin dit "pikte" en mij hiervoor op het matje liet komen. (en bovendien voor zoiets onbenulligs dat ik me een als een kind behandeld voelde) 
Ten tweede kon de klager dit zelf niet zeggen tegen mij als ik hier niets van wist? Zo kon ik tenminste rekening met dit feit houden. Mijn chef gaf me gelijk hierin.  Maar ik was
weer behoorlijk teleurgesteld, dat er weer gemorreld, gekift werd en men niet transparant iets tegen elkaar kon zeggen blijkbaar.
Dat ik dit later in het algemeen zei tegen mijn collega's dat we elkaar er op aan moesten spreken als er wat is dat is veel beter.
Ik ben het voorval toen eigenlijk langzamerhand vergeten. Ik dacht nu gaat het gewoon weer goed. 

Maar dat er altijd "kwade inborsten" of  "horken"  op de loer liggen dat kon ik niet bevroeden.

Beetje bij beetje werd ik geniepig buitenspel gezet eerst bij een personeelsuitje, later bij aanstelling van wederom een nieuwe chef kwamen oude tongen weer los. Er waren nog maar een paar zetten nodig om mij buitenspel te zetten, door een timemanagement invoering, werd ik overspannen, en de sfeer deed de rest. 

Dat artsen ook niet echt "meehelpen" maakte mijn situatie niet echt veel beter.

Daarna was ik een dweil die alle kanten opzwabberde behalve de goede. Ik had het zelf niet in de gaten toen. Maar mijn vertrouwen was voorgoed beschadigd in alles en iedereen. Ik leefde uitsluitend op mijn wilskracht, doorzettingsvermogen en humor. En dat gaat natuurlijk een keer fout. 

Dat deze cultuur totaal niet bij mij paste was uiteindelijk voor mij dat ik ontslag genomen heb.

Voor mij is deze tijd voorgoed voorbij en daar heb ik geen spijt van. 

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer



Noot: 
Hoe kan ik trouwens vergeten dat ik een hele fijne periode heb gekend samen met een collega die net als ik het gewoon ook gezellig wilde hebben. Zij was een bondgenoot en wij hielden elkaar met humor staande in de "zo hoort het cultuur". Toen zei vertrok heb ik nooit geweten dat dat mijn fijnste tijd was geweest na zo'n immers moeilijke beginperiode op kantoor. En natuurlijk waren er meer fijne collega's die hun steentje bij droegen in deze periode, daarvoor mijn dank.


Ook ben ik van mening dat door de vele reorganisaties, vele wisselingen van leidinggevenden met steeds veranderende regels, o.a. invoering van timemanagement, een negatieve impact op het personeel heeft. Het levert veel (onbewuste) stress op; wat het natuurlijk evenwicht in organisaties aan het wankelen maakt en de sfeer beïnvloed. Het lijkt erop dat het alleen maar om systemen draait tegenwoordig waaraan mensen ondergeschikt zijn. 













Geen opmerkingen:

Een reactie posten