Wat betekent vrijheid eigenlijk nu voor mij?
Het is vooral een gevoel, wat ik heb gekend in een periode dat ik veel nieuwe dingen ondernam, naar verre horizonnen, en mezelf ook wilde uitdagen. Ik wilde los komen van alles en iedereen, een ver verleden. Waar dromen en vrijheid lonkten, en je ze kon raken zo tastbaar.
Ik wilde vooral iemand zijn die reizen maakte en de vrijheid daarbij kon voelen, want ik voelde me beslist niet vrij in mijn burgerlijke baantje van negen tot vijf! Er moest meer zijn!
Ik wilde meer................en daarvoor moest ik mijn horizon gaan verbreden en dat deed ik door o.a. te reizen.
Wat weet ik dat nog goed, dat ik me zo bewust was van mijn positieve en vrolijke houding, die mijn verlegenheid te niet deden. Wat was dat een fijn gevoel!
Zo kwam ik van daadkracht naar macht over mijn universum.
Mijn haren waren dan niet zo wild als de film "hair" maar wild genoeg voor mij in die tijd en dat Engeland mij gaf waar ik naar toe ging, Londen en later wandelen langs de zuidkust van Cornwall .
Een soort tweede of zelfs eerste "homeland" waar ik me vreemd genoeg best thuis voelde.
Mijn bleke huid met sproeten, wat niet in onze familie voorkwam, en mijn moeder nou niet bepaald complimenteus over was; en zie daar in Engeland was het "gewoon"; bosjes bleekscheten met rossig haar op het strand.
Waar het in Nederland vooral mode was om een mooi glad bruin huidje te hebben. Ik kon zonnen wat ik wilde maar bruin zou mijn huid nooit worden. En nu hoefde ik geen moeite meer te doen of op te vallen! Heerlijk.
Ook vond ik de mensen erg vriendelijk en beleefd, naar mij toe. Dear en my love daalden als engeltjes in mijn getergde oortjes. Voor mij een verademing. Zo heel anders dan die Hollandse soms botte manier van praten waar geen greintje van respect in zit. Het opgeheven vingertje van ik weet het beter houding.
Of uitspraken "als je het niet bevalt daar is het gat van de deur" , zoals bij ons thuis werd gezegd bijvoorbeeld.
Of toen ik als beginnend administratieve kracht op kantoor, met een mavo en typediploma op zak, mijn autoritaire baas mij geen greintje gevoel van respect gaf.
Ik een groentje en hij een volwassen ketting rokende dik buikige volwassen vent die mij in de grond stampte, het liefst met peuk en al.
Ik moest toen ook meneer zeggen, dat was in die tijd nog zo, maar mij het vak goed leren, ho maar. Fouten opsporen daar was hij beter in en dat peperde hij mij hardhandig in met een wreed soort sarcasme.
En ach ja, ik was eigenlijk toen een beetje een alternatieve hippie, wat moest hij eigenlijk met zo'n jong ding? Dat wist hij waarschijnlijk echt niet.
Ik had eens een lange jurk aan met roze kleuren, dat was toen in de mode. Hij zei toen wat ik nooit ben vergeten: "wat is dat nou voor een Sinterklaas jurk? " Ik heb de jurk nooit meer aangetrokken. Een bange hippie was ik toen.
Maar later toen ik meer "praatjes" kreeg, daar kon hij niet tegen.
Een gedicht typen, in de baas zijn tijd, voor mijn ouders 25 jarige huwelijk was uit den boze. Dan trok hij met geweld het gedicht uit de typemachine waardoor het papier scheurde en ik er niks meer mee kon.
Of hij sloeg een keer de telefoon uit mijn hand omdat ik volgens hem te lang belde naar mijn collega's om te informeren wanneer we gingen pauzeren. (Ik wipte graag bij collega's van afd. X. langs, waar ik graag mijn pauze meedeelde. Zij waren open en vrij op een positieve manier, een voorbeeld model waar ik naar zocht in die tijd). Al was daar ook niet alles vrede want daar zat ook zo'n vervelende klootzak die de emancipatie van vrouwen niet zo zag zitten.
Ach ja dat waren nog eens "tijden".
Je kan het haast niet geloven maar toen bestond het nog dat een leidinggevende het niet nodig vond dat een meisje doorstudeerde. Ze was goed genoeg voor een baan als typiste. Nu wordt er van je verlangd, haast geëist van werkgevers dat je alles uit de kast haalt om jezelf te profileren.
Maar in die tijd waren het voornamelijk mannen die het voor het zeggen hadden op kantoor.
Vrouwen moesten wel erg mondig zijn om zich door zo'n mannencultuur heen te slaan. Vaak waren het dan ook "bitchies" en niet de gezelligste mensen die op de hogere posten zaten, uitzonderingen daar gelaten natuurlijk.
Ik had tien jaar nodig om me op een gegeven moment los te weken van die beperkte vrijheid op kantoor om een eigen vrije ik op te bouwen door alleen te gaan reizen.
Dat ik een "tweede leven" had naast mijn "kantoorleven", kan je je natuurlijk wel voorstellen. Vrijheid betekende dit voor mij en daarom wilde ik graag mijn eigen "ding" doen. Ook bij mijn vrienden. Dat dit zo diep zat om mij vrij te voelen, die drang, dat besefte ik pas veel later. Ik moest het zien te rooien op één of andere manier op mijn werk, overleven, zo kan je het ook noemen. En dat deed ik.
Ik was dan geen wilde hippie maar een "geiten wollen sok" was ik wel.
Dat is dus heel lang geleden en nu zit ik in een heel andere situatie en voel ik me nog steeds verre van vrij, als het met werk te maken heeft. Oud zeer en tijd voor healing en dealing, denk ik.
Mijn haren laat ik inmiddels weer lang groeien, voorheen een pittig kort koppie, waar ik op uitgekeken was. Ik wilde het nu meer vrouwelijk.
Dat ik de vrijheid nog steeds hoog in het vaandel heb, laten mijn haren in iedergeval zien, een stille getuige, van een vrijheidsdroom van een oude hippie of "geiten wollen sok".
Is de droom voorbij?
Ik hoop dat er weer nieuwe dromen komen............................
Een hartelijke groet van Jorie en
tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten