Dat mijn meissie mij niet meer hoort als ze druk aan het snuffelen is, dat is wel gebleken. Het is geen onwil maar puur haar jagersinstinct die bij haar naar bovenkomt. Ze hoort mij dan echt niet meer. Ik kan dan roepen wat ik wil, mijn meissie laat mij hopeloos gefrustreerd achter.
Meestal ben ik wel op mijn quivive om preventief haar te roepen als ik zie dat ze wat in haar mars heeft. Maar dan op een onbewaakt ogenblik gaat ze er als een haas vandoor, en de weg over!
Ik roepen maar te vergeefs, Ze duikt de tuinen in van woningen en ja ga haar dan maar eens halen, onbegonnen werk. Als dit gebeurde dan lukte het nog wel eens om door te lopen. Dan kwam ze later weer op het "rechte" pad.
Maar na een ander incident, dat we elkaar echt kwijt waren. Heb ik besloten Amber toch maar aan de lijn te houden in het park en op de berg.
Het was een vervelende situatie. Amber weer de tuinen in maar nu had ik zelf hoge nood en moest ik wel naar huis. Dat ik haar achter liet, ja, dat doe je als baasje niet gauw. Ze is toen 2 uur weggebleven. Na inschakeling van de onderburen en de tam tam, vond iemand haar scharrelend in de bosjes in ons losloopparkje bij een andere flat. Gelukkig liep dit goed af!
Zo heeft ze nog een paar keer haar vrijheid genomen.
Dat ging dan als volgt. Smorgens als ze haar eerste plasje deed, dan had ze erge haast. En liep ze zo snel als ze kon aan de lijn met mij naar het grasveldje naast de flat om haar plasje te doen. Omdat ik haar dan niet zo snel kon bijbenen, liet ik haar bij mijn flat al los om haar zo de gelegenheid te geven haar eerste snelle plas te doen. Om haar dan alsnog daarna weer aan de lijn te doen.
Maar ze heeft nu twee keer van deze gelegenheid gebruik gemaakt om sniekie snel de bosjes in te rennen en weg te lopen. Mij frustrerend en angstig achter te laten of ze wel weer terugkwam en of de flat kon terugvinden.
Ze heeft namelijk weleens momenten dat ze gewoon bij een andere portiek staat.
Ik steeds uit het raam kijken en de stichting van gezelschapsdieren online gemaild dat ze vermist werd om haar na 3 uur weer als gevonden af te melden.
Zo had ik de buitendeur van de flat opengelaten en de tussendeur, dan kon ze als ze bij de flat was, tenminste weer erin.
De eerste keer stond ze piepend en nat voor mij en was ze helemaal van slag.
De tweede keer was ze ook wat beduusd en stilletjes. Ik zag haar dikke ronde buikje en wist dat ze lekker haar buikje rond had gegeten. Ze at de hele dag niet meer! Geen snoepje niks.
Dus dit was het einde van haar vrijheden. Geen snel plasje meer doen.
Nee, baasje was nu streng en consequent.
Toch vond ik het sneu voor haar, het innemen van haar vrijheid. (zou wel met mijn eigen vrijheid te maken hebben) Maar bovenal was het ook nog gevaarlijk, een loslopende hond die het gevaar niet ziet van een auto e.d.
Maar ja, ik wilde het geen derde keer want ik schaamde me ook nog, dat de flatbewoners zich weer zouden afvragen, staat die buitendeur nou alweer open? Na mijn briefje er op met de tekst; willen jullie zo vriendelijk zijn om de buitendeur open te laten"". De reden zette ik er niet bij, dat moesten ze dan zelf maar invullen................... Schaam, schaam............
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten