Voor 3 mei moest de dagtreinkaart gebruikt worden.
Omdat het weer zo wisselend is, zeg ik pluk de dag! Vooral afgelopen week, twee mooie dagen in maart, dat geeft zo'n voorjaarsgevoel of zeg maar zomergevoel. De temperatuur steeg naar 21 graden en dus haalde ik mijn dagtreinkaart te voorschijn. Ik was al in voorbereiding geweest om eens uit te zoeken waar ik heen kon gaan met Amber. Als het warm werd dan zijn de bossen ideaal voor een verkoelde wandeling. En mocht het niet zo warm worden dan kan een veldwandeling ideaal zijn.
Dit keer koos ik dan Hoogeveen, niet zo ver weg, maar het is best lastig om met het openbaar vervoer bij een bos uit te komen. En ik kon met de bus vanaf station Hoogeveen richting Echten rijden, halte nieuwe brug. Volgens de chauffeur de beste plek om uit te stappen. Zo kon ik een paar kilometers wandelend langs het kanaal Echten bereiken. Waar vandaan de bossen niet ver waren.
Maar voor het eerst dus met Amber in de trein. Ik was benieuwd hoe ze zou reageren.
Voor mij was het nu al een avontuur voor ik nog moest beginnen!
Aangekomen op het station, eerst een dagkaart voor de hond gekocht en de sprinter naar Hoogeveen opgezocht. Kaartje kon nu voor het incheckpoortje gehouden worden. Vroeger moest dit afgestempeld worden.
Amber ging de trein voor mij in en ik zocht een rustig plekje op.
Mijn sarongdoek spreide ik uit op de bank en ik hoefde maar te tikken op de bank en Amber hipte op de bank. Ik naast haar en ze gaf te kennen aan haar pootjes, dat ze het maar wat spannend vond. Ze bleef mij aankijken en tikte met haar pootjes tegen mij aan. Toen ik tot de ontdekking kwam dat we achteruit "treinden", wilde ik toch liever een ander plekje opzoeken, ter voorkoming van ziek worden van Amber. Nieuwe plek opgezocht maar helaas was dit een erg rumoerige coupé met schooljongens, die later binnenstormden. Aan Amber kon ik merken dat ze dit niet leuk vond.
Aangekomen op onze eindbestemming Hoogeveen, Amber een plasje laten doen en daarna 20 minuten wachten op de bus.
We starten met onze wandeling al met al pas om half één. Er ging maar 1 keer per uur een bus.
Het was gelukkig niet te warm, een lekker briesje, en een licht bewolkte lucht.
Ideaal wandelweer dus. Amber had het naar de zin en aangekomen in Echten toch maar een kop koffie genomen met toiletbezoek. Amber gaf de doorslag want ze ging al liggen bij een picknicktafel van het café.
Een fris en schoongeboend toilet baande mijn twijfel weg om bij dit naar patat ruikende snackbar annex café aan te doen. De ober was een vriendelijke jongeman die oog had voor Amber en haar een verse bak water voor haar neus zette.
Daarna de wandeling naar centrum van Echten vervolgd via een bospaadje langs het huis van Echten, een Havezathe en bewoond tot 1971 door erfgenamen. Nu zit er een stichting Visio voor visueel en verstandelijke gehandicapten.
Nog een kijkje genomen bij het toeristeninformatiepunt met leuke kunst en andere accessoires. Daarna verder gewandeld naar de bossen waar mijn eigenlijke route zou starten. Bij navraag bij een fietsende e.bikes echtpaar, kwam ik erachter dat ik mij op een ander punt bevond op de kaart. Aan de hand hiervan mijn uitgezette route wat bijgeslepen.
Op een bankje mijn lunch gegeten. Amber heeft geen trek in haar korrels.
Ook nog een kijkje genomen bij een zorgboerderij, die ik passeer, kleinschalig, leuke sfeer. Er zijn pasgeboren lammetjes.
Daarna verder fietspad op langs bos. Erg rechte wegen nu, kan mij niet zo bekoren. Het is al halverwege de middag dus besluit ik het rondje in te korten en via het "oude diepje" te gaan. Deze route kreeg ik van de vrouw van het toeristenpunt. We lopen langs een smalle autoweg langs het bos en zijn bijna weer in Echten op het oude punt terechtgekomen, wat niet de bedoeling was.
Er staat een picknicktafel waar Amber kordaat weer gaat liggen. Inmiddels weet ze feilloos daar waar de bankjes staan, daar krijgt ze ook wat eten. Amber gaat languit liggen, ze is moe. Ik kijk om mijn horloge en zie dat het inmiddels al vier uur is.
We drinken en eten wat en gaan kort daarna weer weg. Het is lastig in te schatten hoever het nog is, maar een uur is zo voorbij.
Ik zoek het "oude diepje" op, eerst een stukje het bos in, daarna een zandpad en vervolgens stuiten we op een houten bruggetje over het diepje. We gaan erover en vervolgen naar links, terug richting Hoogeveen.
Het is een gefreesd mul pad en daarom lopen we door het weiland erlangs. Amber heeft het naar haar zin. Voor haar is een weiland het summum van
vrijheid, vooral als ze los mag lopen.
Als we aan het einde van het diepje zijn gekomen, is het nog maar een halfuurtje lopen naar de bushalte. We volgen een nieuwbouw langs de weilanden en bij de stuw gaan we richting halte. We moeten nog 20 minuten wachten, dit is de één na laatste bus voor vandaag, half 6. Mijn opklapstoeltje komt van pas en zo zitten we de tijd nog even te doden. Het sputtert af en toe. Ze voorspellen regen in de avond. Amber wil weg. Ik besluit mijn spullen in te pakken. Dan begint het opeens keihard te regenen, grote druppels vallen naar beneden. Het lijkt wel een tropische regenbui. Ik wil mijn paraplu pakken maar deze blijft haken in het vakje van mijn rugtas. Amber trekt aan de lijn, loopt naar een hoge berm vol bladeren en duikt met haar snoet in de bladeren. Het idee dat ze zich wil verschuilen onder de bladeren vind ik zo geniaal van haar gevonden! Maar de bladerbult is niet diep genoeg en ik roep haar bij mij. We schuilen nu onder mijn kleine pluutje en de grote rugtas beschermd ons wat. Amber vind het niks maar er zit niks anders op. En af en toe kijk ik onder mijn plu of de bus er aankomt.
Eindelijk komt de bus en zijn we gered! De bui is dan ook net verdwenen.
Mijn natte hondje kijkt zo zielig............ ze heeft het helemaal gehad..........
Ze is moe en dat zie je.
Als we weer in Groningen op het station staat, kwispelt haar staartje weer.
We zijn weer thuis, het was een big day maar een mooi avontuur.
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten