vrijdag 28 april 2017

Wat een schrik

Op onze ochtendwandeling langs de tuin van een rijtjes woning snuffelt Amber wat tussen beukenheggetjes en zit ze wat op te eten. Ik ben altijd erg alert op wat ze eet maar dit leek me niet goed.
Het lijken kunstmestkorrels, bruine kleine smalle bixkorrels. Ze vallen amper op tussen de aarde. Het hadden ook konijnen keuteltjes kunnen zijn maar die zijn ronder en groter.
Ik trek Amber weg en we lopen door. Het is nog maar het begin van de wandeling na een uur zijn we weer thuis. Als ik aan het stofzuigen ben komt Amber naar mij toe wat ze nooit doet. Want ze vindt het lawaai vreselijk. Dan gaat ze altijd naar een plek waar het rustiger is.
Ze wankeld op haar pootjes en haar koppie staat scheef. Haar ogen hevig knipperend. Er is iets heel mis met haar.
Ik loop naar haar toe en bestudeer wat er aan de hand kan zijn. Ze lijkt geen controle meer te hebben over haar poten en koppie. Ze maakt schokkende kleine bewegingen met haar pootjes en haar koppie, die ze constant scheef houd. Dat dit niet goed is, is mij erg duidelijk.
Ik moet in actie komen en bel gauw mijn nieuwe dierenarts. Mijn oude dierenarts is net met pensioen gegaan en Ambers gegevens zijn nu naar deze nieuwe dierenkliniek overgeheveld. Dit is meteen een eerste kennismaking met zieke Amber.
Ik vertel de assistente de verschijnselen van Amber en zeg dat ik meteen wil komen. Ik ben erg ongerust over haar.
Ze zegt dat het dan een spoedafspraak wordt en duurder is.  Het maakt mij niks uit, als ze maar zo snel mogelijk geholpen wordt.
Omdat ik niet weet of de buren in de flat aanwezig zijn, wil ik geen tijd verliezen en bel meteen de dierenambulance om Amber te vervoeren. Ja, een auto zou nu handig zijn maar ja het is nu eenmaal zo. Afhankelijk zijn van anderen op cruciale momenten is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hou liever zelf de controle, controlefreak ! (ja, ik weet precies waar dit vandaan komt)
Gelukkig is de dierenambulance dicht in de buurt. Ze zijn zelfs in de dierenkliniek waar ik moet zijn!
Ik til Amber in de dierenambulance, ze ligt op een kleedje en ik naast haar op een opklapstoeltje. Ik houd haar vast. Bij de kliniek aangekomen komt de dierenarts en Amber volgt op haar wachelende pootjes. Ik vertel mijn verhaal.
Ze geeft Amber een spuitje zodat ze kan overgeven en ze de inhoud kan analyseren. Verder belt ze de giflijn op maar ze komen er niet uit wat het precies is. De schokkende beweginkjes van Ambers pootjes en koppie kunnen ze niet plaatsen.
Ze wil Amber houden in de kliniek om haar in de gaten te houden.
Ik vertrek en thuis eet ik nog wat. Daarna ga ik naar de plek waar de kunstmestkorrels liggen en neem ze mee in een plastic zakje. Bij de dierenkliniek geef ik het zakje aan de dierenarts ter onderzoeking. Het lijken inderdaad kunstmestkorrels zegt ze, ruikend aan de korrels. Ik vraag of ik nog even naar Amber mag kijken . Het is dan inmiddels half drie en ze zijn bezig haar Norit te geven, in pilvorm, wil niet lukken. Ze proberen het nu met zacht hondenvoer in een spuitvorm  in haar bekkie. Dat ik aanwezig bent en rustig met haar praat stemt Amber wat kalmer en ze laat het spuitje toe in haar bekje toe.
Ik blijf een half uurtje bij haar maar besluit dan weg te gaan omdat Amber onrustig wordt en uit het hokje wil. "vrouwtje gaat even boodschappen doen, vrouwtje komt zo terug, goed zo",  zeg ik En weg ben ik, mijn schat achterlatend....zucht, moeilijk. Eind van de middag zullen ze mij terugbellen hoe het met Amber gaat.
Wat verschrikkelijk vind ik dit wachten. De ergste senario gaat door mijn hoofd. Vooral omdat ik nog steeds niks hoor. Het is inmiddels bijna half 6.
Ik ben een "dweil".........zo langzamerhand. Eindelijk komt het verlossende telefoontje. Ik mag haar meenemen, alhoewel haar pootjes nog wel wat bewegen is ze nu een stuk opgeknapt. Omdat ik intussen ook google heb geraadpleeg, vraag ik hun of ze ook haar nieren en leverwaarden gecheckt hebben. Het kan namelijk zijn dat een hondje ogenschijnlijk beter lijkt maar dat haar nieren en lever toch erg beschadigd kunnen zijn. Deze organen krijgen immers heel wat te verduren.
Ik ben wel verbaasd dat dit niet gebeurd is maar ze zijn gelukkig bereid om dit alsnog te controleren. Dat geeft mij een gerust gevoel dat ze inderdaad helemaal oké is als ik haar weer meeneem. Nu moet ik nog een uurtje afwachten en bij geen bericht is mijn meissie in orde en kan ik haar ophalen.
Omdat ik gelukkig geen bericht heb gekregen besluit ik te lopen om Amber op te halen bij de kliniek. Als ik de dierenambulance in die tijd op bel om te bevestigen dat ze Amber kunnen ophalen, blijken ze voor mijn huis te staan!
We zien elkaar weer op de kliniek. Ik krijg instructies van de assistente mee om nog 3 keer norit te geven. Dan loop ik naar mijn meissie en doe het deurtje open. Haar staartje kwispelt zachtjes en ze maakt kleine piepgeluidjes.
Ik neem haar mee en zie dat ze weer steviger op haar pootjes staat en haar koppie staat weer recht. Wat fijn om mijn meissie weer beter te zien.
Thuis gekomen prak ik wat norit in een banaan en daarna slaapt ze.
Snachts moet ze er nog eventjes uit voor een plas.
En de volgende morgen is ze pas om half één aanspreekbaar als ik mijn jas aantrek om haar eens uit te laten. Haar urine vang ik op in een plat plastic bakje.
Ik houd haar kort aan de riem en als ze gaat zitten schuif ik het lage bakje eronder zonder dat ze het merkt. Gelukt, daarna hevel ik het over in het potje van de kliniek.
Amber is nog erg lusteloos en ze staat wat beteuterd op het grasveldje. Ze lijkt geen zin in een verdere wandeling en we gaan weer naar huis. Ze krijgt nog wat Norit in een banaan en slaapt dan weer.  Achteraf mocht ze geen bananen omdat hier kalium in zit. Het flesje urine geef ik af aan de balie en ik vraag of de controlecheck van van middag een paar dagen verschoven kan worden naar dezelfde dag als de vaccinaties zouden worden gegeven. Ze gaat het met de dierenarts bespreken en ik wordt hierover door de dierenarts teruggebeld.
Amber is nog zo moe en herstellende dat ik haar niet weer mee wil slepen naar de kliniek. Ze heeft haar rust juist nu nodig.
Als de dierenarts terugbelt is het helemaal oké.  Ik vertel nog eventjes hoe de situatie nu is en dat Ambers oogjes weer helemaal helder zijn. maar ze gewoon nu nog veel slaapt en ze nergens trek in heeft, geen water, eten, alleen een lekker hondebrokje gaat erin.

Mijn vorige dierenarts mis ik nu al. Het was dan wel een stille man maar Amber voelde zich daar op haar gemak in de oude boerderij met een kleine praktijk zonder assistente. Ze trippelde zonder angst erheen en had geen probleem om op de behandeltafel te staan. Het ging er gemoedelijk en rustig aan toe.
Nu is het nog wennen deze grote drukke kliniek met haar vele dierenartsen en assistentes.

Het is gelukkig allemaal goed afgelopen mede ook dankzij mijn sterke meissie.
Wat ben ik trots op haar!

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten