Maar ook werd er vroeger bij ons thuis nooit gepraat of gewoon gekeuveld. Altijd was het meteen felle kritiek op elkaar, een beetje gehakketak. We konden blijkbaar niet gewoon rustig met elkaar praten over dingen.
Erg zakelijk werden de dingen opgesomd of besproken en dat was het dan.
Ik kan me dan ook niet herinneren dat het echt gezellig was aan tafel bij ons.
En als je het er ergens niet mee eens was, dan was daar letterlijk het gat van de deur.
Ik voelde me als kind dan ook niet echt meetellen of gehoord.
Eigenlijk was ik een beetje bang voor mijn vader omdat hij zo fel was in zijn bewoordingen en kritiek. Ik had hier moeite mee en kon niet tegen hem op als puber. En ik liet me vaak overrulen door hem. Mijn moeder hield zich altijd een beetje op de achtergrond.
Wel kan ik me herinneren dat ik één keer eens fel van leer heb getrokken, wat achteraf niet echt door de beugel kon. Waar het omging weet ik niet meer maar ik had mijn moeder met niet al te nette woorden van repliek gediend. Met als gevolg dat daar letterlijke het gat van de deur was. Ik durfde dan ook niet meer binnen te komen. Waar ik dan heen moest wist ik niet en bang als ik was glipte ik toen met behulp van mijn zus stiekem via een raam weer het huis binnen. Mijn gezichtsverlies en schaamte van toen kan ik mij nu nog herinneren. Ik was toen denk ik een jaar of 12. Ook mijn zus kreeg het wel eens met mijn vader aan de stok. Ik zie het beeld nog voor me. Mijn vader trok haar van de trap aan haar haren naar beneden richting deur.
Om mij in de buitenwereld staande te houden heb ik met vallen en opstaan geleerd. Een erg onzeker meisje was ik. Ik deed stoer en vrolijk naar de buitenwereld. Confrontaties sterk vermijdend.
Naar mijn vrienden toe was ik één en al behulpzaamheid, begrip, gaf iedereen de ruimte en complimentjes. Wat ik heerlijk vond omdat ik dit zelf zo graag wilde krijgen. Ik creëerde voor mij een Utopia waar ik mij lekker in voelde.
Maar dit begon veel later tegen mij te werken omdat ik mezelf gewoon te kort deed en ik dit toen nog niet kon zien.
Nu vallen de schellen van mijn ogen.
Ik zoek nog steeds bevestiging van de buitenwereld op een verkeerde manier.
Vaak ben ik te gefocust op wat niet goed gaat.......... of reageer ik vanuit een underdog positie, vanuit een zwakkere positie, het bange meisje.
Focussen op lichtpuntjes, ankertjes, heb ik vaak gedaan. Maar ze zijn een beetje verwaterd, te veel shit happens.
Dat ik keer op keer ervaar dat naar bevestiging zoeken niet meer werkt, is mij pijnlijk duidelijk geworden Steeds maar bevestiging willen hebben van iedereen, dat is confronterend als het niet werkt en elk contact van je afkeert.
Ja, ik had het niet door. Wat deed ik verkeerd? Het lag allemaal aan die ander. Want ik deed toch zo mijn best? Ook om mij juist open te stellen? Ik dacht dat de wereld mij alleen kon begrijpen als ik mij maar open genoeg opstelde want BEGRIP dat was toen mijn sleutel tot alles. Ik had begrip voor en gaf ruimte aan iedereen. Dan had een ander toch ook begrip voor mij? dacht ik.
Ik vergat dus het belangrijkste, namelijk, dat ik mijzelf nog moest accepteren in plaats van dat de ander dit zou doen, in die volgorde, in situaties die mij verder konden helpen. Veelal autoriteiten. Wat voelde ik mij afhankelijk en kwetsbaar.
Ik zocht nog steeds de bevestiging van mijn ouders die mij niet zagen of hoorden! Daarom ging ik confrontaties uit de weg, bang om overruled te worden.
Zo ben ik blijven hangen in een fase waarin ik niet meer groeide.
Ik deed assertiviteitstrainingen. Voor mij was het nooit "echt" want het was immers maar toneelspel. En beide partijen wisten immers zich keurig aan de regels te houden zoals het hoorde: hoor en wederhoor. De praktijk is weerbarstiger. Ik deed precies wat hoorde. Voor mij zat er een gigantisch gat tussen deze trainingen en de praktijk.
In mijn leven leken de autoriteiten allemaal op mijn vaders harde kant, waarmee ik niet kon dealen, of wat er op leek; star, geen invoelingsvermogen of diplomatie en vooral een muur waar ik nooit door heen kon komen. Ik liet me overrulen, het bange meisje in mij.
Dat ik op papier maar één kant belicht van mijn vader daar zou ik hem te kort meedoen. Want natuurlijk was hij meer dan dat.
Hij was zeer positief ingesteld, kon iedereen hierin meesleuren, met zijn bijna kinderlijke enthousiasme. Ook ging hij voor je door het vuur. Onrecht dat was iets waar hij niet tegen kon.
Wat ik nu leer hieruit?
De ruimte die ik altijd aan de ander gaf, die kan ik beter aan mezelf geven!
Dat ik de leeftijd van Sarah allang voorbij ben om tot deze conclusie te komen is wel pijnlijk. Maar beter laat dan nooit, dan maar.
Patronen zijn hardnekkig. Soms komt mijn underdog nog heviger naar boven als ze geen gehoor meer krijgt van de buitenwereld. En lijkt het alsof de underdog zich weer opnieuw wil laten gelden; zoiets van zie je me nou echt niet?
Nu weet ik dat de buitenwereld mij niet hoeft te zien als ik mijzelf maar zie.
En dat is dat jonge meisje die dan alleen maar wanhopig is en gezien wil worden.
Ik kan haar nu zien, ze is een deel van mij. Ik weet nu haar positie en haar geschiedenis.
Ik deel nu niet altijd meer mijn diepste gevoelens of emoties. Het is nu een keuze, toen was het een patroon om bevestiging te krijgen.
Bevestiging hoef ik niet meer te krijgen.
Ook is het erg vermoeiend om dit steeds maar te willen. En daarom heb ik er geen behoefte meer aan.
Misschien is dit pas volwassen worden! Alleluja, wat een pijnlijk proces................
We zijn allemaal in ons eigen proces bezig en daarom kunnen we maar beter van elkaar leren. Fouten maken mag! Iedereen! Hoe relaxt is dat!
De ander mag fouten maken en ik óók! En de consequenties hiervan aanvaarden.
Zo stel ik mezelf steeds meer vrijheden toe!
Zo stel ik mezelf steeds meer vrijheden toe!
Op een rustige manier zeggen wat ik nodig heb en dat gewoon rustig blijven herhalen dat is pas sterk en volwassen zijn. En als de ander nou eenmaal niet altijd meteen op een voor mij juiste manier reageert, dat kan, want ook zij zijn met hun eigen proces bezig. Dan ga ik ook rustig verder met mijn proces.
Nu mijn nieuwe gebruiksaanwijzing nog in de praktijk brengen.
Patronen zijn er om doorbroken te worden.
Alle begin is moeilijk maar er is een begin en een bewustwording.
Wat nog vooraf ging aan deze bewustwording was een kleine overwinning toen ik recent een baan als koerier eerst wel zag zitten maar helaas in de praktijk bleek dit een te drukke belasting te zijn. Het gevlieg van hot naar her en vooral constant op tijd staan. (Voor stress ben ik nog steeds erg gevoelig,na mijn overspannenheid) Toen ik aangaf dat ik de druk niet aankon van deze baan bij mijn coach, bleek zij alle begrip hiervoor te hebben! Het was voor mij een verademing dat ik begrip een keer terug kreeg van een "autoriteit". Het voelde alsof ik de steeds maar terugkerende hindernis had overwonnen!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten