Herken je dit dat een buurvrouw zich zo bemoeit met je leven dat het irritaties oproept?
Je moet namelijk weten dat ze hoofd van de huishoudelijke dienst in een gevangenis is geweest. Ze zwaaide daar waarschijnlijk met harde hand de scepter zoals ik me dat kan voorstellen. Want het lijkt alsof ze nog geen afscheid van haar werk heeft genomen. Ze doet alsof ik en haar medebewoners haar bajesklanten zijn. Ze schreeuwt altijd op barse toon tegen me alsof ik doof ben en iedereen kan dan ook heerlijk meegenieten. Dus zoek ik haar nou niet echt op, dat kan je begrijpen.
Laatst kwam ik toevallig met mijn hond haar ook net tegen en nodigde ze me met barse stem uit om even met haar mee te lopen. Dat ik mij hier niet erg op verheugde en mij afvroeg hoe ik dit in beleefde termen kon afweren, herhaalde ze haar vraag nog eens op barse toon.
Ik dacht toen, ach even met haar meelopen dat kan geen kwaad.
Maar ik had al spijt toen we nog maar een paar meter hadden gelopen.
Als een niet te stoppen vuurpeloton spuwde ze haar vragen op mij af.
Vragen die op zich niks voorstelde maar hoe zei ze stelde was genoeg om mijn haren rechtop te doen staan. Het was geen interesse maar haar mening doordrammen.
Ze hoorde nog geen eens wat ik zei, als een generaal liep ze snel voor mij uit met haar paraplu hoog in de lucht en keurde mij geen blik waardig.
Ze strooide haar orders over mij uit als een geslepen en gedrilde gezagvoerder alsof ze nog daadwerkelijk de scepter zwaaide in de gevangenis.
Ik verfoeide haar en mijzelf op dat moment om met haar mee te zijn gegaan.
Hoe kon ik nou denken dat ze ooit zou veranderen. Het was nooit gezellig met haar.
Het is dat wij elkaar nog wel eens op ochtenden op ons balkon elkaar zien met onze huishoudelijke bezigheden, dan groet ze mij eventjes met een kuch.
Maar toen ze vanochtend weer op barse toon vanuit haar balkon antwoord verwachte van mij op haar vraag of meer order "of het ook regende?" . Had ik even geen zin om hierop te reageren. Maar ze herhaalde stoïcijns ook hier weer haar "bevel" nu met haar stem een octaaf lager. Ik gebaarde door met mijn hand buiten het balkon te voelen of het nog regende en mijn schouders wat op te halen. En ging door met waar ik mee bezig was. Daarop liep ze wat verongelijkt weg. Waarschijnlijk omdat ik niet haar volle aandacht had.
Het moet toch niet gekker worden, ik kookte van woede.
Wie dacht ze wel niet dat ze was!!!
Ja, ze bleef de scepter ook hier zwaaien vanaf haar balkon, dat was wel duidelijk.................
Maar ik gaf niet op, ze moest maar eens weten wat ze deed met haar houding, hoe ze mensen afschrikte en wegjaagde.
Ik zal haar opbellen want dat mens moest niet zo drillen.
Ik belde haar op en vroeg haar netjes of ze open stond voor mijn advies.
Welk advies was haar antwoord. Juist daar wilde ik het nu over hebben, zei ik. Nou vlug, dan want ik heb het druk. Dat was steevast haar stokpaardje.
Ik vroeg haar of ze wist dat ze zo delegeerderig overkwam. Ze antwoorde: "daar moest ik niks van aantrekken want zo was haar vader ook die vijftig man onder zich had. Ze was van aanpakken en niet zeuren".
Juist, maar het schoot mij in het verkeerde keelgat, zei ik, en ik vertelde van onze laatste korte wandeling en wat ik allemaal niet van haar zou moeten doen.
Niks van aantrekken was weer haar antwoord en wij blijven gewoon vrienden. Dit was een order, punt.
Ik moest inwendig lachen want met haar kon je hier eigenlijk niet gewoon over praten en dat had ik ook kunnen weten. Het was zo zot, dat de situatie iets komisch kreeg.
Ze was iemand van de ouderwetse stempel.
Zo zal ze altijd blijven. Het was haar mening en haar houding, punt.
Om de situatie niet verder te laten escaleren antwoordde ik: Ja we blijven gewoon vrienden hoor.
Ze wenste me nog een fijne dag toe en ik haar ook.
Zo dat was ook weer "opgelost".
Het heeft mij in ieder geval lucht gegeven en vrienden op afstand, dat lijkt mij het beste in dit geval!!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten