zondag 9 juli 2017

Nu is mijn gebit aan de beurt

Ik ben normaal nooit echt bang om naar de tandarts te gaan. Niet dat ik het nou leuk vind, dat is wat anders. Want ik zit altijd wel een beetje de eerste 10 minuten verkrampt in de stoel tot ik me kan ontspannen..............

Dit keer beleefde ik een vervelende setting wat me nog nooit is overkomen.

Het was zo'n absurde situatie dat mijn mond ervan open viel. Dat hoefde dan deze keer niet.

De tandarts hing boven mij en zij en haar assistente hadden dit keer niet de bekende koetjes en kalfjes gesprekken.
Nee, dit keer wat er eventueel kon gebeuren als er een tussenschotje losschoot.
En dat er daarom een touwtje aanzat voor de veiligheid. En dat Prins Bernhard dit ook een keer had meegemaakt.
Zeker te veel privé gelezen, dacht ik.
Maar het is wel gek want toch beïnvloede dit gesprek onbewust mijn ontspanning.
Niet dat ik dacht dat het tussenschotje, dat ook in mijn mond zat, kon losschieten.
Nee, dat niet, daar was het gesprek te absurd voor.
Maar toch, ik moest toevallig, wat speeksel wegslikken maar werd verhinderd door een afwezig afzuigslangetje. Ik mompelde wat dat ik moest slikken en gebaarde hiernaar. Maar dit lukte niet omdat ik mijn mond erg ver open had. De gevulde kies zat helemaal achterin waar ze mee bezig was.
Toen de tandarts zei even wachten hoor, het is zo klaar. En ze zuigde een luttele seconden daarna mijn speeksel weg. In die luttele seconden kreeg ik het spaans benauwd en probeerde ik zo stil mogelijk te blijven liggen.
Het enige wat ik kon doen.

Toen ze klaar met me waren, nam ik het voorval nogal luchtig op en de tandarts zei dat er niks aan me te zien was geweest? En knap hoor die mantra van je (ik wilde niet verdoofd worden dit keer) en ze klopte me op mijn schouder............ en weg was ze naar de volgende patiënt.

Ik was vooral verbaasd dat ik op deze manier gesust werd; wat kon ik anders doen dan het lijdzaam ondergaan en blijven liggen?
Tegen de assistente zei ik dat ik het wel even spaans benauwd had toen ik niet kon slikken.

Maar eenmaal thuis vond ik het zo'n absurde situatie dat ze boven mijn hoofd zo'n gesprek voerden; alsof ik er niet bij was. Maar ook het niet goed in de gaten houden van mijn af te voeren speeksel.
Waardoor ik het zo benauwd kreeg dat ik dit liever niet weer wilde meemaken.

Daarom schreef ik een assertieve brief, beleefd, zakelijk en duidelijk.
Dat ik de brief wel tien keer herschreven heb, want hoe zet je zo'n brief op?
Laat ik alleen mijn angst zien; dat ik dit nooit weer wil meemaken, en er tegenop zie om terug te komen. Of is dit te aangezet en neemt ze mij dan wel serieus?
Dat laatste wil ik vooral, serieus genomen worden.
Dus het is een zakelijk brief geworden. Nu maar hopen dat het weer niet te zakelijk is en ze gaat denken, oh, is dit alles, next patiënt...........

De brief op de fiets nog de volgende dag aan de secretaresse gegeven of ze de brief aan de tandarts wilde geven, "het is persoonlijk", zei ik. Dit stond alsnog vermeld op de brief. Voor mij hoefde er geen hele klachtencommissie ingespannen te worden. Dit was een lichte uitglijer en hoefde nou niet als een zware zaak behandeld te worden, vond ik. Iedereen mag fouten maken, was mijn mantra, toch?
Maar daarom  mocht ik wel laten weten dat ik deze setting niet fijn had gevonden..................... en dat was het dan.

Maandagavond heb ik een volgende sessie. Een herkansing op een betere zorg?
Dit keer twee gaatjes te vullen.................


Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!


















Geen opmerkingen:

Een reactie posten