Dat de meeste mannen vaak een groter ego hebben dan vrouwen dat wist ik wel.
Meestal cijferen vrouwen zich vaker weg dan mannen.
Bij de meeste mannen gaat het toch vaak, denk ik om de winst en het resultaat om het even plat te zeggen.
En bij de meeste vrouwen toch vaak waarschijnlijk om de vorm; het sociale met betrekking tot contacten, vriendschappen e.d.
Dat beide in alles te ver kan doorschieten is ook bekend.
Zo nu en dan kom ik een wandelcontact tegen die ontstaan is door de hond uit te laten. We hadden een soort van wandelrelatie en hij wilde graag dat het meer werd. Maar dat zag ik nooit gebeuren en dat heb ik hem ook eerlijk verteld.
Als ik hem nu en dan tegenkomen dan maken we soms een kort of een iets langer praatje. Gewoon een praatje en verder niks.
Mooi toch, dat we elkaar nog wel me elkaar kunnen verbinden als medemens, zonder bijbedoelingen!
We zijn beiden vrijgezel dus is een praatje maken eerder gemaakt dan met een huisvrouw en een altijd drukke agenda, zal ik maar zeggen.
Toch maakte hij laatst een opmerking in een beetje bedekte termen maar duidelijk genoeg om mij te laten weten dat hij nog steeds beschikbaar is, ook eventueel als huwelijks kandidaat!
Hij zei iets in de trand van of je kan met een aardige man trouwen, toen we het over toekomst mogelijkheden hadden, met name werk.
Ik wist niet wat ik hoorde, mijn oren flapperden er als het ware van. Want hoe groot is je ego, als je weet dat je geen schijn van kans maakt? Dat ik zo duidelijk ben geweest tegen hem, dat ik hem vertelde dat we niet bijelkaar pasten.
Hoe kon hij dit bezwaar zomaar "eventjes" vergeten?
Zijn mannen nou zo dom? Of zit hun ego gewoon in de weg?
Zoiets van: als ik maar geduld heb of volhou dan maak ik misschien toch nog wel een kans. Of zit een man zo simpel in elkaar dat hij gewoon zijn ego achter na loopt en verder er niet bij nadenkt? Of was het gezegd uit pure liefde?
Het zou voor beiden een zwaar offer worden want we doen elkaar beiden te kort.
Stel dat ik interesse had, dan werd het hooguit een verstandshuwelijk van jewelste en beperkt houdbaar.
Dus was ik zo verstandig om te zeggen dat ik geen berekend verstandshuwelijk type was!
Daar begint het eerste scheurtje al in de communicatie tussen beide seksen.
Ach ja, Mars en Venus, laten we het daar maar op houden!
Een hartelijke groet van Jorie,
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten