vrijdag 27 oktober 2023

Lang weekend op Schier zonder Amber najaar 2022

Avond van te voren op het laatst gewisseld van een zware rugtas naar een klein koffertje op wielen.

Het is nog wennen  weer alleen op vakantie. Mis mijn Amber. Als ik in bed lig, bekijk ik de laatste foto's, die ik van Amber heb gemaakt, haar vrolijke koppie, terwijl ze nog geniet op het hotelterras van een vis & chips, zonder zout. Zo saampjes genoten we van dit menu.

Ik was zenuwachtig om weer alleen op reis te gaan, zonder Amber, het is zo anders. Toen Amber er nog was kon ik mijn aandacht op haar richten, ze was eigenlijk voor mij een soort rustpunt, een baken, waar ik mij op kon focussen. 

Op de boot zaten we als haringen in een ton, bijna op elkaars schoot. Omdat ik mij nu niet meer op Amber kan richten, focus ik mij op kleine details, zo blijf ik dicht bij mezelf en voel ik me niet letterlijk als een haring ingeblikt. Het is een soort van onopvallend kijken, naar bijvoorbeeld een leuke gele tas, zo'n  vlot model, opgerold aan de bovenkant. Erg leuk. Of goh wat heeft die een leuke bril, of wat een schat van een hond. Maar ook schrijven in mijn dagboekschrift helpt. Als ik merk dat ik te veel kijk, dan richt ik me op iets anders, wat mij aantrekt, vooral iets leuks, want kijken doe ik nou eenmaal graag. Maar het moet niet te veel zijn dat de ander het er benauwd van kan gaan krijgen. Dat was ooit gebeurd tijdens mijn jeugdjaren, toen was ik blijkbaar ook aan het kijken, en keek vol interesse naar het eten op het bord van 2 jongedames. Het was in een restaurant en daar wilde ik een hapje eten, maar wist nog niet wat ik zou bestellen, dus dat bord zag er wel lekker uit blijkbaar. Toen één van die meiden zei: heb ik wat van je aan of zo?! Schaamde ik me rot natuurlijk, die les ben ik nooit vergeten, vandaar.

De laatste week voor Schier, was ik op zoek naar een leuk klein rugtasje, handig en praktisch moest deze ook zijn. Ik kwam bij de Kipling uit maar deze was weer te klein en de ander was  wel een erg oud model, die mijn moeder altijd bij zich droeg en ik had behoefte aan iets fris en nieuw. Het bleek nog een hele zoektocht. Uiteindelijk een eenvoudige rugtasje van Eastern gevonden, een gele.  Die kan ik ook op de voorkant dragen, een vakje met ritsje  zodat ik bij het geld kan komen. En zo mijn handen toch vrij heb.

Aan verjaardagen doe ik allang niet meer. Maar het is een mooie aanleiding om een weekendje uit te waaien. Gelukkig ben ik ingeënt, een booster dit keer. De man naast me heeft een vriendelijke open blik en voelt zich vrij om een praatje met me aan te knopen. Hij blijkt uit Utrecht te komen. Hij komt al 30 jaar op he eiland met zijn vriend/partner en dit keer gaat ook zijn neef mee. Wat wordt ik, nog steeds, toch altijd ongemakkelijk als mensen hun aandacht op mij richten. Er fluistert een duiveltje in mij dat zegt: "Goh, hij vindt je de moeite waard om zo open met je te praten". Ik leg de gemene criticus het zwijgen op en richt me op de positieve kant, om het stemmetje te neutraliseren: we zijn gewoon 2 vriendelijke mensen  die als vriendelijke mensen gewoon een praatje met elkaar maken. Gewoon een praatje maken zonder er iets meteen wat van te denken, dat hij iets moet van je en dus kon ik me ontspannen. Immers hij had een partner. Gewoon een praatje van mens tot mens, he!, he!, pffffffffff.......  Zo kwam ik door dit gewone praatje vanzelf in een ontspannen modus. En dat maakte mijn eerste reisje alleen wat makkelijker. Hebben we niet allemaal een gemene deler, dat we om wat voor reden dan ook, naar dit eiland gaan om het leuk te hebben of te ontspannen van een vermoeide tijd? En daar is Schier de perfecte plek voor, eerst een korte boottrip, waar je vakantiegevoel al een beetje op gang komt en dan het eiland, een afgelegen, prachtige plek vol met natuur, zonder drukte van mensen en auto's.

Het huisje geïnspecteerd, sleutel lag in kastje. Er was waarschijnlijk nog niet schoongemaakt, allemaal kruimels op de stoelen, maar sanitair was ok. Een gezellige inrichting. Ja en dan kijk ik naar de details he, We zullen maar zeggen wat achterstallig onderhoud, een kapotte lamp, schaar en cv behuizing. Er miste duidelijk een liefdevolle hand. Maar al gauw legde ik dit allemaal naast mij neer, ik wilde me niet ergeren maar ontspannen toch op dit eiland?

Bij vrouwe Jacoba een heerlijke vega lasagne besteld, die ze 's avonds kwamen brengen. Door mijn gigantische honger bijna helemaal opgegeten. (het waren 2 porties). Een kriekbiertje erbij en daarna naar de "Mask Singer "op tv gekeken. Wie doet mij wat!

De volgende ochtend, naar vrouwe Jacoba gelopen voor broodje en croissant en meteen een fiets gehuurd. Na het ontbijt gefietst naar de Kobbeduinen, waar het mij zwaar viel met de hellingen! Geen conditie meer opgebouwd de laatste tijd, de korte loopjes met Amber.  Volgende keer lekker een e.bike huren. Cappuccino op terras bij het Nauderstroan. En daarna begon het te regenen. Naar huisje maar terug.

Smiddags een vvv route gelopen in het dorp, langs oudste huisje van timmerman Marten, begraafplaats, De eerste bewoners van het eiland waren de monniken, deze hadden voor een deel al een waddendijk aangelegd. Daarna kocht de adelijke fam. Stachouwer het eiland van Friesland in 1640 en bleef 2 eeuwen op het eiland. Daarna kocht Eric Banck, jurist te Den Haag het eiland in 1858 op 24 jarige leeftijd, voor bijna 97.00 gulden. En legde verder de zeedijk aan om het eiland te beschermen,  Vandaar het bankje op de dijk ter herinnering. 

In 1892 kocht een Duitse graaf het eiland, Bernstorff-Wehningen voor 200.000 gulden. Alhoewel de graaf goed met de eilanders kon opschieten, werd na de 2e wereldoorlog al zijn bezittingen geconfisqueerd door de Nederlandse regering. Hij ligt dan ook naast de Got Tjark, grote kerk, in het centrum van Schier begraven, dit wilde hij graag om zijn verbondenheid met het eiland te symboliseren. Ook was er een zeevaartschool gehuisvest in het nu leuke snuisterwinkeltje vlakbij het hofje en de monnik en de onderkaak van de walvis als poort en ingang daar naar toe. Hotel van de Werff was vroeger het gemeentehuis en posthuis. 

Kabeljauw met friet bij de viswinkel gehaald, was heerlijk vers met een krokant deegje. Natuurlijk deed dit mij denken aan mijn maatje. Er hingen foto's van walvisvaarders. De opa van de visverkoper stond of zat op de walvis met zijn maten.

Zondag in de regen, een groepsexcursie gedaan over walvisvaarders.  De groep was een leuke mix van jong stel met baby en middelbaar en mijn leeftijd, zeg ouder. Maar het kon me niet bekoren,  De gids was chaotisch in zijn spreken, niet goed te volgen en ook niet inspirerend. Zo dat allemaal gezegd hebbende, hebben we nog een slappe gratis bak koffie bij hotel van der Werff gedronken. Leuke groep. niks mis mee. Maar ik vond het wel welletjes, Dus ben ik na een handdruk voor de gids hem gesmeerd. Noot uit wikipedia: er gaat nog steeds een fabeltje rond dat levertraan van walvissen gemaakt zou worden. Dit fabeltje is ontstaan omdat lang geleden er ook uit walvissen olie (walvistraan) gewonnen werd. Dit werd alleen als brandstof voor olielampen en verwarming gebruikt. Dit heeft dus verder niets te maken met de levertraan. De levertraan komt namelijk uit de lever van de familie van kabeljauw vissen. 

De 1e boot van 10.30 uur weer teruggenomen, het weer nog steeds slecht. De capucino op de boot bij de cafetariabar smaakte weer prima!


Een hartelijke groet van Jorie                                                                                                    en tot de volgende keer!





Geen opmerkingen:

Een reactie posten