woensdag 22 november 2023

Piepschuimkorrels en ander ongemak

Wat ben ik ziek geweest van de corona vaccinatie, uiteindelijk toch naar Schier geweest waar ik een appartement lastminute had gereserveerd. Was ik echt aan toe om de vermoeienissen van het "dorp" achter me te laten; aanvaring met buurvrouw, haar gebrek aan respect of te wel lompheid naar mij toe. Nu weet ik dat ze  erg kort van stof is en een aparte manier heeft van communiceren, lomp, grof, die je moet leren "begrijpen", oftewel mee leren leven en "ja en amen knikken". En soms kan ik er inwendig ook wel om lachen, hoe erg verschillend wij zijn.  Maar misschien kwam het door de koorts van de vaccinatie, dat ik er helemaal klaar mee was. En dat het bij mij in het verkeerde keelgat schoot, toen ze zei "doe niet zo belachelijk". Het leek wel een herhaling van lompheid van mensen om mij heen. Waarschijnlijk heb ik een allergie voor lompheid. Maar het is ook een kans dat ik mij niet meer de mond liet snoeren. Ik laat mij nu HOREN, wat ik eigenlijk best eng vind, juist tegen mensen die er vaak niet zo voor open staan, of (verkeerde soort) empathie uitdragen. Het was een vervolg van de piepschuimkorrels, dat verhaal was nog niet afgelopen. Want toen ik de laatste tijd getrippel hoorde boven mijn raamkozijn, en ik daarna op het balkon zag dat er een muisje richting balkon van de buurvrouw ging. Toen begreep ik dat het afgelopen was om de koolmezen te voeren. Toen Amber er niet meer was vorig jaar en de winter in aantocht was, heb ik een leuk voedervogelhuisje gekocht met een rietendakje en deze opgehangen op de scheiding waar eigenlijk de enige plek hiervoor was. Bij eventuele overlast wilde ik dit graag van de buurvrouw horen, zei ik. Maar nu ik ontdekte dat er een muisje was, kon ik beter zelf het heft in handen nemen en geen voer meer geven. De volgende dag bedankte ze mij hiervoor want ze had toch wel veel rotzooi op haar balkon. Alles leek nu te zijn verdwenen, de rotzooi, de piepschuimkorrels en de muizen. De muis was blijkbaar de boosdoener van de piepschuimkorrels en had een nestje achter het houtenschot waar blijkbaar een lege ruimte zat met isolatie, zodat de korrels vrijkwamen. Dit zeggende tegen de buurvrouw. We waren er nu wel gerust over dat de muis verdween en we er niet druk meer over zouden maken. Wat we altijd tegen elkaar zeiden. Niet wetende dat er nog zoveel achterna kwam, waar ik met mijn lamlendige koorts en grieptoestand totaal niet op stond te wachten.

Toen de buurvrouw op hoge hakken de volgende ochtendvroeg voor mijn deur aanbelde. En ik met mijn coronaprikbijwerkingen nog de slaap uit mijn ogen moest wrijven, de deur opende. Gelukkig was ik wel op en ontbeet ik net. Ik schrok ervan dat ze er stond. "Er moest wat gebeuren, m.b.t.  de muizen, dat stond vast, maar hoe doen we dat?" zei ze. Dit overrompelde mij, en ik wist niet zo gauw wat te zeggen want het was toch al opgelost en afgehandeld?? Bij wijze van spreken als een hypothetische stelling bedoeld zei ik dat dan niemand meer de vogels moest voeren als je de muizen weg wilde hebben. Maar ja, niet wetende dat de buurvrouw op hoge hakken dit verhaal en mijn naam noemende een ander bestuurslid op de hoogte hiervan stelde en ze een brief hierover wilden uitprinten voor op het prikbord. Ik kreeg het er al benauwd van (dat ik het kwade beest dan zou worden dat er niet meer gevoerd mocht worden). Deze zorg sprak ik later aan haar uit maar dit leek ze maar niet te begrijpen. Dus heb ik voordat ik naar Schier ging nog een kort net briefje in haar brievenbus gedaan. Al met al hadden we nog even contact voordat zij wegging naar een herdenkingsbijeenkomst in België de volgende ochtend vroeg en ze het te druk had om dit te lezen. Waarop ik haar toen nogmaals uitlegde wat ik had geschreven in mijn briefje, toen ze hiernaar vroeg. Als je dit zo leest dan  lijkt het heel gewoon, niks a/d hand zou je zeggen, maar niemand anders dan alleen mijn buurvrouw kan zo op een toon spreken, dat ze het heeft tegen haar onderdanen,  of te wel personeel.  Geen warmte zit er in dat mens, ze is hard tegen zichzelf maar ook hard tegen een ander. Soms lach ik er inwendig om. Maar nu haalt ze het bloed onder mijn nagels. "Haar enige reactie, "doe niet zo belachelijk" op een toon die totaal geen ruimte overliet voor begrip of iets anders, toen kon ik niet anders dan gehoor geven aan zoveel gebrek aan respect. Het kan niet altijd van 1 kant komen, de mijne, dus zei ik: "Dat ik mij zeker niet serieus genomen voelde door zo'n uitspraak, dat ik dat toch ook niet deed bij haar? En ik wilde me wel kunnen uitspreken naar haar toe". Wat bleek uiteindelijk, het bleek dat het een zelfde soort briefje zou worden als de vorige keer; "let op de duiven niet voeren, ten behoeve van overlast en ongedierte". Het laatste was een toevoeging. Maar omdat ze zo op hoge poten bij mij aan de deur ochtendsvroeg stond omdat ik telefonisch zo vroeg niet opnam, en ze een ander bestuurslid verwittigde diezelfde ochtend nog, die gewoon op zijn werk was, werd er een groter drama geschetst dan het eigenlijk was. Terwijl we de vorige dag gewoon vanuit gingen dat de muis nu wel wegging, omdat ik in ieder geval geen voer meer gaf, en ze nog een lokdoosje zou aanbrengen. Dat ze dan alsnog voor mijn deur stond verbaasde me ten zeerste dus.

Uiteindelijk wenste ik na "de aanvaring" haar sterkte omdat ze de volgende ochtendvroeg naar een herdenkingsdienst van familie ging in Belgie. 

Dus al goed eind goed denk je, maar na Schier,  is de rust weer gedaan en schreeuwt ze me toe: "als je wegloopt kan ik je niet horen", toen ik met mijn boodschappen door liep na haar verhaal van wegversperringen aangehoord te hebben. Weer die lompheid waar ik zo slecht tegen kan. Ja ik moet toch rekening houden met het feit dat ze gewoon een lompe bootwerker is, in tegenstelling tot haar frêle damesachtige verschijning. Toch was ze inmiddels ook wel een oud besje aan het worden, alhoewel ze kwiek altijd aan de slag is op haar balkon met ramen en vloeren schoonmaken e.d. En sociale contacten en afspraken genoeg.  Jammer, dat we onze fietsbergingen vlak bij elkaar hebben want ik hoor ook wel eens haar hardop een nare opmerking maken, die niks te wensen overlaat, als onze deuren open staan.  En schreeuwt ze me toe als ze bij de uitgang is: "moet ik de deur voor jouw openlaten? Ja, dat doe ik gewoon voor je hoor", op een toon die erg sarcastisch overkomt. Ik negeer haar gedrag wederom en we wensen elkaar beleefd een prettige dag. Er is niks veranderd. Ze is weer mijn "kwade" buurvrouw, net toen het eventjes "goed" leek te gaan. Ach ja, we zijn net mensen met onze kwetsbaarheden en rariteiten. Het enige wat ik mijzelf kan geven is zelfrespect, mijzelf wel zien en horen. Als de ander dat niet kan op dat moment en  het respect niet kan geven. Dus is dat het beste wat ik voor mijzelf kan doen. Ja ik heb wat te stellen met mijn buurvrouwen!!! 

een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten