zaterdag 10 mei 2014

Even voorstellen; mijn hondje Amber



Astrid-002 (640x565)


Dat ik een echte hondenliefhebber ben zat er al van jongs af aan in.
Ik was een jaar of acht toen ik en mijn zus buiten aan het spelen waren, er een hondje kwam aanlopen, en bij ons in de tuin bleef. Wij probeerden hem 's-avonds binnen te lokken  toen onze ouders op visite waren. Dat ging eigenlijk heel gemakkelijk, deze hond "hoorde" gewoon al bij ons en nam zijn plekje toen al in. Hij was al bij wijze voorbestemd om bij ons te wonen. Zo heb ik dat tenminste altijd gevoeld. Toen wij voor vier jaar naar Curaçao emigreerden wilden mijn ouders de hond in eerste instantie niet meenemen. Maar ik kreeg het gelukkig voorelkaar om mijn ouders over te halen om hem wel mee te nemen  naar Curaçao. Vanaf die tijd was hij een volwaardig gezinslid en bleef deze speciale hond, Joeks genaamd, mijn hele jeugd bij ons.

Mijn lang gekoesterde wens om ooit een hondje te nemen is nu dan werkelijkheid geworden.
Omdat ik in een soort van sabbatical jaar zit en meer vrije tijd heb gekregen, heb ik nu eindelijk de tijd om een hondje op te voeden en in mijn leven toe te laten, liefde te geven en lange wandelingen samen te maken, heerlijk!

Na veel sites bekeken te hebben, vond ik in Balkbrug een stichting voor opvang van honden uit het buitenland, een erg fijn adresje.
Ik tufte er verschillende keren met de auto op mooie voorjaarsdagen heen , het voelde als een zonnige toekomst! En wat had ik behoefte aan een positieve impuls in mijn leven, na alle ellende van het loslaten van een vaste baan, waar ik niet happy meer in was.
Ik wandelde dan met verschillende asielhondjes, die op de site stonden, waarin ik geïnteresseerd was.
Maar dat ene hondje waar ik naar zocht was er nog steeds niet bij.

Toen ik weer eens op hun site keek zag ik een leuk donkerbruin hondje uit Turkije,  iets langhaar, met een pluimstaart en een wit/grijs snuitje. Haar vrolijke uitstraling en dat ze zo'n makkelijk hondje was, dat gaf de doorslag.
Ze is een mix. Door haar snuitje en tekening lijkt ze op een Drentse patrijshond,   kooikerhondje en zelfs op een bordercollie. Maar door haar donkerbruine vacht, lijkt ze ook op het ras Eupagneul Picard, uit Frankrijk afkomstig en weer verwant is aan de Ierse setter. Laatst zag ik een hond die dezelfde bruinachtige lange vacht had als Amber, sprekend, alleen een reu en veel groter. Dat hondje bleek een Duitse staander, langhaar. Dan zit Amber dichter tegen dit ras aan. Want een Ierse Setter is meer naar de oranjebruine kant toe.

Ik belde meteen het asiel want uit ervaring wist ik dat de hondjes snel door vele hondenliefhebbers gereserveerd werden. Ik zei dat ik erg geïnteresseerd was in dit hondje en dat ik meteen  kwam om met haar te wandelen en kennis te maken.
Het was weer een stralende dag. Dit zou weleens het hondje van mijn dromen kunnen worden!
Zenuwachtig stapte ik uit de auto en een van de vrijwilligsters kwam al met het hondje Astrid aanzetten.
Voorzichtig en lief snuffelend kwam ze voor mij zitten, een schatje, zo lief!
Ik wandelde met haar en mijn gevoel werd bevestigd dat dit het hondje was waar ik op wachtte. Ik durfde het haast nog niet te geloven!
Ze liep keurig aan de riem, maakte contact met mij door steeds achterom te kijken en bleef rustig bij mij zitten als ik stilstond. Ze bleef rustig en dat was wat ik zocht; een rustig hondje.
De knoop was doorgehakt. Ik wist het zeker, dit hondje kwam bij mij. Ik was zo zenuwachtig, voor het eerst was ik de adoptieouder en zou ik het asiel verlaten met een hondje. Een hondje dat samen met mij een zonnige toekomst tegemoet ging en wij elkaars gezelschap zouden delen.

Na de autorit, een eerste wandeling gemaakt in het park. Er loopt een heel mooi asfalt en grindpaadje door het park, over een heuvel door bosjes, dennenbomen en grazige weitjes. Dit vind ze prachtig en dan ben ik een uurtje onderweg. Ze heeft al een voorkeur, ze loopt liever door open gebied. Ze loopt dan een stuk fieriger! Dan komt haar jachtinstinct in haar naar boven.
Er liep eens een vette dikke duif op het pad en ze ging in sluipstand erop af. ik leer haar dit niet aan te moedigen en als ze het commando "no, no" hoort dan weet ze al dat het niet mag.

De eerste avond heeft ze braaf doorgeslapen en ze laat zich ook horen als ze wat moet doen, door onrustig te worden. Als ik buiten met haar ben dan trekt ze niet nog eens aan de riem als ze nog wat moet doen en ik weer naar huis met haar ga . Nee, ze blijft dan in huis onrustig. Zo leer ik haar elke dag beter kennen.

Er is nu een week om en ik kijk met vol vertrouwen naar de toekomst met haar. Ze heet intussen "Amber", passend bij haar mooie kleur en ze luistert nu ook naar haar nieuwe naam.
Het eten moet nog wel wat op gang komen daarvoor heb ik het asiel nog eventjes om advies gevraagd.
Een beetje kattenragout door de brokken doen, dat zou helpen om te leren brokken eten. Want ze eet geen brokken, alleen een klein beetje blikvoer.
En ik als kersverse moeder van dit prachtige hondje, maakte me al zorgen of ze niet uitgehongerd was, na al die lange wandelingen met haar.
Dus leer ik mijn geduld te bewaren en mij geen zorgen te maken om haar de kans te geven om aan haar brokken te laten wennen.

Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer.





Geen opmerkingen:

Een reactie posten