Deze week ontdekte ik twee
koolmeeskinderen schuilend voor de nacht achter de schutting van de Clematis!
Twee donkere donzige bolletjes dicht bijelkaar, zo schattig.
Overdag zag ik al een koolmeesje
bovenop de schutting zitten en ernaast trippelen, want er is namelijk een smal
balkje van zo’n tien cm vrij waaraan het houten rek is bevestigd voor de
Clematis. Achter het houten balkje is een betonnen muurtje als afscheiding met
de buren dus de koolmeesjes zitten veilig tussen het betonnen muurtje en de
schutting die een beetje uitsteekt zodat ze er heerlijk achter kunnen
verstoppen.
Nu zag ik een dag later dat ze er weer
zaten terwijl het nog geen eens donker is, het was pas 21.00 uur.
Jonge
koolmeesjes verlaten na ongeveer 20 dagen hun nest om uit te vliegen. Ze keren
niet weer terug in hun nest. Het hele nest vliegt dan uit en binnen 1 week
leren ze wormpjes en maden te eten, na eerste paar dagen nog gevoerd te worden
door de oudermees.
Daarna keek ik de avond daarop reikhalzend
uit of de koolmeesjes weer op hun slaapplekje waren te vinden, helaas ze waren
er niet. Ik miste ze nu al, leid ik misschien aan een leeg nestsyndroom? Kan dat ook want ik heb namelijk helemaal
geen kroost en dus stopt mijn bloedlijn. Mijn genen gaan niet door maar
misschien zijn het gewoon de hormonen wel die opspelen en zich eventjes willen laten horen,
door uitspraken als schattebouten, schattig, het bemoederen van de koolmeeskinderen alsof
het mijn eigen kinderen zijn. Dit hoort toch duidelijk bij de categorie
Oestrogeen = vrouwelijke hormonen. Of het zou misschien de testeron hormonen
zijn die zijn mannelijk en laten meer actie zien; het bespieden van de vogeltjes. Alles is
mogelijk, een mix van beide in dit geval waarschijnlijk, denk ik.
Daarom is elk jong vogeltje, katje,
hondje, you name it, bij mij van harte welkom! Zo, krijg ik toch nog iets van een kloekerig gevoel over
mij.
Dus ik bijna de hele avond bezig
met het onbespied loeren naar de slaapplek van die schattebouten of ze nog komen. Ja, nou kan
hij welweer, het is mooi geweest, nu
gaan we stoppen, waar zijn we nou helemaal mee bezig, dit gaat hem niet meer
worden, breng ik mijzelf in herinnering, have a brake, have a kit kat. Ik neem nog
een kop thee en dacht, ja dit is dus “ loslaten” in het klein, de natuur zijn gang
laten gaan............
Zou je net zien, vanavond, keek ik
weer toevallig eventjes; echt ik zweer het, zeer toevallig, en ja hoor ik zag één
bolletje wol zitten en ik kon het niet nalaten om te zeggen, och goh, wat een
schattebout…………..
Een hartelijke groet van Jorie,
Tot de volgende keer.Opmerking: later de koolmeesjes ook weer met z'n tweeën gespot
Geen opmerkingen:
Een reactie posten