donderdag 27 juni 2013

Een slaapplaats boven de Clematis


Deze week ontdekte ik twee koolmeeskinderen schuilend voor de nacht achter de schutting van de Clematis! Twee donkere donzige bolletjes dicht bijelkaar, zo schattig.
Overdag zag ik al een koolmeesje bovenop de schutting zitten en ernaast trippelen, want er is namelijk een smal balkje van zo’n tien cm vrij waaraan het houten rek is bevestigd voor de Clematis. Achter het houten balkje is een betonnen muurtje als afscheiding met de buren dus de koolmeesjes zitten veilig tussen het betonnen muurtje en de schutting die een beetje uitsteekt zodat ze er heerlijk achter kunnen verstoppen.
Nu zag ik een dag later dat ze er weer zaten terwijl het nog geen eens donker is, het was pas 21.00 uur.
Jonge koolmeesjes verlaten na ongeveer 20 dagen hun nest om uit te vliegen. Ze keren niet weer terug in hun nest. Het hele nest vliegt dan uit en binnen 1 week leren ze wormpjes en maden te eten, na eerste paar dagen nog gevoerd te worden door de oudermees.
Daarna keek ik de avond daarop reikhalzend uit of de koolmeesjes weer op hun slaapplekje waren te vinden, helaas ze waren er niet. Ik miste ze nu al,  leid ik misschien aan een leeg nestsyndroom? Kan dat ook want ik heb namelijk helemaal geen kroost en dus stopt mijn bloedlijn. Mijn genen gaan niet door maar misschien zijn het gewoon de hormonen wel die opspelen en zich eventjes willen laten horen, door uitspraken als schattebouten, schattig,  het bemoederen van de koolmeeskinderen alsof het mijn eigen kinderen zijn. Dit hoort toch duidelijk bij de categorie Oestrogeen = vrouwelijke hormonen. Of het zou misschien de testeron hormonen zijn die zijn mannelijk en laten meer actie zien;  het bespieden van de vogeltjes. Alles is mogelijk, een mix van beide in dit geval waarschijnlijk, denk ik.
Daarom is elk jong vogeltje, katje, hondje, you name it, bij mij van harte welkom! Zo, krijg ik  toch nog iets van een kloekerig gevoel over mij.
Dus ik bijna de hele avond bezig met het onbespied loeren naar de slaapplek van die schattebouten of ze nog komen. Ja, nou kan hij welweer, het is mooi geweest, nu gaan we stoppen, waar zijn we nou helemaal mee bezig, dit gaat hem niet meer worden, breng ik mijzelf in herinnering, have a brake, have a kit kat. Ik neem nog een kop thee en dacht, ja dit is dus “ loslaten” in het klein, de natuur zijn gang laten gaan............
Zou je net zien, vanavond, keek ik weer toevallig eventjes; echt ik zweer het, zeer toevallig, en ja hoor ik zag één bolletje wol zitten en ik kon het niet nalaten om te zeggen, och goh, wat een schattebout…………..

Een hartelijke groet van Jorie,
Tot de volgende keer.

Opmerking: later de koolmeesjes ook weer met z'n tweeën gespot 
                               


Geen opmerkingen:

Een reactie posten