zondag 4 augustus 2019

Beide aan ontspanning toe, een mini tripje

Dat Amber weer heftige evenwichtsstoornissen kreeg, een dikke maand terug, had ik nooit verwacht.
De laatste keer was half maart dit jaar en kreeg ze hiervoor een Anti-antibioticakuur. De evenwichtsstoornissen werden er helaas niet minder om alleen maar erger en ik dacht dat Amber het niet zou overleven, haar ogen maakten maakten nog snellere bewegingen. De dienstdoende dierenarts belde ik s'avonds hierover op en er kon niks aangedaan worden, het was de situatie uitzitten. Ik heb een hele nacht gewaakt met een enigzins trillende Amber op mijn bed, toegedekt met een dekentje.
De volgende morgen waggelde ze als een dronkenman naar het parkje. De volgende dagen daarna werden haar ogen weer normaal maar haar evenwicht was nog niet goed. Na één maand was ze gelukkig weer bijna de oude. In die hersteltijd zaten af en toe nog aanvalletjes, ook haar ogen draaiden dan weer heen en weer.
Toen ik ging Google op internet zag ik dat het een geriatrisch syndroom was die zomaar ontstond en ook weer verdwijnt. De oorzaak hiervan is onbekend, vaak komt dit voor bij oudere honden maak ook wel eens bij jonge. Na de antibioticakuur vroeg ik aan de dienstdoende dierenarts of ze weleens van dit syndroom had gehoord. Ook dierenartsen, vinden het blijkbaar vervelend als ze per ongeluk iets verkeerd hebben ingeschat, vernam ik. Omdat er in eerste instantie aan een oorontsteking gedacht werd, dit kan immers ook evenwichtsstoornissen veroorzaken, en dan moet je snel handelen. Natuurlijk neem ik niemand iets kwalijk.
Nu het dit keer Amber de tweede keer overkwam , was ik eigenlijk nog veel verdrietiger. Ik wist hoe heftig het was en dit was nog veel heftiger dan de eerste keer. Ik moest haar drie dagen lang dragen naar het park en haar voeden. Ze bleef in haar mandje.
Ik had zielsmedelijden met mijn meissie. Als dit structureel zou worden had ze geen leven meer. Dit was geestelijk lijden.
Af en toe werd het mij te veel om haar zo te zien lijden. Als ik Amber een spuitje geef dan is ze verlost van deze ellende, dacht ik vaak en dan liepen de tranen weer over mijn wangen.
Wat heb ik gehuild die dagen. Na het weekend belde ik weer de dierenarts en zij vond het toch nog wat te vroeg voor een spuitje en raadde mij nog drie dagen te wachten. Na 5 lange dagen ging het weer wat beter.
De toevallen kwamen niet meer terug zoals bij de eerste keer wel het geval was.
Het weekend daarop was ze zelfs fitter als gewoonlijk en had erg veel zin om aan de wandel te gaan met nog af en toe een uitschietertje van een dronkemansloopje.
De tweede week nam haar energie weer wat af. Misschien dat we te fanatiek aan de wandel waren geslagen!
Maar nu dan was het weer tijd om eens een uitstapje te maken, dichtbij huis.
Met de bus richting Scandinavisch dorp, een gezellig restaurant met een terrein waarop knusse blokhutten met uitkijk op het meer.
Omdat Amber niet zo ver meer kan wandelen, worden de wandelingen gehalveerd. En zo is het prima te doen.
We liepen langs een dijkje met Lindebomen en een fietspad met daarnaast een romantisch watertje, welke in verbinding staat met het meer, en verderop uitkomt bij de Madijk, waar ook het Domelapad loopt, langs een nieuwe wijk met dure villa's. Deze hebben prachtig uitzicht op de weilanden, een vogelbroedreservaat, en een kanaaltje, het "omgelegde" Eelderdiep. Hier kan je ook prachtig wandelen, vooral in het broedseizoen is het hier een hels mooi natuurlawaai aan vogels. Waar ik altijd blij van wordt.
Maar deze wandeling die we nu maken waren altijd een mooi onderdeel geweest van onze top 10 wandelingen "rondje meer".  
Het weer is prima, niet te warm, grijze lucht, temperatuur tot 20 graden.  We lopen een brug over en even verder laat ik Amber los in een weiland. Ze loopt wat onwennig rond omdat ze niet zo vaak meer losloopt (vanwege haar nog herstellende oog, een gaatje in haar hoornvlies) en loopt naar de kant van het weiland waar een smal geultje met watertje loopt wat ze blijkbaar niet door heeft gehad. En ze valt pardoes het geultje in. Er staat best nog wel wat water in, zo droog is het land nog niet. Als ze met moeite uit de geul geklauterd is volg ik het het kronkelende fiets paadje verscholen tussen bossages, met natte Amber aan de lijn.  En we komen uit bij het meer en het pittoreske Scandinavische dorp. 
Dit zou het eindstation zijn. Tenminste dat was het plan en dan met de bus weer terug.
Na een pitstop en zo te zien verveelt Amber zich, dan heeft ze haar kop plat op grond (net als thuis) en straalt ze verveling uit! Omdat ze de laatste tijd thuis haar energie niet kwijt lijkt te kunnen, en ze erg onrustig thuis is; ze lijkt te wachten tot ze weer mag en dat kan al na twee uur zijn! Besluit ik niet met de bus terug te gaan maar weer terug te lopen (een klein half uurtje) en daarna het laatste stuk met de bus weer terug.
Zo te zien heeft dit gewerkt want ze is thuis weer voldaner en ligt lekker moe te slapen. 
Dus zo af en toe een langere wandeling dat houden we erin! 

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer

Geen opmerkingen:

Een reactie posten