woensdag 5 december 2012

Mijn favorieten


Voor mijn flatwoning heb ik uitzicht op een mooi onderhouden park. Het park is gesplitst in twee grasveldjes waar dwars doorheen een smal geasfalteerd voetpad loopt, deze gaat helemaal om het park heen. De opvallendste bomen zijn de drie mooie mystieke Japanse naaldbomen die het uitzicht op het  achterste veldje helemaal doet laten verdwijnen. Verder is het een zeer groen park met allemaal bossages aan de randen en nog enkele grote bomen. Dus een ideale plek om de hond uit te laten en dat gebeurd dan ook natuurlijk.
En je begrijpt al dat dit vermakelijke plaatjes opleverd.
Natuurlijk heb ik enige favorieten.
Er zijn twee beageltjes , met de staarten strak opgeheven in de lucht, lopen ze parmantig in hun tuigje. De één rent gelijk het veld op, de ander loopt netjes achter moeders of vaders aan. Ik vindt het altijd een koddig gezicht die twee, net een tweeling.
Dan heb je een stoere Jack Russel, een ruwharige, bruinwit. Als puppy liep ie al in het park en was voor de duvel niet bang. Altijd heel nieuwsgierig en dan liep ie koddig door het gras. Nu is ie een stoere vent of meid met een eigenwijze kop erop. Het hondje straalt een eigengereidheid uit, wat ik juist zo leuk vind.
Dan zijn er nog een paar speelse honden. Als ze elkaar treffen is het altijd spelen metelkaar en dat is een heerlijk gezicht. De dikke jonge Berner Sernen hond zit altijd bovenop de andere hond, een border collie,  die dan op zijn rug ligt met alle poten in de lucht en maar kwispelen met die staarten. Als je denkt nou duurt het wel heel lang, dan houdt de Berner Sennen hond plots op met spelen alsof hij zich opeens van bewust is oh, mijn baasje is er ook nog en dan speurt hij in het rond waar het baasje is gebleven en gaat netjes met het baasje weer mee.
Mijn vriendin haar honden komen ook zo nu en dan in het park en rennen altijd achter de bal aan, “de dikke & de dunne” noem ik ze. Is niet oneerbiedig bedoeld hoor.  ”De dikke” wint nooit en is liever lui dan moe. Hij gaat pas lopen als “de dunne” de bal bijna heeft, dus is ie altijd te laat. Maar het is goed voor zijn lijn want hij moet afvallen. En zo sprint ie toch een balletje mee.
En dan zie ik een nieuw hondje die ik nog niet eerder heb gezien. Zo’n leuk mopsje, een licht bruine kleur, om op te vreten.
Ja, het is één en al leven in mijn  park,  een levend schilderij, wat nooit gaat vervelen!


Tot de volgende keer,
hartelijke groet Jorie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten