dinsdag 25 december 2012

Een kerstsprookje voor kinderen

De kleine Dribbel was een zwervershond in de straten van Parijs.
Zoals zoveel zwervershonden moest Dribbel voor zijn eigen kostje zorgen en dus leerde hij al snel om zijn neus te volgen om de lekkerste kostjes te vinden.
Uren zwerfde hij door de straten, door regen, wind en zelfs natte sneeuw, het kon Dribbel niet deren. Op een gegeven moment was hij weer aan het snuffelen en zo vond hij een container met etensresten afkomstig uit een restaurant. Het restaurant was niet zo maar een restaurant maar één met vier sterren. Dus er ging heel wat dure heerlijke hapjes in de container die buiten stond. Hij had een handig trucje verzonnen om met zijn snuit tegen de deksel te drukken, die elke keer op een minuscuul kiertje stond om vervolgens met zijn poten de deksel verder weg te duwen. En hoe kwam hij daar met z’n korte pootjes dan bij? Nou heel gewoon, hij was een springer als de beste en als hij éénmaal iets rook dan sprong hij zo hoog als hij kon en belande op zijn korte pootjes bovenop de container. Daar in die container lagen de zakken met heerlijkste restjes. Natuurlijk was zijn actie niet onopgemerkt gebleven. Een kwade kok had hem gezien en zwaaide met een pollepel naar hem alsof hij Dribbel persoonlijk in één van zijn recepten wilde verwerken. Maar Dribbel was voor de duvel niet bang en kwam steeds weer terug. Maar ook hadden andere honden deze aktie opgemerkt. En algauw waren er allerlei honden in alle soorten en maten te vinden rondom de container met eten te vinden met Dribbel bovenop de container!  Het was eigenlijk een wat mooi gezicht. De natte sneeuw was overgegaan in stevige vlokken die nu op de container en de straten bleven liggen. Sommige honden waren speels aan het happen in de vlokken en gleden uit op hun poten in de sneeuw. Andere honden lagen gewoon in de sneeuw en deden geen moeite om die gekke capriolen uit te halen. Zoals gewoonlijk kwam de kok er weer aan en werd hij erg kwaad bij de aanblik van zoveel honden. Zoveel had hij er nog nooit gezien, hij tierde en zwaaide weer met zijn pollepel in de lucht. Eigenlijk was hij als de dood voor honden. En verder dan het zwaaien van zijn pollepel kwam hij dan ook niet.
Toch liet hij elke keer weer een klein stukje open van de container anders kreeg hij de deksel niet meer open want dan vroor de deksel vast.
Nu was hij druk aan het zwaaien tot hij opeens zijn gezwaai staakte want hij gleed plotseling uit en met een smak kwam hij in de natte koude sneeuw terecht. Hij zag allemaal sterretjes en het duurde eventjes tot hij weer bijkwam.
In die tussentijd waren de honden om hem heen komen te staan en begonnen nieuwsgierig aan hem te snuffelen want ja, een kok met al die heerlijke geuren om zich heen van al het lekkers dat hij bereidde, dat kon geen hond weerstaan. Dus eerst begon één hond de kok een likje te geven en algauw volgde nog een hond, nog één, nog één, nog één, nog één, nog één en nog één.
Een kok met likkende en snuffelende honden om hem heen, daar had de kok nou niet echt op gewacht toen hij zijn ogen open deed.
Ehhhhhhhhhh……..waaaaaaaaaaaaaat!!!! zei de kok en keek in het rond. Al die snuffelende snuiten en bruine ogen die hem aanstaarden. Hij stond met zijn mond vol tanden. Hij wist niet wat hij nu moest doen. Zijn pollepel had hij niet meer in de hand en kon hij dus niet meer gebruiken om te zwaaien. Hij was ongewapend nu en hij besefte dat hij helemaal niks meer kon doen. Hij was overgeleverd aan die bende honden. Hij begon te bibberen alleen al bij die gedachte eraan maar toen hij nog eens goed keek was er opeens iets in hem dat hem aan vroeger deed denken.
Toen hij nog een kleine jongen was en hij zich vaak alleen voelde. Hij werd vroeger door zijn klasgenootjes altijd uitgescholden omdat hij het dikste jongetje was uit de klas. Wat voelde hij zich verdrietig en alleen toen.
Nu kwam het zelfde gevoel weer naar boven. Hij voelde zich weer alleen maar er was wel wat veranderd, de honden deden hem geen kwaad besefte hij. Ze waren eerder nieuwsgierig naar hem en ze keken hem alleen maar aan en wachten. Waarop wachten die honden nou, dacht hij. Waarop? Zo, zat hij daar een tijdje en keek een beetje in het rond naar de honden en de honden keken weer naar hem. Opeens was Dribbel daar en wat dacht je wat hij toen opeens deed? Hij sprong pardoes op schoot bij de kok!!  De kok wist niet hoe hij het had, zo schrok hij zich een hoedje! Hij wist nog steeds niet wat hij moest doen. Hij zat daar maar en keek naar Dribbel toen hij opeens het warme hondenlijfje tegen zich aan voelde. De warmte verraste de kok en hij voelde zich opeens een beetje beter. Want het begon tot hem door te dringen dat hij zich niet meer alleen voelde op dat moment. Door Dribbel begon zijn koude eenzame hart te ontdooien. Zijn hart dat eenzaam en knorrig was geworden. Hij keek in Dribbels warme lieve smekende ogen en keek naar zijn warme kleine lijfje. Dribbel had net als hij ook behoefte aan warmte en gezelschap. Dribbel voelde aan dat de kok niets kwaad in de zin had en door Dribbels onverschrokkenheid hadden ze elkaars gezelschap gevonden.
De kok moest opeens verschrikkelijk lachen, hij schaterde het uit, met een bulderende kracht kwam het uit zijn eerst zo gesloten kwade hart maar nu  opende zijn hart bij elke bulderlach zich een beetje en tinkelde er een helder warm riedeltje tussendoor. Zijn hart begon te ontdooien, tranen liepen over zijn dikke kokswangen en de kok was zo opgelucht en gelukkig dat hij tot zijn eigen verrassing Dribbel een dikke knuffel gaf. Hij sloot hem in zijn dikke armen en ze leefden nog lang en gelukkig!

Fijne kerst en een gelukkig Nieuwjaar.

Tot de volgende keer,
een hartelijke groet van Jorie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten