Korte verhalen, gedichten en leuke anekdotes over gewone alledaagse dingen uit het leven van een schrijfgrage vrouwelijke single.
woensdag 8 oktober 2014
Eye opener op dierendag
Op 4 oktober ben ik naar de dierenopvang Koningen in Balkbrug geweest samen met Amber, hoe kan het ook anders.
Om één uur vertrokken en we waren er al om ruim twee uur.
Aan de file auto's in de berm kon ik zien dat er veel hondenliefhebbers waren.
Het was er dan ook gezellig druk. Ontvangst met koffie of thee met gratis cake voor de liefhebber.
Verder standjes, een dierenarts en een dierengedragtherapeute.
Er werden twee wandelingen georganiseerd met hond dus had ik nog ruim de tijd om rond te kijken.
Aan de praat geraakt met een ouder stel. Zij vertelden dat de geschiedenis van hun hond ook niet bekend was en zij er zelf achter zijn gekomen via stichting Scooby dat hun hondje een straathondje bleek te zijn en in Spanje is opgevangen.
Ik werd door hun verwezen naar een moeder en een dochter die zich bekommerden over de Turkse honden.
Toen ik op hun afliep, herkenden ze Amber gelijk en riepen meteen: "Coco, wat zie je er goed uit!" Ze vertelden dat ze Coco zo'n speciaal hondje vonden.
Coco was van pub af aan in een Turks dierenasiel beland, en net als vele honden, om wat voor reden dan ook gedumpd. Een Turks dierenasiel is heel anders dan een Nederlandse natuurlijk, er lopen namelijk wel vierhondigvijftig honden op één groot terrein los, alleen beschut met een afdakje. De kleinere honden moeten het dan ook redden tussen de grotere en sterkere honden en als dat niet lukt delven ze gewoon het onderspit. Er gaan dan ook echt honden dood omdat ze het niet overleven.
Ik krijg een hele andere kant van Amber te zien:: een sterke meid die vijf jaren tussen al die honden wist te overleven en toch haar goede lieve karaktertje heeft behouden dat pleit alleen maar voor haar. Ik ben echt trots op haar nu ik dit weet.
Het asiel zat in de buurt van de bekende plaats Boderum en daar kon het behoorlijk koud zijn in de winter. Toch moesten de honden dit ook zien te overleven.
Verder vertelden ze dat het stugge haar dat Amber eerst had dat dit "kennelhaar" heet.
Over de bangigheid van Amber met stokken is te verklaren dat de mannen die het asiel moesten schoonmaken de honden met stokken opzij joegen.
Ook dat Amber niet speelt met andere honden is allemaal te verklaren dat ze dit gewoon niet kent.
Spelen tussen al die honderden asielhonden kwam waarschijnlijk al helemaal niet voor en het was ieder voor zich, tand om tand.
Gistermiddag was er een bijzonder moment tussen Amber en een reutje van hetzelfde formaat ongeveer.
Deze liep vrolijk op drie poten met een stokje in zijn bek. Het pootje bleek in het gips te zitten, het kussentje was losgerukt van haar pootje. Maar dat deerde het hondje in het geheel niet.
Amber ging er kwispelend op af en ze snuffelden wat. Toen ze op een gegeven moment beide het stokje elk aan hun kant vasthielden en ze beide heel voorzichtig er aan trokken.
Ik zag dat Amber het spelen nog niet begreep want ze was in het begin een beetje te fel en grommend maar het hondje deed heel voorzichtig, zo leuk. Het was net alsof het hondje haar wilde zeggen; het is maar spelen hoor, ik doe heel voorzichtig.
Erg vertederend om te zien. Het hondje won uiteindelijk zonder dat er veel strijd was gestreden.
Een leuk leermoment voor Amber: "hoe speel ik met andere honden".
Om nog terug te komen op de Turkse dames die Amber hebben gekend.
De moeder moest vanaf Schiphol Amber meenemen met vier andere honden. Amber regelde het wel even om als bijrijder op de passagiersstoel te gaan zitten. De andere honden maakten geen schijn van kans.
Ze vergeet nooit meer haar bijzondere bijrijder. Ook niet toen wanneer ze Amber aaide dan gebruikte Amber haar pootje, om vooral door te gaan met aaien!
Haar dochter begreep ik kende Coco vanuit Turkije.
Toch zag ik geen spoortje van herkenning bij Amber naar hun toe, en ook niet naar een andere hond toe die met haar meegereisd had in de auto vanaf Schiphol. Ze bleef rustig op haar kontje zitten of snuffelde hier en daar wat.
Het was een leuke dag en nu weet ik dat ik echt een kleine survival bij me heb en dat ze dus heel wat te verduren heeft gehad.
Dat ze dan zo sociaal naar mensen toe is blijft toch bijzonder.
Alhoewel het veel tijd nodig heeft denk ik da ze haar timide houding helemaal zal laten varen.
Want elke keer wanneer ik weer terugkom als ik een boodschap heb gedaan dan kwispelt alleen het puntje van haar staart, even heel snel, en zie ik weer dat onzekere timide hondje, en gaat ze met haar koppie laag liggen. Het ritueel houd ik dan maar kort en ga dan mijn eigen gang weer.
Toch komt ze er wel daar ben ik van overtuigd!
Een hartelijke groet van Jorie,
tot een volgende keer!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten