Dat Amber ineens een paniekaanvalletje kan krijgen was mij eerder opgevallen.
Enge dingen voor haar zijn: "de lift" of gladde vloeren bij mij thuis of tegels in de hal van de flat en mijn balkon.
Deze heeft ze "keurig" overwonnen inmiddels. Maar dan toch opeens staat ze met een angstige blik in haar ogen stokstijf stil in het halletje van de flat naar de lift en wil ze terug.
Ja, en door extra geduld en haar weer vertrouwen te geven, door contact met haar te maken en aanmoedigende woordjes met een klopje op mijn been, komt ze weer schoorvoetend bij me.
Dit gebeurd gelukkig niet zo vaak, twee keer heel eventjes tot nu toe.
Maar opeens had ze gisteren een angstig balkon moment. Wat uitmondde in een echte paniekaanval.
Ze bleef in haar "angstbubbel" zitten en kwam er dit keer dus niet uit. De angst droop van haar af.
Zo zielig gezicht.
Ik roep haar weleens wanneer ik wat lekkers voor haar verstop op het balkon en dan zeg ik:" zoek".
Ze gaat dan het hele balkon af om te zoeken. Dit deed ik om haar van haar balkonvrees af te helpen en het werkte!
Nu gaat ze ook uit haar zelf op het balkon wat snuffelen of er wat lekkers ligt. En soms komt ze gewoon even om de hoek kijken als ik op het balkon ben en kom ze als ze zin heeft. Maar al met al zit ze nooit lang op het balkon.
Dus net als anders zeg ik tegen haar "zoek" maar opeens halverwege het zoeken blijft ze stokstijf staan en verschijnt die ongelofelijke zielige angstige blik weer in haar ogen en begint ze ditmaal te shaken en houterig te bewegen; ze heeft geen controle meer over haar lichaam! Ook haar koppie beweegt schokkerig en ze loopt houterig naar binnen toe. Ik roep eerst nog zoek, toe maar ga maar zoeken, en wil haar een brokje geven. Wat vond ik dit een akelig moment, ik voel me machteloos. Dit had ik niet verwacht na haar juist overwonnen balkonvrees.
Amber gat op haar matje liggen en als ik haar een stukje ham geef reageert ze nog steeds ongecontroleerd. Ze zit nog steeds in haar "angstbubbel".
Ja, wat te doen nu? Eerst maar boodschappen doen en haar met rust laten. Daarna maar kijken, hoe verder.
Boodschappen gedaan, maar ze reageert niet op mijn binnenkomst: Ze ligt rechtuit naar voren te kijken als versteend............in de verte kijkend.
Misschien helpt het met haar te wandelen. Door iets te doen wat ze leuk vindt komt ze hopelijk uit haar angstmodus .Vaak helpt het als een hond beweegt, dan schieten (haar hersens) uit de angstmodus volgens Cecar Milan.
Ik lok haar met de gekochte boterhamworst naar de lift. In het park loopt ze passief haar favoriete kuil voorbij en zelfs de bramenstruiken laat ze links liggen! Wat zielig vind ik dit. Maar ja, aan zielig vinden heeft Amber niks dus moest ik creatief wat anders verzinnen.......................
Dus na mijn yoghurt met muesli en thee, loop ik met Amber richting haar favoriete losloopgebied. En ja, hoor zodra we die kant op gaan aan het eind van het park, gaat de staart weer ietsomhoog en veranderde haar uitstraling van een angstig meissie in een vrolijke dame die er weer zin in heeft.
Wat ben ik blij om deze metamorfose. We passeren ook haar plekken waar ze altijd heerlijk door het gras gaat rollebollen. En ja hoor, ze heeft hier ook weer zin in en rollebold als vanouds. Mijn meissie is helemaal uit haar angstige bubbel en doet weer vrolijk mee in het hier en nu.
Ach ja, dat ik hier van schrok mag duidelijk zijn.
Ze had vanaf dag één zo'n goede start bij mij gemaakt en het ging allemaal eigenlijk super, dan mag ze best eens terugvallen, dat hoort er ook bij.
Ze gaat begin augustus haar 4e maand bij mij in en dat is ook best nog wel een korte tijd om aan alles wat nieuw is te wennen. Ik geef haar alle tijd, want mijn meissie is mijn alles.
Een hartelijke groet van Jorie,
tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten