dinsdag 22 juli 2014

Met Amber door het mooie Schipborg

Het wordt weer een warme dag.
Amber en het vrouwtje doen niet veel omdat we het beiden eigenlijk te warm vinden. Maar ik besluit toch de bus te pakken naar Westlaren. De mooie wandeling in de schaduw naar het Drentse café blijft onze topper.
Met de bus zijn we er zo koel en comfortabel,  anders dan mijn snikhete auto zonder airco.

We lopen op smalle bospaadjes, rond idyllisch gelegen vennetjes, lekker in de schaduw, Amber voorop.
Haar houding fier, rent ze voor mij uit. Soms volg ik haar en dan volgt ze mij als ik toch een ander paadje besluit te nemen. Ze knabbelt wat aan eikeltjes en zo scharrelen en struinen we samen door het koele bos.
Amber voelt zich in haar element. Wie weet voelt ze diep in haar genen haar Drentse roots want ook lijkt mijn meissie op een Drentse Patrijs.

Na een lange pauze stop bij het café,  in een lekker briesje a/d drentse Aa, en een pannekoek genuttigd te hebben hervatten we weer de terugweg.
Maar nog maar net op weg gaat Amber er weer eens bij liggen. Dat kan van alles betekenen: ze heeft het te warm (uitgesloten want er is voldoende schaduw), ze wil een andere richting op (zou kunnen) of ze heeft geen zin om de terugweg in te zetten en wil lekker blijven (mmm.........).
Waarom steeds op tijd naar huis eigenlijk als het niet perse hoeft eigenlijk? Ik hoef geen avondeten meer de pannekoek is voldoende met dit warme weer.
Het liefst wil ik Amber op tijd haar eten geven. Regelmaat werkt goed bij honden.  Maar eigenlijk wil ik stiekem ook nog niet naar huis. Ach wat dan nog, Amber gaat niet dood aan het wat later eten krijgen en in de natuur lukt het ook een wolf of hond niet altijd hun kostje precies op tijd toch te eten?
Zit ik thuis op m'n flatje en daar kan  ik ook geen kant op. Want het balkon is veel te warm en dan wordt het weer de hele dag binnen zitten met korte wandelingetjes door het park met Amber.
Dus als ik van richting verander, dribbelt Amber wel, ja, weer fier mee! Mijn meissie heeft af en toe zeer goede ideeën, alleen het vrouwtje weet dat nog niet. Maar Amber moet haar er alleen nog van overtuigen.
Wat is ze toch een schat.
We scharrelen dit keer op onbekende bospaden en ik volg mijn "meissie". Ik grinnik als ik zie hoe ze loopt en geniet. Ze loop als een snelle haas over de paadjes, geen spoor van twijfel. Ze trekt gewoon haar eigen spoor en ik erachteraan. Ik geniet ook. We eindigen bij een leuke woonwijk met schitterend uitzicht op de Drentse heide.
Wat een luxe als je hier mag wonen! Er staat ook nog een schattig huis te koop, te duur, maar ik droom lekker verder. Wat zal Amber het hier prachtig vinden, een tuin, met een immens groot losloopgebied voor de deur. Zo anders dan in mijn stad waar de losloopgebieden erg beperkt zijn en door veel honden worden gebruikt, wat weer te zien is door de vele kuilen in het gebied. Het lijkt soms wel een mijnenveld. Amber heeft haar pootje al twee keer hierdoor verstuikt. Het zijn verraderlijke kuilen.
Wat voel ik mij hier vrij in dit gebied met Amber naast mij.
Als ik 2 uur later dan het oorspronkelijke plan weer thuis kom en ik Funda opzoek om het huis te bekijken,
dan spat mijn droom aan diggelen.
Ach ja, deze zat er aan te komen maar soms is wegdromen heerlijk en vlucht je even weg van de realiteit.
Mijn flatje daar ben ik best wijs mee hoor maar met die warme dagen vlucht ik graag naar buiten waar het op het Drentse land heerlijk vertoeven is op de smalle zachte koele bospaden.

Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!




Geen opmerkingen:

Een reactie posten