Wat zijn therapeuten toch "gewiekst" in hun manier van coachen. Ik dacht dat het altijd om eerlijkheid ging. Maar je uit het evenwicht halen of triggeren dat was meer de stijl.
Toen ze zei dat we op een gelijkwaardige basis met elkaar om konden gaan, heb ik nooit begrepen wat zij daarmee bedoelde. Ik dacht alleen, is toch vanzelfsprekend? Maar nu weet ik dat het een vrijbrief was om als mens en niet als therapeute te handelen. En dat de grenzen zouden vervagen tussen therapeut en mens. Of andersom.
Dat ik al heel gauw uit de tent zou worden gelokt dat heb ik nooit naast mij neer kunnen leggen naast de delicate onderwerpen die ik aansnee, vond ik het erg onpas.
Terwijl ik haar van te voren had gezegd dat trucjes niet mijn ding was en mij hier niet veilig bij voelde. Ik had haar juist uitgezocht omdat dit expliciet op haar website stond vermeld dat zij niet gauw aan trucjes deed.
Ik heb het over waarden en normen die een therapeut heeft om je veilig te kunnen voelen. Dat er bepaalde grenzen zijn. En als die overschreden worden dan is dit niet mijn manier van coachen, dan ga ik weg. Wat ik eindelijk na een half jaar inderdaad gedaan heb. Ik wilde niet langer als een domme gans behandeld worden.
Ik wilde graag werken aan kindheling/trauma e.d. maar ik had hier geen ervaring mee. En ook omdat dit een hele andere manier van werken is dan een traditionele psycholoog.
Had zelf een sterk vermoeden dat ik veel kon leren en misschien mijn issue met vertrouwen en veiligheid kon helen. Omdat waarschijnlijk daar de link lag met mijn couveuse baby-tijd/trauma. Ik was er klaar voor om dit te helen en uit te spitten zodat alles op zijn plaats kon vallen.
En dan kon ik waarschijnlijk ook mijn werkverleden achter mij laten, wat hier vast mee te maken had. Want op moment suprêmes wanneer de situatie eigenlijk niet oké is of fair lukt het mij niet om hier iets van te zeggen, dan klap ik dicht.
Toen ik deze vertrouwelijke informatie met haar deelde en ze daarnaast ook de rol op zich nam als "advocaat van de duivel", was dit voor mij net een brug te ver en voelde ik mij al gauw niet veilig meer bij haar als therapeut.
Ik heb haar dit geprobeerd uit te leggen.
Maar mijn vertrouwen slonk steeds meer als ze aan de belangrijkste issues voorbij ging en in plaats daarvan vragen stelde die niet van die orde waren en oppervlakkig bleven etc. Of bij het uiten van mijn woede over mijn werkverleden, hielp ze mij stimuleren en daarbij gooide ze het woord autist eruit omdat mijn ex-baas weinig inlevingsgevoel bleek te hebben en mij nooit had geholpen. Dit ging bij mij echt te ver. Hoe ver ga je dan als coach? Ik kon dit niet aan mij voorbij laten gaan. Ook al zei ze dat het was om mij te stimuleren, dit was voor mij te grof.
Of het uiten van andere oppervlakkige opmerkingen om mijn woede maar te stimuleren. Mijn woede ging immers niet over die oppervlakkige dingen maar er zat een veel diepere laag onder. Toen ik schreeuwde "is dat helpen? " tegen een kussen die mijn ex-baas voorstelde, kreeg ik tenminste het idee dat het daar meer over ging, wat mij dwars zat. Maar de therapeute ging niet naar deze diepere laag toe.
Waardoor ik het idee kreeg waarvoor ik hier nou eigenlijk zat en als ik opperde om iets te doen waarvoor ik hier kwam of om uitleg vroeg over iets dan was dit nooit echt van harte, altijd maar weer oppervlakkig. Ik wilde dit niet meer.
Tegen het einde van het halve jaar heb ik haar geschreven dat ik deze manier van werken niet naast mij neer kan leggen en de coaching ging stoppen omdat over mijn grenzen gegaan werd, vooral mijn waarden en normen.
Ze zou dit vast begrijpen omdat ze zelf al zoiets aangaf en ze heus wel zag dat het bij mij niet ging werken, haar manier van coachen.
Heb ik dan nog iets opgestoken?
Waarom lukt het mij niet om mijn werkverleden achter mij te laten ligt aan als je verstijft of bevriest dan kan je het ook niet loslaten.
Toch heb ik uren gewandeld de laatste paar jaar met Amber en vond mijzelf altijd dan heerlijk ontspannen, niet bevroren. Maar als uit mijn omgeving alleen maar negatieve signalen kwamen dan was ik zo getriggerd dat ik verstijfde. Dus de volgende vraag is wanneer en hoe verwerk je het dan? Ik lees het boek van je-eigen-wijze, heel je innerlijk kind. Een trauma kan alleen helen, als je de verstijving herkent en eert omdat je immers het trauma vh kind of baby couveuse tijd of werk hebt "overleeft". Het is niet nodig om je trauma opnieuw te herbeleven omdat juist getraumatiseerde personen het missen om de trauma een plek te geven. Dit gaat vanzelf als je je kracht/hulpbronnen opzoekt, wat je kracht of veiligheid geeft; ontspanning, of andere kwaliteiten. Daarna kan jouw lichaam stapje voor stapje bevrijden van de opgeslagen spanning. Dit gaat vanzelf en kan niet geforceerd worden.
Verder heb ik altijd het als een te groot woord en een te voorbarige conclusie gezien dat ik volgens therapeute een groot wantrouwen had. Ik had inderdaad geen vertrouwen in haar antwoorden of manier van coachen. Ook na checken met betrekking tot mijn geslonkte vertrouwen naar aanleiding van een voorvallen of "trucje" e.d. waren haar antwoorden voor mij gewoon onderdeel van dezelfde trucjes of manier van coachen. Ik had er inderdaad geen vertrouwen in.
Dit wantrouwen zou minder worden als ik bleef checken maar het heeft mij niet geholpen..............
Een opgelopen trauma ga je toch niet bestrijden met nog meer geschut, is mijn idee. Eerst helen en dan accepteren wat er gebeurd is en dan sta je krachtiger om je te verdedigen. Niet vice versa. Maar een goede therapeut moet dit toch ook weten zou je denken.
Bij het laatste gesprek zei ze dat ik anders niks leerde en of ik dit snapte op mijn uitspraak "o god wat komt er nog meer als een therapeut zich als een mens en niet als therapeut voordoet en geen grenzen en waarden heeft? " en zo maar autist gaat zitten roepen wat komt er dan nog meer?
Haar antwoord "snap je dit?" en "anders leer je niks" viel bij mij wel wat verkeerd moet ik zeggen, want in een briefwisseling schrijft ze "dat ze zo ver ze wist niet aan trucjes deed", en nu ik weg ga, geeft ze het tenminste toe.
'En anders leer je niks" vind ik erg betuttelend overkomen, dat zal ik zelf wel bepalen of de manier van coaching werkt voor mij, niet op die manier want ik ga dus weg.
En dat ik dit allemaal ook wel snap en haar vraag overbodig vind, dat heb ik niet meer gezegd omdat ik te verbouwereerd was op deze laatste "ontboezemingen" van haar kant.
Bij het afscheid nemen zei ze helemaal niks. Er kon geen bedankje af voor mijn openheid of delen van mijn ervaringen, ook niet toen ik haar wel bedankte.
Terwijl ik nog nooit bij iemand zo mijn hart heb laten spreken.
Wie heeft het hier over gelijkwaardigheid nu?
En ach dat had ik ook allemaal moeten zeggen natuurlijk..........
met mijn pen kom ik een heel eind en kan ik gelukkig weer heerlijk van mij afschrijven!
Een hartelijke groet van Jorie
en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten