Wat ben ik blij dat ik een creatief moment heb gehad om de buggy een beetje om te bouwen zodat Amber er weer in kon.
Ik heb een schotje van piepschuim voorin de kar geplaatst en met een fietsspin vastgemaakt zodat het schotje niet weg kan schieten. Het is tot Ambers borsthoogte en zo kan ze er niet meer uitspringen of per ongeluk er uit kukelen.
Het 2e probleem was dat Amber zo zwaar was om haar steeds in de buggy te tillen of eruit. Dit is nu opgelost door de handrem die vooraan de duwstang zitten te verplaatsen met een tyrap, zodat ik Amber niet zo hoog meer hoeft op te tillen en haar zo ongeveer in de buggy kan schuiven. Eruit gaat nu dus ook makkelijk, met een snoepje draait Amber zich om en kan ik haar begeleiden om eruit te springen, wat haar nog wel lukt. Dat scheelt een stuk. Maar zwaar blijft ze, alle hondenkoekjes tellen mee die ik haar als beloning geef! En de beloningen tussen de wandelingen door omdat ik haar ook beloon als ze naar me toekomt als ik met mijn tong klik, klak (wat ze gelukkig wel hoort). Want ze ziet haast niets meer en het is een wat zachtere manier dan haar elke keer weg te trekken.
Dus ik ga weer met een glimlach met haar op stap achter de buggy!
Eind goed al goed.
Een hartelijke groet van Jorie en tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten