Ik ontmoette in mijn werk altijd kwade collega's. Ik was me nooit bewust van het feit dat zij zich stoorden aan mij.
Gewoon omdat ik mij nooit stoorden aan collega's. Ik ging altijd uit van het positieve of het goede van de mens. Misschien wel te veel van het goede uit. Wat van huis uit meegenomen is. Altijd goed en aardig zijn vooral aardig. En boos zijn was taboe. Misschien dat dat een angel is of les dat ik altijd geconfronteerd worden met woede van anderen. Wat zegt dat over mij?
Iemand kon dan opeens ontploffen naar mij. Dan dacht ik wat is er in hemelsnaam aan de hand? Ik zou iets zoeken in eengemeenschappelijke bureau lade op verzoek van een collega maar kon het niet vinden. Geen probleem toch, dan is het er niet.
Maar die collega werd woest, het was een zo uitvergrote reactie naar mij dat ik er geen kant mee op kon. Ik weet nog geen eens of ik haar nog hierop terugsprak of zei mij daarna. Ook weet ik niet meer waar ze naar op zoek was. Maar de verbazing bleef mij wel bij.
Nu denk ik het zou de stress wel zijn die zo iets uitvergroot. Of ik was net de spiegel die ze niet wilden zien.
Nu heb ik dit in mijn privéleven ook.
Een boze, onprettige buurvrouw in de omgang. Kortaf en commanderen. Niet iemand die ik nou elke dag wil zien of spreken dus.
Soms dacht ik wel eens ligt het aan mij maar ze doet het tegen iedereen. Dan dacht ik wat zielig, waarom zou ze zo doen? Heeft ze iets meegemaakt?
Dan kan ze ook opeens aardig doen maar dan wil ze me gewoon voor haar karretje spannen en dan gaat ze weer commanderen.
Niks positiefs mee te beginnen dus. Ook niet als ik positief blijf.
Ja, we delen het ramen lappen, toch nog iets.
Heb van haar een klein beetje schoonmaakmiddel voor de ramen, alleen bij de groothandel te krijgen, dan blijven de ramen langer schoon doordat er een beschermlaagje op komt.
Maar ze wil dan perse dat ik haar bel om te vragen hierna. Ze wil het niet uit haarzelf geven omdat ze het altijd druk heeft, terwijl we elkaar smorgens regelmatig zien doordat we op het balkon staan met kleedjes uitkloppen e.d.
Ik moet haar nodig hebben, dat wil ze graag. En als ik de telefoon niet opneem omdat ik de koptelefoon op heb of in bad zit dan wordt ze boos en zegt ze, dat ze heus wel weet dat ik er ben.
Ze wil controle.
En als ik sta te praten in de fietskelder met iemand en ze daar ook moet zijn, roept ze bars met luide stem mijn naam.
Ach, en dan heb je mijn nieuwe buurvrouw, zij geeft iedereen bijnamen. Mij ook denk ik, omdat ze ooit eens tegen mij zei, je lijkt wel een zwerver toen ik voor de deur mijn bergschoenen aan deed voor mijn wandeling met de hond. Was het mijn haar, die nooit wil zitten? Geen idee.
De tuinkabouter noemt ze mijn andere buurvrouw.
En als ik liever niet wil dat ze de buitendeur opent om te luchten omdat het dan tocht in onze gezamenlijke hal waar mijn mooie Oleander verblijft in de winter maanden ( en waar ik best aan gehecht ben) zegt ze: o ja, tocht is niet goed voor planten, ik zal de deur dichtdoen.
De volgende ochtend lucht ze gewoon weer!
En dan zeg ik verbaasd: " wil je mijn plant misschien dood hebben?" Maar ze zegt dan kan ik dus nooit luchten 10 minuten,maar in de zomer toch wel? zeg ik. (natuurlijk kon ze ook op het idee komen om gewoon haar balkondeur open te doen)..Maar ineens wordt ze kwaad en smijt ze de deur dicht. (terwijl mijn toon vriendelijk was). Wederom ben ik verbaasd om zo veel woede. Terwijl ze toch ook een plantenliefhebster is, maar dan zeker alleen van haar planten.
En daarna hoor ik haar vervolgens met de buren roddelen over mij, op een niet misverstane toon hoor ik hoe ze mij in een kwaad daglicht zet.
Nou wederom ben ik weer verbaasd, Dit had ik dus niet achter iemand gezocht. Maar bedenk me dan: ach het is net een mens.
En ik mocht haar toch al niet met haar schijnheilig gedrag: Slijmen met mijn hond, zo onecht. En meepraten met mij over die plant en dan toch je zin doen. Haar planten wel onder mijn slaapkamer raam zetten om de hitte te weerstaan.
Er zijn maar een paar leuke mensen in ons flatgebouw en dat is genoeg. Een vriendelijk woord, een compliment meer hoef je niet te doen. Het is zo simpel.
Sommige mensen wil het niet lukken.
Ik ga niet meer in de slachtofferrol zitten. dat ik me klein ga voelen, schuldig of bang, als een klein kind.
Ik bedenk me nu dat ik dit dus altijd gevoelt heb; een volwassene die boos is op een kind! En dat kind dat was ikzelf! Dat was dus de les die ik had te leren! Mijn vader kon vroeger ook boos zijn of geïrriteerd op mij. Daar voelde ik me teleurgesteld en bang hieronder, dat ik het nooit goed kon doen in zijn ogen dan, hoe ik ook mijn best deed, altijd commentaar.
Ik kom op nu voor mijn belang nu. Altijd de ander tevreden houden, dat is verleden tijd. Wat vermoeiend ook. Als ik hun spiegel op dat moment ben, is dat dan jammer, maar hoef het niet persoonlijk op te vatten. Al blijf ik er wel telkens verbaasd onder, dat wel. Ik verwacht het namelijk niet, die explosies. Maar ja, het zijn net mensen zullen we dan maar zeggen.
Het goede nieuws is ook dat ik me niet meer verantwoordelijk voel voor die woede van anderen. Ik voel zelfs geen pijntje schuld, of dat ik me klein ga maken.
Vandaag had ik de hele dag van die momenten van bewuste gedachten: ga ik nu de slachtofferrol weer opnemen of niet. Nee, ik ga de slachtofferrol niet meer op mij nemen dacht ik dan.
Met schrijven wordt dit ook nog eens bevestigd. Opgelucht alsof er iets van mijn schouders valt.
Eindelijk voel ik dat het goed is, ik mag er vanmezelf zijn, het is goed om voor mezelf op te komen, en dat is een fijn en rustig gevoel.
een hartelijke groet van Jorie en
tot de volgende keer!
Heel herkenbaar
BeantwoordenVerwijderencompliment voor je leuke verhalen met een tikje zelfspot
BeantwoordenVerwijderen